Wie schrijft….

Ik kan geen woord Spaans maar alles wat ik lees probeer ik te ontcijferen. Ik kom niet verder dan het woord Dios. Fijn, zo’n engelse vertaling er onder. ‘May God bless your home, prosper you and grant the wishes of your heart…‘ Kippenvel. Ik lees ze steeds maar opnieuw en word warm en koud tegelijk terwijl ik al zijn woorden gulzig opslok. Wow, wat gaaf… de eerste brief van ons sponsorkind. Ik heb er naar uit gezien. Ik vraag me af of een kind van dertien zulke woorden spreekt of dat ze ingefluisterd worden door zijn begeleider, maar dat doet er ook eigenlijk niet toe. Drie dagen verschil in leeftijd tussen hem en onze dochter, mijlen ver van elkaar verwijderd, hun levens konden haast niet meer verschillen en toch moet ik glimlachen als ik zie waar hij van houdt; pizza, voetballen en cola. Favoriete vak is wiskunde. Waar ben ik dat eerder tegengekomen?!

Het is gaaf om een handgeschreven brief in je handen te houden. Ik kan me niet herinneren wanneer dat voor het laatst was. Het uitwisselen van berichten, langer of korter, gaat tegenwoordig allemaal digitaal. Ik kan Jonathan via de site terugschrijven. Echt niet. Sommige dingen moet je ouderwets met de hand blijven doen. Zoals een brief schrijven. Misschien is het een rare tik van mij, want een ieder die mij kent weet dat ik behoorlijk digitaal ben ingesteld, maar ik mag graag weten hoe iemands handschrift is. Weet je dat ik van een paar mensen die mij zeer na aan het hart liggen niet eens weet hoe hun handschrift er uit ziet…?! Ik kan het niet helpen daar toch nieuwsgierig naar te zijn. Vraag me niet waarom. Op de een of andere manier komt dat heel dichtbij of zo. Doe jij dat ook; als je een handgeschreven enveloppe krijgt eerst proberen te bedenken van wie dat zou kunnen zijn..?! Een langzaam uitstervend iets, handgeschreven post. Stiekem toch jammer hoor. Vanmiddag zal ik hem terugschrijven, de jongen uit Guatamala wiens foto hier in de kamer prijkt.

Mooie woorden

Het is weer vrijdag, hè wat een heerlijke dag.
Mijn dag begon goed met een heel lief berichtje op mijn telefoon. Een paar woorden maar, maar het kleurde mijn dag. Blijkbaar was dat van mijn gezicht af te lezen want tijdens de ochtendwandeling met onze hond groette ik een wat chagrijnig kijkende man, ook met hondjes, en hij liep spontaan met een grote glimlach op zijn hoofd verder. Grappig, dacht ik nog.
Vrijdag is een dag vol leuke en soms onverwachte ontmoetingen. En ochtendje bij Hiernaast staat altijd gerant voor veel gezelligheid met regelmatig een leuk, ontroerend of hartverwarmend gesprek. Ook vandaag. Wow, wat kunnen mensen opbloeien na een complimentje zeg!
Wist je dat een negatieve opmerking er vijf keer harder inhakt dan een positieve..!? En dan nog, geeft iemand je een complimentje dan ontkracht of ontken je het weer. Valt je dat wel eens op? Het lijkt een hele kunst om alleen met ‘Dank je wel’ te antwoorden.
Wat is dat toch met positieve woorden? Wat maakt het toch zo verschrikkelijk ingewikkeld?
Nou ja, het hoeft eigenlijk helemaal niet zo ingewikkeld te zijn. Ik kreeg vandaag hele lieve woorden en ik deelde ze weer uit aan een ander. En van beiden werd ik even blij.
Ik moet ineens aan een kinderliedje denken:

Laat ons dan in ’t duister held’re lichtjes zijn
jij in jouw klein hoekje en ik in ’t mijn

Nou, dat moet te doen zijn lijkt me, niet dan 😉