Kunnen wij..?

“Welk lied zou je willen zingen en waarom heb je deze gekozen?”
Een simpele vraag aan het begin van een avond maar wat een tal aan verhalen teweeg bracht. Na elkaar een aantal weken niet meer ontmoet te hebben als groep bij de “avonden van verlangen” was het goed om stukjes leven te delen. De een koos een prijslied, de ander een lied van hoop en verlangen, een lied van troost… er kwam heel wat moois voorbij. Heel bijzonder weer om van zoveel mensen te horen hoe God op dit moment in hun leven werkt, zich heeft laten zien de afgelopen zomerweken of vanuit welk verlangen ze leven.

“Mijn” lied van dit moment is een lied wat ik afgelopen zomer geleerd heb, een lied van Matt Redman. Jammer genoeg niet terug te vinden in de boekjes die wij bij ons hadden, dus niet gezongen, maar ik wilde er toch over vertellen.
Na een gave, intensieve week vol van en met God was daar toch de laatste dienst voor het einde van de New Wine week. Dan ga je weer verder, dan kom je uit het sfeertje en in de ‘gewone wereld’ tja, en dan… Hoe hou je vast aan dat wat je geleerd en ontdekt hebt? Hoe blijf je leven vanuit het vertrouwen, die intimiteit, blijf je je goede voornemens volhouden? Al die succesverhalen die op dat moment – die laatste dienst – voorbij kwamen: heel mooi. Maar mijn twijfel nam toe. Toen zongen we onderstaand lied. Het verwoordde precies hoe ik me op dat moment voelde.
Het kwartje viel: Ik doe het weer! Waar twijfel ik aan? Aan mijzelf. Aan mijn kunnen, mijn kracht. Maar heb ik niet juist geleerd dat God Zijn grootheid kan laten zien in mijn zwakheid?! Ik moet niet weer zelf aan de bak; ik mag vertrouwen op dat wat God wil doen in mijn leven. Op wie God is en wil zijn. Blik niet meer naar binnen gekeerd maar omhoog! En daar kwam dat refrein: “Yes..!” En bij dat lied knalt dat er ook ff heerlijk uit. Ik heb nog nooit zo vanuit mijn tenen meegebleerd, vuist in de lucht – kon me niet meer schelen wat anderen er van zouden denken. Tot mijn verbazing ging de hele tent uit zijn dak. En dan heb ik het over een paar duizend mensen he!! Wow… kippenvel. Ik ben dus niet de enige met die onzekerheid en twijfel, maar ook zeker niet de enige met die Zekerheid en vertrouwen. Gaaf, gaaf, gaaf moment.

Weet je wat me nog het meeste aanspreekt in de tekst van het lied? Niet een vraag of God onze zekerheid wil zijn. Of de vraag of God zijn liefde wil laten zien Nee, de stelligheid dat je het echt geloofd en kan en dat het zo is! Gaan staan in Gods kracht. Gaan staan in Gods liefde. Ik heb dit lied nog vaak gedraaid en meegezongen. Ook als de twijfel en de vragen weer de overhand kregen. Het verbaasd me iedere keer weer dat, ondanks mijn ‘wankele ik’, het uitspreken van die woorden van zekerheid echt wat met je doen.

Kunnen wij echt zo leven, wetend dat Uw genade sterker is
dan al onze fouten en mislukkingen?
Kunnen wij echt zo leven, wetend dat Uw liefde dieper is
dan ons hart kan doorgronden?

Kunnen wij echt zo leven, wetend dat Uw naam hoger is
dan welke macht dan ook?
Kunnen wij echt zo leven, wetend dat Uw wegen wijzer zijn
dan dat wij kunnen bevatten?
Kunnen wij echt op zo’n manier leven?

Ja! God is al wat Hij zegt, al wie Hij is,
Jezus, in Uw naam kunnen we de wereld veranderen.
We staan in Uw liefde, in Uw kracht
en al wie U zegt dat wij zijn
Jezus in uw naam kunnen we de wereld veranderen.

Wij geloven dat Uw genade sterker is
dan al onze fouten en mislukkingen
Wij geloven dat Uw liefde dieper is
dan wij ooit kunnen doorgronden

Ja, God is al wat Hij zegt, al wie Hij is!

Ik vind het heel gaaf om te delen, maar ik vind het minstens zo mooi om te horen: Welk lied is voor jou belangrijk en wi je vertellen waarom? Ik hoor graag van je.. ūüôā

I like you, let’s hang out.

Daar zit je dan, in een bloedhete tent, met enkele honderden mensen te luisteren naar een vrouw die hiervoor speciaal overgevlogen is vanuit Engeland. Typische vrouw, die me zowel irriteert als intrigeert. Haar boodschap voelt af en toe wat ver van mijn bed af, maar toch hoor ik haar graag.
Ik ben al mijn leven lang christen en dat is volgende maand al 37 jaar. Een chaotisch christen, een bevlogen christen, een laat-mij-maar-even christen, een al maar weer zoekend christen. Ik heb ondertussen toch al aardig wat seminars, workshops, vrouwenochtenden, -avonden, -weekenden etc etc meegemaakt. Oh en talloze kerkdiensten uiteraard. En toch, dan ineens hoor je iemand vanaf een podium iets tegen je zeggen wat nog nooit eerder echt landde:
“God loves you” Ja, dat wist ik ook wel, al bleef dat af en toe moeilijk te aanvaarden. God is liefde, dus ja.. Hij houdt van al Zijn kinderen. Zo’n massale commitment, als je begrijpt wat ik bedoel. Toen zei de vrouw het volgende:

God Likes you. He likes to hang out with you.

En dat kwam ineens zo dichtbij! Daar kwam God ineens naast mij staan.
Alsof Jezus mij op dat moment recht aankeek en zei: “Joehoe, snap je het nu eens een keer?! Ik vind je leuk! Ik wil graag bij je zijn, tijd met jou doorbrengen.” Nu ik er aan terugdenk krijg ik weer kippenvel.

En uiteraard is het allemaal in de flow van het moment – wat overigens nog de rest van de week heeft geduurd – en dan komen de gedachtes weer, de stemmetjes die me influisteren: “Weet je wel hoeveel mensen er zijn, met hoeveel Hij verbonden wil zijn vanaf het begin van de aarde tot aan nu!? Kan een relatie met God echt zo persoonlijk worden? Is dat niet arrogant en veel te klein van Hem gedacht?
(Her)kent Hij mij echt tussen al die andere mensen? Zo bijzonder ben ik nu ook weer niet. Ik zou haast zeggen: integendeel. Weet je, daar zit misschien ook wel een beetje het probleem. Ik vind mijzelf niet altijd even leuk. Ik weet wat ik gedaan heb, gedacht heb, gelaten heb, waar ik steeds weer te kort schoot en teleurstel. Dus voor even met mij optrekken kan best leuk en gezellig zijn, maar echt dag in dag uit terwijl je me door en door kent… ik ken niet veel mensen die dat volhouden terwijl zij me nog maar deels kennen. Herkenbaar, of ben ik daar de enige in?
Surprise: Jezus kent me door en door, waarschijnlijk nog wel een stuk beter dan mijzelf. En nog steeds houdt Hij van me, vind me leuk en wil tijd met me doorbrengen! Dat heeft Hij me zelf verteld dus zal het wel waar zijn.
En als dat voor mij geld, dan ook voor jou.

Hersenspinsels met spaghettisaus

“Hoe gaat het met je?”
“Goed.”
“En hoe ziet ‘goed’ er voor jou uit?”

“Vertel, hoe gaat het?”
“Nou, gaat wel…”
“En wat bedoel je daar precies mee?”

Zo begint ongeveer elk eerste lesuur van mijn schooldag. De laatste tijd heb ik nogal wat aan mijn hoofd. In ieder geval vier grote thema’s wat behoorlijk mijn gedachten domineert, impact heeft en hoe dan ook gevolgen zal hebben. Dat past natuurlijk niet allemaal tegelijkertijd. Mijn SLB’er (studie loopbaan begeleider) hielp mij het visualiseren. Hij stelde een enorme berg voor en zei:
“Je kunt je door die berg laten verlammen of overweldigen. Je kan ook beginnen door die berg op te klimmen en stapje voor stapje te dealen met dat wat je bezig houdt.” Nou stel ik mijn hersenen, en met name het gangenstelsel vol gedachtekronkels, op dit moment voor als spaghetti. De gekookte versie. Harrie-in-de-warrie, al kronkelend en een grote massa.
Dus, plaatjes denkend mens als ik ben zag ik gelijk een enorme berg spaghetti voor mij wat ik zou moeten beklimmen. Gelukkig zonder saus.
Tenminste, totdat ik gisteren wat heen en weer appte met een vriendin. Ik vertelde haar dat ik, ondanks alle drukte en spanning, mij eigenlijk nog wel aardig goed voelde. Nog geen half jaar geleden zou ik ondertussen compleet koekkoek zijn geworden. Dit patroon zie ik met enige regelmaat terug in mijn leven, vandaar mijn verbazing.
Reactie van mijn vriendin: “Klinkt als spaghetti met een goed sausje!”
Ik zie nog steeds een enorme berg spaghetti voor mij die ik beklimmen moet, maar vanaf nu dus met saus.

Het gesprek op school ontvouwde zich verder.
“Wat doe jij om je te ontspannen, te ontladen?” De antwoorden van mijn klasgenoten varieerden van mountainbiken via chocola eten tot vet stappen in het weekend. Ik kon zo spontaan niet eens een antwoord bedenken. Op een avond volleyballen in de week na kom ik niet meer toe aan mijn hobby’s. Domweg geen tijd voor, of geen rust in t gat.
Maar later wist ik het wel weer: Schrijven natuurlijk! En bidden.
Omdat ik tegenwoordig meer een soort van multi-disciplinair overleg in mijn hoofd lijk te hebben dan solo-gedachtes, bid ik voornamelijk met muziek. Meezingen, -denken, dansen om mooie gospel, praise, worship, reli-rock of welk naamkaartje je er maar op wilt plakken.
Dus, vanmorgen schrijf ik weer eens een sullig stukje en luister naar prachtige nummers van Gungor om mij vervolgens straks weer op een enorm verslag te storten.

En jij? Hoe deal jij met stress?

Te veel, te weinig, te …

“Ik vind het maar wat lastig” zei ze, en ze sloeg haar ogen neer.
“Wat precies?”
“Tja, wat precies…?! Een echte christen zijn. Bevlogen, vol passie, vanuit je tenen. Je hele leven samen met God oplopen, elk moment van de dag je verbonden weten met Hem. En blij zijn. Niet van het niveau ‘altijd maar vrolijk’ maar wel ten diepste een blijdschap en vrede ervaren. Ook in de tijden dat er van alles gebeurd.”
We lopen samen op, zij en ik. Onze voetstappen klinken zacht en ritmisch.
“En jij ervaart dat niet zo?” Ze schudt ontkennend haar hoofd.
“Geloven lijkt onlosmakelijk verbonden met schuldgevoel. Ik schiet hoe dan ook te kort. Zo vaak krijg ik te horen dat ik niet goed genoeg doe, te weinig verbonden ben met anderen, veel te druk ben met mijn eigen prioriteiten, te vaak weg blijf bij kerkelijke dingen. Alles lijkt teveel, te weinig, te aards, te kort door de bocht, te liefdeloos, te… ”
“En wie zegt dat dan, God of mensen?”
“Beiden, denk ik. Mensen. Maar ook God door mensen heen.”
Even knijpt ze haar ogen samen en schudt dan zacht haar hoofd. Alsof ze zo beter haar gedachten op een rij kan zetten. Dan praat ze verder. Haar stem is zo zacht dat ik mijn best moet doen om haar te kunnen horen.
“God vergeeft. Iedere dag opnieuw mag ik beginnen met een schone lei. Ik weet het. Ik zie het enorme geschenk van zijn liefde hierin. Het is haast beangstigend hoeveel liefde Hij voor mij heeft gehad dat Hij zijn leven voor mij heeft gegeven. Niemand heeft ooit zoveel van mij gehouden. Niemand heeft ooit zoveel lief zonder dat er verwachtingen tegenover staan. Ik weet niet of ik wel aan die verwachtingen kan voldoen. Sterker nog… ik weet wel zeker dat ik dat niet kan.” Voordat ik hier wat op kan zeggen kijkt ze mij ineens vol in mijn ogen, een indringende blik.
“Ik weet wie mij die negatieve dingen influistert. Ik weet dat ik steeds naar de verkeerde stem luister. Ik weet zoveel, eigenlijk, theoretisch dan.
Waarom blijft het in mijn hoofd steken en daalt het niet af in mijn hart? Hoe doe je dat? Hoe doen anderen dat?” Ze schopt een steentje weg wat voor haar voeten ligt en lijkt geheel niet op mijn antwoord te wachten. Daar ben ik blij om, want eerlijk gezegd weet ik daar zo direct ook geen antwoord op. Ik heb mijn eigen zoektochten, sta zelf nog zo vaak in mijn eigen geloofs-woestijn.

De zon staat inmiddels hoog aan de hemel. Verwarmd onze buitenkant waar het hart vaak zo kil aanvoelt. We blijven even stilstaan bij een hek en genieten van de rust. Met mijn ogen gesloten hef ik mijn gezicht omhoog.
Hmmmm….
Is dat het hem, schuilt daar het antwoord in? Is het ontvangen van die liefde, genade, vrijheid ten diepste niet meer dan je blik omhoog richten en ontvangen? Hoe simpel kan het zijn! En tegelijkertijd… hoe moeilijk. Iets ontvangen en alleen maar ‘Dank’ te zeggen. Niets terug hoeven doen, niets terug willen doen.
Ik kijk naar de vrouw naast mij en zie dezelfde glimlach op haar gezicht als ik bij mijzelf voel. Alsof ze mijn onuitgesproken gedachten van even daarvoor heeft gehoord, vult zij aan:
“Als je die warmte ten volle binnen laat komen dan ga je vanzelf stralen he!”

Ik ben echt gelukkig wanneer…

“Wat denk je nodig te hebben om echt gelukkig te zijn?” Zo’n leuke vraag waar je even over na moet denken omdat je zoveel verschillende antwoorden kunt geven. Tenminste… zo vergaat het mij. Een andere keuken of een nieuwe vloer in de woonkamer staan absoluut op mijn wensenlijstje. De tuin is op dit moment een doorn in mijn oog en een keer zomaar tussendoor een weekje of lang weekend op vakantie gaan zou ook niet gek zijn. Maar om dat nu ‘echt geluk’ te noemen… nee. Ik weet mij een kind van God, hoe rijk wil je zijn?!

Herinneringen van vroeger komen weer boven:
Oh, als ik maar een vriend heb, dan…
Als ik maar aangenomen word voor die baan, dan…
Ik kan niet wachten tot ik het huis uit kan en ik een plekkie voor mijzelf heb, want vanaf dan…
Het geluk lag voor mij altijd net om de volgende hoek. En nu? Huisje, gezinnetje, hond en twee poezen, leuke baan, fijne mensen om mij heen. Ben ik dan eindelijk die laatste hoek om gegaan? Heb ik alles om mij echt gelukkig te voelen? Ik zie mijzelf ontevreden voor de spiegel staan; de zomer komt er aan, ik moet nu echt wat aan die rolletjes rond mijn middel gaan doen. Meer bewegen, meer water drinken, minder snoepen. De onzekerheid en ontevredenheid slaan toe. Als ik maar een paar kilootjes minder zou wegen, dan zou ik wel wat gelukkiger zijn. Ik hou tot op de draad van mijn dochter, maar oh.. die pubertijd. Als die periode maar eenmaal voorbij is. Waar gaan we naar toe met onze kerkelijke gemeente, ik honger en dorst naar… Wat een onzekerheid, wat een verdriet, wat een zoektocht waarin je haast niet anders lijkt te kunnen doen dan anderen en jezelf te beschadigen en tekort te doen. Ligt ook hier het geluk om de volgende hoek, en wanneer hebben wij die hoek gevonden dan, waar is hij √ľberhaupt te vinden?

Ben ik dan toch een ontevreden mens? Kan ik de woorden nog wel uitspreken: De Heer is mijn Herder, mij ontbreekt niet? Mag je geen wensen en hoop hebben dan, moet je leren tevreden te zijn met het hier en nu en met dat wat je hebt?
Tevredenheid is een bijzondere rijkdom. Natuurlijk mogen we verlangens hebben, hoop hebben, wensen, verwachtingen. Het zijn prachtige dingen. Het is wat anders als je alleen maar kunt denken dat je pas gelukkig bent als…

Zo vaak voel ik me leeg, eenzaam, te dik, te arm, te vaak te kort schieten als mens. Als ik al kan bidden, dan is mijn lijst met vragen groter dan de lijst met dankpunten. Ik weet niet hoe het jou vergaat maar in de diepste periodes ervaar ik, vaker dan mij lief is, dat God te druk is met andere dingen om mij te zien. Mij te onbelangrijk vindt om persoonlijk aandacht voor mij te hebben. En dat is zo’n enorm grote leugen die in je hart kan nestelen! Op het moment dat je die leugen als je waarheid maakt begint je hart te verdorren. Tevredenheid is God kunnen danken, niet ondanks alle omstandigheden, maar in alle omstandigheden. Dankbaarheid voor alle zegeningen die je wel hebt ontvangen maakt je rijk. Het is sterker dan geklaag. Het richt je focus weer op Hem die je genoeg geeft voor vandaag, en plannen met je heeft voor morgen. Hij ziet, Hij voorziet. Tevredenheid en dankbaarheid kan relaties redden, geeft je kostbare tijd met dierbaren, meer plezier in je leven. Voor mij maar al te vaak een uitdaging. Maar ik weet dat ik in mijn zwakheid sterk mag zijn in Hem. Meestal. Gaaf om fijne mensen om mij heen te hebben die me dat voor houden als ik het weer eens vergeet. En ik bij hen. Tel je zegeningen, tel ze een voor een…

Je hebt een God die naar je luistert, de kracht van de liefde werkt door je heen, de Heilige Geest woont in je en je hebt niet minder dan de hemel in het vooruitzicht”
Max Lucado

Maar voor wie tevreden is met wat hij heeft, is het geloof grote winst”
1 Tim 6:6

Koud hol

Ik loop naar de parkeerplaats. Het is donker. Snelle voetstappen achter mij. Niet veel later naast mij. Het is een vrouw die ik vaag ken. Wel eens gezien, nooit echt gesproken. Een gesprekje begint; koetjes en kalfjes niveau. Ze komt me ergens bekend voor en ik vraag haar en naar. Er blijkt inderdaad een linkje te zijn, maar toch weer anders dan verwacht. Drie kwartier later nemen we afscheid en ben ik een heel levensverhaal rijker. Een verhaal van verdriet, acceptatie, zoeken, vinden, onderweg zijn. Teleurgesteld zijn, vooral in kerkmensen. Alweer. Wat kom ik dat toch vaak tegen. In andermans verhalen maar om heel eerlijk te zijn ook vanuit mijn eigen. Wat is dat toch met eigen gelijk vast willen houden, tegenover je medemens staan in plaats van er naast. Je moet wel hetzelfde over dingen denken, voor hetzelfde willen vechten, doen zoals het hoort omdat we dat nu eenmaal al zo lang doen, want anders…. Ja, want anders wat?
God is echt geweldig, boven alles goed en liefdevol. Maar zijn vertegenwoordigers hier op aarde maken er maar wat vaak een zooitje van. Een oordeel is zo snel geveld. Een veroordeling….?! Je standpunten verdedigen lijkt het belangrijkste, liefst goed onderbouwt. Maar doorvragen welk gevoel, welke emotie, welke beweegredenen, welk gemis ergens achter zit…. ho maar.
Veel te eng. Stel je voor dat je daar wat mee moet.
Eenmaal in de auto onderweg naar huis overdacht ik nog eens de avond. Wat een bijzonder gesprek was het. In haar zoektocht is ze tegen zoveel stelligheid van kerkmensen gelopen dat ze uiteindelijk de kerk heeft verlaten.
“De kerk, maar niet God!” zei ze vol overtuiging. Dat doet me zeer. Zo is het niet bedoeld; de kerk als een koud hol in plaats van een warm nest. Maar toegegeven, ze vertelde ook over dingen die totaal niet in mijn geloofswereld passen. Ik zat me te bedenken wat ik er van vond. Totdat ik me realiseerde: Misschien hoef ik niet altijd ergens wat van te vinden. Ik begrijp God vaker niet dan wel en ben er van overtuigd dat Hij veel meer en grotere dingen doet dan in mijn straatje of gereformeerde denken past.

Beloftes

“Gaan staan op Gods beloftes” heb ik ooit eens gehoord of gelezen.¬†
Ik vind het mooi; gaan staan op Gods beloftes vergt vooral een verstandelijke keuze die vaak het gevoelsniveau overstijgt. Tenminste.. ik heb er zelf in ieder geval erg behoefte aan als ik voor de zoveelste keer weer eens in een geloofsdip zit. Er met je verstand voor kiezen omdat je simpelweg wéét dat het klopt, ook al zegt je gevoel heel wat anders. Een van die zekerheden is dat al die negatieve dingen die je in je hoofd haalt altijd ingefluisterd worden door de Duistere, de Satan. Hij kan dat heel verleidelijk, geniepig, geloofwaardig.
“Zie je wel… net niet goed genoeg.”
“Waarom zou dat voor mij weggelegd zijn”
“Ik ben niet goed genoeg, slim genoeg, mooi genoeg…”
“Als er echt Iemand is die naar je om kijkt, waarom gebeurt er dan….”
Ik geloof ze regelmatig hoor, echt waar. Vooral voor de zie-je-wel-net-niet-goed-genoeg virus ben ik erg vatbaar. Niet voor niets dat ik positieve woorden en complimenten op kan zuigen als een droge spons. Bevestiging zoeken, overal en bij iedereen. Maar veel te weinig bij Diegene bij wie ik het echt kan vinden.

Tijdje geleden kregen we – een groep broers en zussen in het geloof – een verzoek om een belofte van God op te schrijven en mee te nemen naar de volgende samenkomst. Om over te vertellen of uit te delen aan een ander. Ik ben toen wat gaan zoeken op internet want ja, lijstjes mens als ik ben verwachtte wel sites te vinden waar deze beloftes op een rijtje stonden. Afgezien van een paar overbekende beloftes (“Zie ik ben met jullie, alle dagen tot aan de voleinding van deze wereld”- een van mijn favorieten) was ik ook wel benieuwd naar wat er nog meer te vinden was. Want, per slot van rekening, als je wilt leren staan op Gods beloftes is het toch ook best handig om te weten wat die beloftes dan zijn.
Hoe kan ik deze leren, waar kan ik ze vinden? Begin maar eerst met het openslaan van de bijbel. Dat deed ik. Digitaal deze keer. Wat schetst mijn verbazing: De ene site spreekt over 1260 beloftes, een ander zelfs over 1700. Welk getal ook klopt, het zijn er dus in ieder geval enorm veel!
En, naast die beloftes, is herhaaldelijk terug te vinden dat God doet wat hij beloofd. Wat Jezus zegt, doet Hij. En geloof me, er is nogal wat beloofd!

– Je bent meer dan een overwinnaar (Rom. 8:37)
– Niks kan jou van Zijn liefde scheiden (Rom. 8:35)
– Alles werkt mee ten goede (Rom 8:28)
– Niemand kan een beschuldiging voor Vader tegen jou inbrengen (Rom. 8:33)
– Hij is voor jou, wie kan tegen jou zijn? (Rom. 8:31)
– De Geest komt altijd jouw zwakheid te hulp (Rom. 8:26)
РEr is géén veroordeling meer (Rom. 8:1)
– Je bent een erfgenaam van God en mede erfgenaam van Christus (Rom. 8:17)

Een kleine greep uit Romeinen 8. Een hoofdstuk van sowieso absoluut de moeite waard is om te lezen. (Klik link)

Die avond heb ik, naast die van mijn gesprekspartner, helaas niet gehoord wat de anderen aan beloftes hebben gedeeld en hoe dat een plek in hun leven heeft gekregen in hun leven. Ben ik eigenlijk nog steeds wel benieuwd naar.
Het is gaaf en bemoedigend om te horen hoe God in iemands leven werkt.

Welke beloftes zijn voor jou bijzonder? Wil je er over schrijven? Dat is ook delen van Gods goedheid, ter bemoediging van anderen, tot Zijn eer.
Ik hoop dat je wil delen…

Het kind Jonathan

Er valt een grote enveloppe op de mat. Eindelijk. Ik had er naar uitgezien. Niet veel later houd ik zijn foto in mijn handen; Jonathan. Donker bruine ogen, even zo donker vlassig haar en een ietwat te korte spijkerbroek. Ik hoop van ganser harte dat ik hem de komende tijd beter mag leren kennen, al zal ik hem waarschijnlijk nooit ontmoeten.

Een week of wat geleden keken we zwijgend en onder de indruk naar de film ’58¬†. Ik zeg je er maar direct eerlijk bij: ik vond het maar niks. Treurige gezichten van mensen onder zulke trieste omstandigheden. Kinderen zonder hoop, met verloren dromen. Waarom zou je dromen als je toekomst niet meer is dan de ellende waar je nu in zit? Een sneu muziekje eronder, natuurlijk… dik mijn schuldgevoel maar aan. Een gevoel van onbehagen, machteloosheid.
Ik steek liever mijn kop in het zand. Gaandeweg veranderd de sfeer in de film. Sprankeltjes hop. Mensen die mensen helpen. Gedreven door Hoop, heel bewust met een hoofdletter geschreven. God doet geweldige dingen door ogenschijnlijke kleinigheden. Het beeld veranderd. Een man op een podium in mooie nette kleren. We zijn weer terug in het rijke Westen. De cijfers die hij laat zien zijn schokkend. Nee, niet de cijfers van ellende, maar cijfers van hoop en uitzicht. De exacte getallen weet ik zo niet meer, wel de getallen van mensen die overleven, beter leven hebben door het aanleg van een schoonwater put, muskieten netten enzovoort. Duizenden levens gered, meer nog. Hulp aan een generatie is bouwen aan een betere toekomst voor de volgende generatie. Een steen in de vijver effect, de kringen worden almaar wijder en wijder.
Ineens wordt het tastbaar: ook ik kan een verschil maken, al is het maar klein. Ook met kleine druppels kun je een grote emmer vullen.

Ik denk aan Maquine, een kindje wat we een aantal jaren hebben mogen sponseren. Een meisje uit Ha√Įti. Na de grote aardbeving duurde het lang voordat we wat over haar vernomen. Gelukkig, zij en haar familie hadden het overleefd. Van haar zelf hebben we nooit meer een brief gehad.
Het duurde niet lang voordat we een officieel bericht kregen dat ze het programma verlaten had, ze was verdwenen…
De ramp is ondertussen drie jaar geleden. We hebben daarna niet direct een nieuw kindje gesponsord. Het goede voornemen is, zoals zovele, blijven liggen op de plank. Tot nu.  Ik kan een verschil maken in iemands leven. Het is mijn opdracht als christen om niet werkeloos toe te zien. Dat komt middels die film ook als een mokerslag binnen, terwijl ik die waarheid eigenlijk al lang kende. Uiteraard kun je die opdracht op zovele manieren invullen. We hebben ieder onze eigen mate van rijkdom, tijd, energie, mogelijkheid, talenten en gaven gekregen, en niet om alleen voor onszelf te houden. Laat iedereen doen op de manier waartoe hij geroepen is. Maar niets doen is geen optie!

En dan zit je dan voor zo’n scherm met al die gezichtjes. Hoe kan ik kiezen, ik wil niet kiezen. Laat Compassion dat maar doen. Toch valt mijn oog steeds op Jonathan.

Voor ieder kind die God ons wil geven, sponseren we ook een kindje ergens anders in de wereld, spraken we bij de geboorte van onze dochter af.¬†Het bleef bij een. Zowel volgens de natuurlijke als de medische weg hebben we tot groot verdriet geen kinderen meer mogen ontvangen. Meestal verwerk ik dat wat me bezig houd (hoe verrassend) al schrijvende. Toen onze dochter 10 jaar was en nog steeds enig kind, heb ik een verhaal geschreven. Het verhaal is fictief, de emoties werkelijkheid. Het verhaal is getiteld ‘Brief aan Jonathan’.
Wellicht dat je nu begrijpt waarom mijn oog steeds op het fotootje viel van dit jochie. Zijn geboortedatum gaf de doorslag: September 1999.
Degenen die mij en mijn gezin kennen weten dan wel genoeg…
Knipoog van God? Ik weet het niet, misschien wel.
Hoe dan ook geloof ik niet in toeval…

Verlangenavond

Gisteravond wilde ik graag iets eerder weg van mijn werk, wat overigens niet is gelukt.
‘Heb je een vergadering dan?’ Nee, dat is het niet. Maar hoe leg je zo’n avond nu uit?
Donderdag is ‘Verlangenavond’. Niet eens de officiele naam, maar onderling al vrij in het begin als zodanig bestempeld. Een avond waar mensen samenkomen met een verlangen naar God en het delen van en in Zijn liefde. Het klinkt gelijk zo zweverig als ik het probeer te omschrijven, maar je moet er bij zijn. Gisteravond was ik laat, maar ik weet dat ik op ieder moment kan en mag binnenvallen. Ik wist niet meer¬†precies in welk huis ik moest zijn maar ik hoefde alleen maar mijn oren te volgen: Ze waren al aan het zingen, een¬†heel mooi¬†lied begeleid door iemand die zijn hart en ziel in zijn gitaarspel kan leggen. Prachtig om zo binnen te komen.
 K. las een gebed voor en ze verontschuldigde zich bij voorbaat al voor de lengte. En het was een gebed wat inderdaad geen einde aan leek te komen, maar dat wilde ik ook helemaal niet. Zin voor zin leek ze laagje voor laagje af te pellen met haar woorden, en God recht in mijn ziel binnen te laten komen. Met haar kwetsbare stem nam ze ons allen mee voor Gods troon, zo intensief heb ik het nog niet vaker ervaren in mijn leven. Een vrouw die weet van diepe dalen en intens verdriet en juist in al haar gebrokenheid straalt ze zo veel heelheid en kracht uit, ze heeft er zelf geen idee van. Ze sprak over hoop, over vertrouwen, over Gods onvoorstelbare liefde dwars door alles heen en je gelooft haar. En na zoveel mooie woorden waar helaas toch een einde aan kwam viel er een stilte. Een mooie stilte. Ook dat is samen delen.

Het was een bijzondere avond, maar ach.. dat is het eigenlijk iedere keer. Het is zo gaaf samen te zingen, bijbel te lezen, voor en met elkaar te bidden, een stukje te delen van jezelf. Ik moet vaak werken¬†op donderdagavond en moe aan het einde van zo’n lange dag. Maar als het enigszins kan wil ik deze avonden toch niet graag missen. Ik er altijd zo door opgeladen! Ik hou van alleen zijn, maar heb¬†net zo hard mensen om mij heen nodig. Samen¬†onderweg; ik ben dankbaar van zoveel mooie mensen die God op mijn pad brengt.
Dus ja.. Verlangenavond. Hoe beschrijf je zo iets..?! Ik heb een poging gewaagd maar eerlijk gezegd kom ik woorden te kort om er echt recht aan te doen…
 

 

Samen

Gisteren, in de middagdienst, zongen we als gemeente onderstaand opwekkingslied.  Om heel eerlijk te zijn vond ik het eerder altijd een verschrikkelijk lied. Komt door de wijs, zo slepend en tergend dat ik er kippenvel van krijg en dan niet op een positieve manier bedoeld. Ik kwam in ieder geval niet meer zo ver dat ik me echt in de tekst verdiepte, hoewel ik doorgaans juist van de teksten ben.

De dominee had het leuk bedacht: We gaan in beurtzang zingen, dan komt de tekst veel meer tot zijn recht. En dwars door mijn vooringenomen reactie heen moest ik bekennen dat hij nog gelijk had ook. Het eerste couplet werd me toegezongen en zo heb ik ook geluisterd. Het raakte me zo diep, ik schrok er van. Ik heb meerkeren naar het vak rechts van mij gekeken. Direct aan de overkant van het pad zat mijn lieve vriendin Maahtje. Ook zonder dat ze het hoefde te zingen wist ik dat het waarheid was. Ervaring, noemen ze dat.  Ze keek niet terug, ik moest toch glimlachen. Maar ik zag ook andere mensen. Ik ken ze voor het overgrote deel, maar velen niet meer dan van her er der een praatje. Een enkeling slechts van gezicht. Ze zongen het. Ook voor mij. Hoe bijzonder.

Tweede couplet zong ik en de rest van het blok en de woorden die ik zong klonken als een belofte die mij, eerlijk gezegd, best zwaar aanvoelden. Dit gaat niet alleen over mijn vrienden en dierbaren in de kerk. Dit gaat over de hele gemeente. Derde couplet werd gedragen door warme mannenstemmen, het vierde klonk in heldere vrouwenklanken. Ik weet niet hoe de rest van de gemeente het ervaren heeft maar ik vond het heel bijzonder om naar een ander toe te zingen en zelf toegezongen te worden. Gaandeweg de coupletten voelde ik ook verdriet. Soms wil je wel geven en delen, houvast bieden, maar kan het niet. Mag het niet. Niet altijd is daar ruimte voor. Die ervaring heb ik ook en het doet zeer.  Mooi om het laatste couplet met z’n allen te zingen. Hoop aan het einde van het lied. Bidden dat het meer dan alleen mooie woorden op slepende tonen zijn, maar echt waarheid worden mag.

Ik wil jou van harte dienen
en als Christus voor je zijn.
Bid dat ik genade vind, dat
jij het ook voor mij kunt zijn.

Wij zijn onderweg als pelgrims,
vinden bij elkaar houvast.
Naast elkaar als broers en zusters,
dragen wij elkanders last.

Ik zal Christus’ licht ontsteken
als het duister jou omvangt.
Ik zal jou van vrede spreken
waar je hart naar heeft verlangd.

Ik zal blij zijn als jij blij bent
huilen om jouw droefenis.
Al mijn leeftocht met je delen
tot de reis ten einde is.

Dan zal het volmaakte komen
als wij zingend voor Hem staan.
Als wij Christus’ weg van liefde
en van lijden zijn gegaan.