I like you, let’s hang out.

Daar zit je dan, in een bloedhete tent, met enkele honderden mensen te luisteren naar een vrouw die hiervoor speciaal overgevlogen is vanuit Engeland. Typische vrouw, die me zowel irriteert als intrigeert. Haar boodschap voelt af en toe wat ver van mijn bed af, maar toch hoor ik haar graag.
Ik ben al mijn leven lang christen en dat is volgende maand al 37 jaar. Een chaotisch christen, een bevlogen christen, een laat-mij-maar-even christen, een al maar weer zoekend christen. Ik heb ondertussen toch al aardig wat seminars, workshops, vrouwenochtenden, -avonden, -weekenden etc etc meegemaakt. Oh en talloze kerkdiensten uiteraard. En toch, dan ineens hoor je iemand vanaf een podium iets tegen je zeggen wat nog nooit eerder echt landde:
“God loves you” Ja, dat wist ik ook wel, al bleef dat af en toe moeilijk te aanvaarden. God is liefde, dus ja.. Hij houdt van al Zijn kinderen. Zo’n massale commitment, als je begrijpt wat ik bedoel. Toen zei de vrouw het volgende:

God Likes you. He likes to hang out with you.

En dat kwam ineens zo dichtbij! Daar kwam God ineens naast mij staan.
Alsof Jezus mij op dat moment recht aankeek en zei: “Joehoe, snap je het nu eens een keer?! Ik vind je leuk! Ik wil graag bij je zijn, tijd met jou doorbrengen.” Nu ik er aan terugdenk krijg ik weer kippenvel.

En uiteraard is het allemaal in de flow van het moment – wat overigens nog de rest van de week heeft geduurd – en dan komen de gedachtes weer, de stemmetjes die me influisteren: “Weet je wel hoeveel mensen er zijn, met hoeveel Hij verbonden wil zijn vanaf het begin van de aarde tot aan nu!? Kan een relatie met God echt zo persoonlijk worden? Is dat niet arrogant en veel te klein van Hem gedacht?
(Her)kent Hij mij echt tussen al die andere mensen? Zo bijzonder ben ik nu ook weer niet. Ik zou haast zeggen: integendeel. Weet je, daar zit misschien ook wel een beetje het probleem. Ik vind mijzelf niet altijd even leuk. Ik weet wat ik gedaan heb, gedacht heb, gelaten heb, waar ik steeds weer te kort schoot en teleurstel. Dus voor even met mij optrekken kan best leuk en gezellig zijn, maar echt dag in dag uit terwijl je me door en door kent… ik ken niet veel mensen die dat volhouden terwijl zij me nog maar deels kennen. Herkenbaar, of ben ik daar de enige in?
Surprise: Jezus kent me door en door, waarschijnlijk nog wel een stuk beter dan mijzelf. En nog steeds houdt Hij van me, vind me leuk en wil tijd met me doorbrengen! Dat heeft Hij me zelf verteld dus zal het wel waar zijn.
En als dat voor mij geld, dan ook voor jou.

Come to the well

“Vanmorgen las ik ergens anders dat we allemaal een soort innerlijke leegte hebben en dat we die proberen te vullen. Pas als we teruggaan naar De Bron van leven, zal Hij die leegte vullen en kunnen we blij zijn met wie we zijn.”
Deze reactie liet Jedidja achter op vorige blog over tevredenheid. Het was voor mij weer even zo’n ‘Oh ja!’ momentje. Het is al weer een tijd geleden dat ik dit gelezen of gehoord had en ik kan mij herinneren dat ik het een ontzettend mooi beeld vond. Maar zoals veel geleerde dingen in het leven sijpelt het langzaam uit mijn geheugen en vult mijn hoofd zich met rap tempo met andere dingen.
Steeds weer opnieuw is het een les dat ik moet leren, meestal door eerst weer met mijn neus tegen de muur te lopen. Hardleers christen.. God moet wel erg veel geduld met mij hebben, ik was mijzelf allang zat geweest.

Vorig jaar Pasen heb ik hier zelfs nog een gedicht over geschreven (“Sta op en schitter”) en voor mogen dragen in onze kerk.
Mijn inspiratiebron was een lied van Casting Crowns: Come to the Well. Schitterend nummer, zie onderstaand Youtube filmpje.
Er is een lied wat hier geweldig mooi bij aansluit.
Ik zou zeggen: Luister en laat de tekst goed tot je komen…

I have what you need,
but you keep on searchin,
I’ve done all the work,
but you keep on workin.
When you’re runnin on empty,
and you can’t find the remedy,
just come to the well.

You can spend your whole life,
chasin what’s missing,
but that empty inside,
it just ain’t gonna listen.
When nothing can satisfy,
and the world leaves you high and dry,
just come to the well

And all who thirst will thirst no more,
and all who search will find what their souls long for,
The world will try, but it can never fill,
so leave it all behind, and come to the well.

So bring me your heart
no matter how broken.
Just come as you are,
when your last prayer is spoken.
Just rest in my arms a while,
You’ll feel the change my child,
when you come to the well

And now that you’re full,
Of love beyond measure,
your joy’s gonna flow,
like a stream in the desert.
Soon all the world will see that living water is found in me,
‘cuz you came to the well

And all who thirst will thirst no more.
And all who search will find what their souls long for.
The world will try, but it can never fill,
so leave it all behind, and come to the Well.

Eerste Advent

image

God,
onnoembaar in zovele talen,
leer ons geloven
dat uw Naam is
‘Ik zal er zijn’,
een naam als een afspraak,
een belofte,
een teken van leven.
 
Leer ons geloven,
dat U ons leven binnenkomt,
zo klein en kwetsbaar,
zo gewoon en afhankelijk
als een pasgeboren kind.
 
Leer ons geloven
dat Gij tot ons komt
als vredevorst
en bron van vertrouwen,
in Jezus, uw Zoon,
die mens van belofte,
die onze leidraad werd naar
uw land van belofte.
Hij die uw Naam geworden is
‘Immanuël’, God-met-ons

(schrijver mij onbekend)

Vandaag is de eerste zondag van Advent.
Advent is de voorbereiding op het kerstfeest waarin wij vieren en gedenken dat Jezus als kind op deze wereld kwam. God kwam naar ons toe, werd mens. Heeft hier geleefd, gedeeld, gelachen en gehuild, geleden, genezen, gezocht.
Jezus wees de weg naar het Eeuwige leven, is de weg naar het Eeuwige leven.
Advent is ook een tijd van verwachting naar de tijd dat Hij opnieuw zal komen.
Jezus, licht van de wereld, licht in onze duisternis.
Op deze eerste adventszondag steken wij daarom de eerste kaars aan.