Kunnen wij..?

“Welk lied zou je willen zingen en waarom heb je deze gekozen?”
Een simpele vraag aan het begin van een avond maar wat een tal aan verhalen teweeg bracht. Na elkaar een aantal weken niet meer ontmoet te hebben als groep bij de “avonden van verlangen” was het goed om stukjes leven te delen. De een koos een prijslied, de ander een lied van hoop en verlangen, een lied van troost… er kwam heel wat moois voorbij. Heel bijzonder weer om van zoveel mensen te horen hoe God op dit moment in hun leven werkt, zich heeft laten zien de afgelopen zomerweken of vanuit welk verlangen ze leven.

“Mijn” lied van dit moment is een lied wat ik afgelopen zomer geleerd heb, een lied van Matt Redman. Jammer genoeg niet terug te vinden in de boekjes die wij bij ons hadden, dus niet gezongen, maar ik wilde er toch over vertellen.
Na een gave, intensieve week vol van en met God was daar toch de laatste dienst voor het einde van de New Wine week. Dan ga je weer verder, dan kom je uit het sfeertje en in de ‘gewone wereld’ tja, en dan… Hoe hou je vast aan dat wat je geleerd en ontdekt hebt? Hoe blijf je leven vanuit het vertrouwen, die intimiteit, blijf je je goede voornemens volhouden? Al die succesverhalen die op dat moment – die laatste dienst – voorbij kwamen: heel mooi. Maar mijn twijfel nam toe. Toen zongen we onderstaand lied. Het verwoordde precies hoe ik me op dat moment voelde.
Het kwartje viel: Ik doe het weer! Waar twijfel ik aan? Aan mijzelf. Aan mijn kunnen, mijn kracht. Maar heb ik niet juist geleerd dat God Zijn grootheid kan laten zien in mijn zwakheid?! Ik moet niet weer zelf aan de bak; ik mag vertrouwen op dat wat God wil doen in mijn leven. Op wie God is en wil zijn. Blik niet meer naar binnen gekeerd maar omhoog! En daar kwam dat refrein: “Yes..!” En bij dat lied knalt dat er ook ff heerlijk uit. Ik heb nog nooit zo vanuit mijn tenen meegebleerd, vuist in de lucht – kon me niet meer schelen wat anderen er van zouden denken. Tot mijn verbazing ging de hele tent uit zijn dak. En dan heb ik het over een paar duizend mensen he!! Wow… kippenvel. Ik ben dus niet de enige met die onzekerheid en twijfel, maar ook zeker niet de enige met die Zekerheid en vertrouwen. Gaaf, gaaf, gaaf moment.

Weet je wat me nog het meeste aanspreekt in de tekst van het lied? Niet een vraag of God onze zekerheid wil zijn. Of de vraag of God zijn liefde wil laten zien Nee, de stelligheid dat je het echt geloofd en kan en dat het zo is! Gaan staan in Gods kracht. Gaan staan in Gods liefde. Ik heb dit lied nog vaak gedraaid en meegezongen. Ook als de twijfel en de vragen weer de overhand kregen. Het verbaasd me iedere keer weer dat, ondanks mijn ‘wankele ik’, het uitspreken van die woorden van zekerheid echt wat met je doen.

Kunnen wij echt zo leven, wetend dat Uw genade sterker is
dan al onze fouten en mislukkingen?
Kunnen wij echt zo leven, wetend dat Uw liefde dieper is
dan ons hart kan doorgronden?

Kunnen wij echt zo leven, wetend dat Uw naam hoger is
dan welke macht dan ook?
Kunnen wij echt zo leven, wetend dat Uw wegen wijzer zijn
dan dat wij kunnen bevatten?
Kunnen wij echt op zo’n manier leven?

Ja! God is al wat Hij zegt, al wie Hij is,
Jezus, in Uw naam kunnen we de wereld veranderen.
We staan in Uw liefde, in Uw kracht
en al wie U zegt dat wij zijn
Jezus in uw naam kunnen we de wereld veranderen.

Wij geloven dat Uw genade sterker is
dan al onze fouten en mislukkingen
Wij geloven dat Uw liefde dieper is
dan wij ooit kunnen doorgronden

Ja, God is al wat Hij zegt, al wie Hij is!

Ik vind het heel gaaf om te delen, maar ik vind het minstens zo mooi om te horen: Welk lied is voor jou belangrijk en wi je vertellen waarom? Ik hoor graag van je.. 🙂

I like you, let’s hang out.

Daar zit je dan, in een bloedhete tent, met enkele honderden mensen te luisteren naar een vrouw die hiervoor speciaal overgevlogen is vanuit Engeland. Typische vrouw, die me zowel irriteert als intrigeert. Haar boodschap voelt af en toe wat ver van mijn bed af, maar toch hoor ik haar graag.
Ik ben al mijn leven lang christen en dat is volgende maand al 37 jaar. Een chaotisch christen, een bevlogen christen, een laat-mij-maar-even christen, een al maar weer zoekend christen. Ik heb ondertussen toch al aardig wat seminars, workshops, vrouwenochtenden, -avonden, -weekenden etc etc meegemaakt. Oh en talloze kerkdiensten uiteraard. En toch, dan ineens hoor je iemand vanaf een podium iets tegen je zeggen wat nog nooit eerder echt landde:
“God loves you” Ja, dat wist ik ook wel, al bleef dat af en toe moeilijk te aanvaarden. God is liefde, dus ja.. Hij houdt van al Zijn kinderen. Zo’n massale commitment, als je begrijpt wat ik bedoel. Toen zei de vrouw het volgende:

God Likes you. He likes to hang out with you.

En dat kwam ineens zo dichtbij! Daar kwam God ineens naast mij staan.
Alsof Jezus mij op dat moment recht aankeek en zei: “Joehoe, snap je het nu eens een keer?! Ik vind je leuk! Ik wil graag bij je zijn, tijd met jou doorbrengen.” Nu ik er aan terugdenk krijg ik weer kippenvel.

En uiteraard is het allemaal in de flow van het moment – wat overigens nog de rest van de week heeft geduurd – en dan komen de gedachtes weer, de stemmetjes die me influisteren: “Weet je wel hoeveel mensen er zijn, met hoeveel Hij verbonden wil zijn vanaf het begin van de aarde tot aan nu!? Kan een relatie met God echt zo persoonlijk worden? Is dat niet arrogant en veel te klein van Hem gedacht?
(Her)kent Hij mij echt tussen al die andere mensen? Zo bijzonder ben ik nu ook weer niet. Ik zou haast zeggen: integendeel. Weet je, daar zit misschien ook wel een beetje het probleem. Ik vind mijzelf niet altijd even leuk. Ik weet wat ik gedaan heb, gedacht heb, gelaten heb, waar ik steeds weer te kort schoot en teleurstel. Dus voor even met mij optrekken kan best leuk en gezellig zijn, maar echt dag in dag uit terwijl je me door en door kent… ik ken niet veel mensen die dat volhouden terwijl zij me nog maar deels kennen. Herkenbaar, of ben ik daar de enige in?
Surprise: Jezus kent me door en door, waarschijnlijk nog wel een stuk beter dan mijzelf. En nog steeds houdt Hij van me, vind me leuk en wil tijd met me doorbrengen! Dat heeft Hij me zelf verteld dus zal het wel waar zijn.
En als dat voor mij geld, dan ook voor jou.

Te veel, te weinig, te …

“Ik vind het maar wat lastig” zei ze, en ze sloeg haar ogen neer.
“Wat precies?”
“Tja, wat precies…?! Een echte christen zijn. Bevlogen, vol passie, vanuit je tenen. Je hele leven samen met God oplopen, elk moment van de dag je verbonden weten met Hem. En blij zijn. Niet van het niveau ‘altijd maar vrolijk’ maar wel ten diepste een blijdschap en vrede ervaren. Ook in de tijden dat er van alles gebeurd.”
We lopen samen op, zij en ik. Onze voetstappen klinken zacht en ritmisch.
“En jij ervaart dat niet zo?” Ze schudt ontkennend haar hoofd.
“Geloven lijkt onlosmakelijk verbonden met schuldgevoel. Ik schiet hoe dan ook te kort. Zo vaak krijg ik te horen dat ik niet goed genoeg doe, te weinig verbonden ben met anderen, veel te druk ben met mijn eigen prioriteiten, te vaak weg blijf bij kerkelijke dingen. Alles lijkt teveel, te weinig, te aards, te kort door de bocht, te liefdeloos, te… ”
“En wie zegt dat dan, God of mensen?”
“Beiden, denk ik. Mensen. Maar ook God door mensen heen.”
Even knijpt ze haar ogen samen en schudt dan zacht haar hoofd. Alsof ze zo beter haar gedachten op een rij kan zetten. Dan praat ze verder. Haar stem is zo zacht dat ik mijn best moet doen om haar te kunnen horen.
“God vergeeft. Iedere dag opnieuw mag ik beginnen met een schone lei. Ik weet het. Ik zie het enorme geschenk van zijn liefde hierin. Het is haast beangstigend hoeveel liefde Hij voor mij heeft gehad dat Hij zijn leven voor mij heeft gegeven. Niemand heeft ooit zoveel van mij gehouden. Niemand heeft ooit zoveel lief zonder dat er verwachtingen tegenover staan. Ik weet niet of ik wel aan die verwachtingen kan voldoen. Sterker nog… ik weet wel zeker dat ik dat niet kan.” Voordat ik hier wat op kan zeggen kijkt ze mij ineens vol in mijn ogen, een indringende blik.
“Ik weet wie mij die negatieve dingen influistert. Ik weet dat ik steeds naar de verkeerde stem luister. Ik weet zoveel, eigenlijk, theoretisch dan.
Waarom blijft het in mijn hoofd steken en daalt het niet af in mijn hart? Hoe doe je dat? Hoe doen anderen dat?” Ze schopt een steentje weg wat voor haar voeten ligt en lijkt geheel niet op mijn antwoord te wachten. Daar ben ik blij om, want eerlijk gezegd weet ik daar zo direct ook geen antwoord op. Ik heb mijn eigen zoektochten, sta zelf nog zo vaak in mijn eigen geloofs-woestijn.

De zon staat inmiddels hoog aan de hemel. Verwarmd onze buitenkant waar het hart vaak zo kil aanvoelt. We blijven even stilstaan bij een hek en genieten van de rust. Met mijn ogen gesloten hef ik mijn gezicht omhoog.
Hmmmm….
Is dat het hem, schuilt daar het antwoord in? Is het ontvangen van die liefde, genade, vrijheid ten diepste niet meer dan je blik omhoog richten en ontvangen? Hoe simpel kan het zijn! En tegelijkertijd… hoe moeilijk. Iets ontvangen en alleen maar ‘Dank’ te zeggen. Niets terug hoeven doen, niets terug willen doen.
Ik kijk naar de vrouw naast mij en zie dezelfde glimlach op haar gezicht als ik bij mijzelf voel. Alsof ze mijn onuitgesproken gedachten van even daarvoor heeft gehoord, vult zij aan:
“Als je die warmte ten volle binnen laat komen dan ga je vanzelf stralen he!”

Van waarde

Familiebanden zijn vrij losjes. En dat is in sommige gevallen nog mild uitgedrukt. Vriendschappen vervagen, mensen trekken zich terug uit mijn leven. Het kringetje om me heen wordt steeds kleiner en zelfs daarbinnen, vaker dan mij lief is, gekenmerkt door spanningen, teleurstellingen en verdriet. Het lijkt wel of je in deze wereld meer en meer wordt beoordeeld op dat wat je niet hebt gedaan, tekort in bent geschoten of zelfs in hebt gefaald, in plaats van het goede. En als die stempel is gezet is het maar wat moeilijk om daar van af te komen. Wat maakt het toch zo moeilijk om verder te kijken dan alleen de buitenkant? Nee, als ik uit al deze dingen mijn waarde moet halen dan blijft er niet veel van mij over, ben ik bang. De zonloze dagen helpen ook niet mee. De ene grijze dag volgt de ander in een eentonig ritme.

In het begin schiep God de hemel en de aarde…

Het scheppingsverhaal ontvouwt zich voor mij. Hoe vaak heb ik dit al gelezen in mijn leven? Ik lees het nu in een wat andere versie en wat me opvalt is de eenvoud van het ritme en de rust waarin alles omschreven wordt. Alsof de schrijver zijn adem inhoudt bij dat wat hij voor zijn geestesoog ziet gebeuren.

Toen zei God: “Er moet licht komen. God noemde het licht dag en de duisternis nacht. Het werd avond, het werd morgen. De eerste dag.

We lezen hier over God, de Machtige Schepper, Elohim en de geschiedenis van de oorsprong. Met een knip van zijn vingers had Hij de hele wereld, met alles er op, er aan, er boven en er onder, kunnen maken. Hij deed het niet. Hij genoot enorm van dat wat Hij aan het creëren was en nam daar dan ook uitgebreid de tijd voor. Het begint heel groots, dan gaat Hij steeds gedetailleerder aan het werk. Zaaddragende planten, bomen met vruchten. Dieren in ieder maat en soort; in het water, de lucht, op de aarde.

Toen zei God: laten wij mensen maken die ons evenbeeld zijn, die op ons lijken.” God zegende hen: “Wees vruchtbaar en wordt talrijk, bevolk de aarde en breng haar onder je gezag: heers over de vissen van de zee, over de vogels van de hemel en over alle dieren die op de aarde rondkruipen.
God keek naar alles wat Hij had gemaakt en zag dat het zeer goed was.

God lijkt verrukt te zijn door alles wat Hij heeft gemaakt, verklaarde dat het goed is, zeer goed zelfs. Gemaakt naar zijn evenbeeld; ook wij hebben het vermogen tot liefhebben, goed doen, blij zijn, omzien naar elkaar. Geduld, vriendelijkheid, creeren van mooie dingen. Maar ook denken, beredeneren, en al die andere talenten en gaven wat in je ligt en wat je mag gebruiken. Sterker nog, als je dat niet gebruikt zal dat je blijdschap en vreugde in je leven niet bevorderen.
Missen we niet veel te vaak de schoonheid van het leven omdat we domweg te druk zijn met de gebreken er van?!

God bracht orde aan in de choas, gaf leven aan schoonheid en noemde het allemaal goed. Hij schiep de eerste mens zo vol liefde en aandacht. Hij doet dat nu, al die jaren later, inmiddels in een gebroken wereld, nog steeds.
Zo maakte Hij mij, zo maakt Hij jou. Of je dat nu gelooft of niet.

Even terug naar het begin van dit stukje. Als ik hier mijn waarde uit mag halen, ja dan blijft er alles van mij over! En voor jou? Hoe vormt Gods waardering en liefde over jouw schepping, je eigen houding tegenover jezelf?
Het niet ervaren van waarde is niet hetzelfde als het niet zijn.
Je bent van onschatbare waarde. Nooit vergeten!