Koud hol

Ik loop naar de parkeerplaats. Het is donker. Snelle voetstappen achter mij. Niet veel later naast mij. Het is een vrouw die ik vaag ken. Wel eens gezien, nooit echt gesproken. Een gesprekje begint; koetjes en kalfjes niveau. Ze komt me ergens bekend voor en ik vraag haar en naar. Er blijkt inderdaad een linkje te zijn, maar toch weer anders dan verwacht. Drie kwartier later nemen we afscheid en ben ik een heel levensverhaal rijker. Een verhaal van verdriet, acceptatie, zoeken, vinden, onderweg zijn. Teleurgesteld zijn, vooral in kerkmensen. Alweer. Wat kom ik dat toch vaak tegen. In andermans verhalen maar om heel eerlijk te zijn ook vanuit mijn eigen. Wat is dat toch met eigen gelijk vast willen houden, tegenover je medemens staan in plaats van er naast. Je moet wel hetzelfde over dingen denken, voor hetzelfde willen vechten, doen zoals het hoort omdat we dat nu eenmaal al zo lang doen, want anders…. Ja, want anders wat?
God is echt geweldig, boven alles goed en liefdevol. Maar zijn vertegenwoordigers hier op aarde maken er maar wat vaak een zooitje van. Een oordeel is zo snel geveld. Een veroordeling….?! Je standpunten verdedigen lijkt het belangrijkste, liefst goed onderbouwt. Maar doorvragen welk gevoel, welke emotie, welke beweegredenen, welk gemis ergens achter zit…. ho maar.
Veel te eng. Stel je voor dat je daar wat mee moet.
Eenmaal in de auto onderweg naar huis overdacht ik nog eens de avond. Wat een bijzonder gesprek was het. In haar zoektocht is ze tegen zoveel stelligheid van kerkmensen gelopen dat ze uiteindelijk de kerk heeft verlaten.
“De kerk, maar niet God!” zei ze vol overtuiging. Dat doet me zeer. Zo is het niet bedoeld; de kerk als een koud hol in plaats van een warm nest. Maar toegegeven, ze vertelde ook over dingen die totaal niet in mijn geloofswereld passen. Ik zat me te bedenken wat ik er van vond. Totdat ik me realiseerde: Misschien hoef ik niet altijd ergens wat van te vinden. Ik begrijp God vaker niet dan wel en ben er van overtuigd dat Hij veel meer en grotere dingen doet dan in mijn straatje of gereformeerde denken past.

Groeien

Groeien is dingen soms los durven laten.
Beelden gaan barsten en schieten tekort.
Groeien is botsen met God en ontdekken
dat je geloof daar niet minder van wordt.

Niet mijn eigen woorden, maar ik kwam het tegen.
Ik vind hem mooi en dacht: ik deel ‘m even…

Verlangenavond

Gisteravond wilde ik graag iets eerder weg van mijn werk, wat overigens niet is gelukt.
‘Heb je een vergadering dan?’ Nee, dat is het niet. Maar hoe leg je zo’n avond nu uit?
Donderdag is ‘Verlangenavond’. Niet eens de officiele naam, maar onderling al vrij in het begin als zodanig bestempeld. Een avond waar mensen samenkomen met een verlangen naar God en het delen van en in Zijn liefde. Het klinkt gelijk zo zweverig als ik het probeer te omschrijven, maar je moet er bij zijn. Gisteravond was ik laat, maar ik weet dat ik op ieder moment kan en mag binnenvallen. Ik wist niet meer precies in welk huis ik moest zijn maar ik hoefde alleen maar mijn oren te volgen: Ze waren al aan het zingen, een heel mooi lied begeleid door iemand die zijn hart en ziel in zijn gitaarspel kan leggen. Prachtig om zo binnen te komen.
 K. las een gebed voor en ze verontschuldigde zich bij voorbaat al voor de lengte. En het was een gebed wat inderdaad geen einde aan leek te komen, maar dat wilde ik ook helemaal niet. Zin voor zin leek ze laagje voor laagje af te pellen met haar woorden, en God recht in mijn ziel binnen te laten komen. Met haar kwetsbare stem nam ze ons allen mee voor Gods troon, zo intensief heb ik het nog niet vaker ervaren in mijn leven. Een vrouw die weet van diepe dalen en intens verdriet en juist in al haar gebrokenheid straalt ze zo veel heelheid en kracht uit, ze heeft er zelf geen idee van. Ze sprak over hoop, over vertrouwen, over Gods onvoorstelbare liefde dwars door alles heen en je gelooft haar. En na zoveel mooie woorden waar helaas toch een einde aan kwam viel er een stilte. Een mooie stilte. Ook dat is samen delen.

Het was een bijzondere avond, maar ach.. dat is het eigenlijk iedere keer. Het is zo gaaf samen te zingen, bijbel te lezen, voor en met elkaar te bidden, een stukje te delen van jezelf. Ik moet vaak werken op donderdagavond en moe aan het einde van zo’n lange dag. Maar als het enigszins kan wil ik deze avonden toch niet graag missen. Ik er altijd zo door opgeladen! Ik hou van alleen zijn, maar heb net zo hard mensen om mij heen nodig. Samen onderweg; ik ben dankbaar van zoveel mooie mensen die God op mijn pad brengt.
Dus ja.. Verlangenavond. Hoe beschrijf je zo iets..?! Ik heb een poging gewaagd maar eerlijk gezegd kom ik woorden te kort om er echt recht aan te doen…
 

 

Weet jij nog de eerste dingen…

Weet jij nog de eerste dingen die je hoorde over Hem? De vraag overviel me een beetje.
De eerste dingen die ik over God hoorde zullen vast in mijn eerste levensdagen zijn geweest.
‘Here zege spijze ame.’ Geen idee wat ik eigenlijk precies zei maar dat je niet zomaar op je eten aanvalt zonder God er voor te danken en er een zegen over te vragen, dat is me met de paplepel ingegoten. Wel grappig dat ik ruim 35 jaar later, op mijn werk op dezelfde manier aan mijn maaltijd begin. Zij het dan in een ietswat modernere versie: Here, zegen dit eten, Amen. In Jezus naam, plak ik er dan nog vaak tussen.

Het was in de zomer, een paar weken voordat ik vier zou worden. Op bezoek bij opa en oma. Eerst een aantal uren in de auto, daarna nog uren en uren in het vliegtuig. Heel wat water oversteken en dan was je er al. Prachtige tijd gehad daar.
Behalve de hooischuur met kittens, de koe waar zowaar melk uitkwam als opa aan haar uiers trok (He, bij ons komt de melk uit de supermarkt..?!?) en een meer omringt door hoge bomen en oooh, zo zien bergen er dus uit! – kan ik mij er uiteraard niet zo heel veel van herinneren. Want ja.. drie jaar. Wat ik mij nog wel herinneren is oma Canada in de keuken, ze probeert mij een psalmversje aan te leren. In het Engels, hoe kan het anders. Psalm 116; “I love the Lord…”
De eerste bijbelwoorden wat zich in mijn hoofd en hart heeft genesteld om het nooit meer te verlaten zijn hele mooie.

God heb ik lief, want die getrouwe Heer
hoort naar mijn stem
mijn smekingen
mijn klagen
Hij neigt zijn oor
K roep tot Hem al mijn dagen
Hij schenkt mij hulp,
Hij redt mij keer op keer.

Het zal vast niet de eerste keer in mijn leven zijn geweest dat ik over God hoorde.
Wel de eerste keer dat ik het mij bewust voor de geest kan halen.
Als ik deze psalm in zijn geheel weer in lees in de Nieuwe Bijbelvertaling vind ik het een hele mooie, troostvolle ontdekking dat het over een God gaat die allereerst mij heeft gehoord.
En nog steeds hoort en ziet, iedere dag.

En jij, weet jij nog de eerste dingen die je hoorde over Hem?

Geef reactie