Te veel, te weinig, te …

“Ik vind het maar wat lastig” zei ze, en ze sloeg haar ogen neer.
“Wat precies?”
“Tja, wat precies…?! Een echte christen zijn. Bevlogen, vol passie, vanuit je tenen. Je hele leven samen met God oplopen, elk moment van de dag je verbonden weten met Hem. En blij zijn. Niet van het niveau ‘altijd maar vrolijk’ maar wel ten diepste een blijdschap en vrede ervaren. Ook in de tijden dat er van alles gebeurd.”
We lopen samen op, zij en ik. Onze voetstappen klinken zacht en ritmisch.
“En jij ervaart dat niet zo?” Ze schudt ontkennend haar hoofd.
“Geloven lijkt onlosmakelijk verbonden met schuldgevoel. Ik schiet hoe dan ook te kort. Zo vaak krijg ik te horen dat ik niet goed genoeg doe, te weinig verbonden ben met anderen, veel te druk ben met mijn eigen prioriteiten, te vaak weg blijf bij kerkelijke dingen. Alles lijkt teveel, te weinig, te aards, te kort door de bocht, te liefdeloos, te… ”
“En wie zegt dat dan, God of mensen?”
“Beiden, denk ik. Mensen. Maar ook God door mensen heen.”
Even knijpt ze haar ogen samen en schudt dan zacht haar hoofd. Alsof ze zo beter haar gedachten op een rij kan zetten. Dan praat ze verder. Haar stem is zo zacht dat ik mijn best moet doen om haar te kunnen horen.
“God vergeeft. Iedere dag opnieuw mag ik beginnen met een schone lei. Ik weet het. Ik zie het enorme geschenk van zijn liefde hierin. Het is haast beangstigend hoeveel liefde Hij voor mij heeft gehad dat Hij zijn leven voor mij heeft gegeven. Niemand heeft ooit zoveel van mij gehouden. Niemand heeft ooit zoveel lief zonder dat er verwachtingen tegenover staan. Ik weet niet of ik wel aan die verwachtingen kan voldoen. Sterker nog… ik weet wel zeker dat ik dat niet kan.” Voordat ik hier wat op kan zeggen kijkt ze mij ineens vol in mijn ogen, een indringende blik.
“Ik weet wie mij die negatieve dingen influistert. Ik weet dat ik steeds naar de verkeerde stem luister. Ik weet zoveel, eigenlijk, theoretisch dan.
Waarom blijft het in mijn hoofd steken en daalt het niet af in mijn hart? Hoe doe je dat? Hoe doen anderen dat?” Ze schopt een steentje weg wat voor haar voeten ligt en lijkt geheel niet op mijn antwoord te wachten. Daar ben ik blij om, want eerlijk gezegd weet ik daar zo direct ook geen antwoord op. Ik heb mijn eigen zoektochten, sta zelf nog zo vaak in mijn eigen geloofs-woestijn.

De zon staat inmiddels hoog aan de hemel. Verwarmd onze buitenkant waar het hart vaak zo kil aanvoelt. We blijven even stilstaan bij een hek en genieten van de rust. Met mijn ogen gesloten hef ik mijn gezicht omhoog.
Hmmmm….
Is dat het hem, schuilt daar het antwoord in? Is het ontvangen van die liefde, genade, vrijheid ten diepste niet meer dan je blik omhoog richten en ontvangen? Hoe simpel kan het zijn! En tegelijkertijd… hoe moeilijk. Iets ontvangen en alleen maar ‘Dank’ te zeggen. Niets terug hoeven doen, niets terug willen doen.
Ik kijk naar de vrouw naast mij en zie dezelfde glimlach op haar gezicht als ik bij mijzelf voel. Alsof ze mijn onuitgesproken gedachten van even daarvoor heeft gehoord, vult zij aan:
“Als je die warmte ten volle binnen laat komen dan ga je vanzelf stralen he!”

Advertenties

Ik ben echt gelukkig wanneer…

“Wat denk je nodig te hebben om echt gelukkig te zijn?” Zo’n leuke vraag waar je even over na moet denken omdat je zoveel verschillende antwoorden kunt geven. Tenminste… zo vergaat het mij. Een andere keuken of een nieuwe vloer in de woonkamer staan absoluut op mijn wensenlijstje. De tuin is op dit moment een doorn in mijn oog en een keer zomaar tussendoor een weekje of lang weekend op vakantie gaan zou ook niet gek zijn. Maar om dat nu ‘echt geluk’ te noemen… nee. Ik weet mij een kind van God, hoe rijk wil je zijn?!

Herinneringen van vroeger komen weer boven:
Oh, als ik maar een vriend heb, dan…
Als ik maar aangenomen word voor die baan, dan…
Ik kan niet wachten tot ik het huis uit kan en ik een plekkie voor mijzelf heb, want vanaf dan…
Het geluk lag voor mij altijd net om de volgende hoek. En nu? Huisje, gezinnetje, hond en twee poezen, leuke baan, fijne mensen om mij heen. Ben ik dan eindelijk die laatste hoek om gegaan? Heb ik alles om mij echt gelukkig te voelen? Ik zie mijzelf ontevreden voor de spiegel staan; de zomer komt er aan, ik moet nu echt wat aan die rolletjes rond mijn middel gaan doen. Meer bewegen, meer water drinken, minder snoepen. De onzekerheid en ontevredenheid slaan toe. Als ik maar een paar kilootjes minder zou wegen, dan zou ik wel wat gelukkiger zijn. Ik hou tot op de draad van mijn dochter, maar oh.. die pubertijd. Als die periode maar eenmaal voorbij is. Waar gaan we naar toe met onze kerkelijke gemeente, ik honger en dorst naar… Wat een onzekerheid, wat een verdriet, wat een zoektocht waarin je haast niet anders lijkt te kunnen doen dan anderen en jezelf te beschadigen en tekort te doen. Ligt ook hier het geluk om de volgende hoek, en wanneer hebben wij die hoek gevonden dan, waar is hij überhaupt te vinden?

Ben ik dan toch een ontevreden mens? Kan ik de woorden nog wel uitspreken: De Heer is mijn Herder, mij ontbreekt niet? Mag je geen wensen en hoop hebben dan, moet je leren tevreden te zijn met het hier en nu en met dat wat je hebt?
Tevredenheid is een bijzondere rijkdom. Natuurlijk mogen we verlangens hebben, hoop hebben, wensen, verwachtingen. Het zijn prachtige dingen. Het is wat anders als je alleen maar kunt denken dat je pas gelukkig bent als…

Zo vaak voel ik me leeg, eenzaam, te dik, te arm, te vaak te kort schieten als mens. Als ik al kan bidden, dan is mijn lijst met vragen groter dan de lijst met dankpunten. Ik weet niet hoe het jou vergaat maar in de diepste periodes ervaar ik, vaker dan mij lief is, dat God te druk is met andere dingen om mij te zien. Mij te onbelangrijk vindt om persoonlijk aandacht voor mij te hebben. En dat is zo’n enorm grote leugen die in je hart kan nestelen! Op het moment dat je die leugen als je waarheid maakt begint je hart te verdorren. Tevredenheid is God kunnen danken, niet ondanks alle omstandigheden, maar in alle omstandigheden. Dankbaarheid voor alle zegeningen die je wel hebt ontvangen maakt je rijk. Het is sterker dan geklaag. Het richt je focus weer op Hem die je genoeg geeft voor vandaag, en plannen met je heeft voor morgen. Hij ziet, Hij voorziet. Tevredenheid en dankbaarheid kan relaties redden, geeft je kostbare tijd met dierbaren, meer plezier in je leven. Voor mij maar al te vaak een uitdaging. Maar ik weet dat ik in mijn zwakheid sterk mag zijn in Hem. Meestal. Gaaf om fijne mensen om mij heen te hebben die me dat voor houden als ik het weer eens vergeet. En ik bij hen. Tel je zegeningen, tel ze een voor een…

Je hebt een God die naar je luistert, de kracht van de liefde werkt door je heen, de Heilige Geest woont in je en je hebt niet minder dan de hemel in het vooruitzicht”
Max Lucado

Maar voor wie tevreden is met wat hij heeft, is het geloof grote winst”
1 Tim 6:6

Stille tijd

Stille tijd. Waarom deze woorden mij vandaag zo door het hoofd spoken weet ik ook niet. Ook al zo’n vak-jargon term, realiseer ik me. Is het eigenlijk wel zo’n ingesleten term in ‘onze kringen’ als ik denk?
Stille tijd. De klank alleen al heeft iets moois, iets rustigs. Hoe doen anderen het eigenlijk, vraag ik me af. Vraag ik nu aan jou, beste lezer. Tijd nemen voor jou en God samen. Heel bewust. Maak jij daar dagelijks tijd vrij voor?
En hoe doe je dat dan? Bijbel lezen, een lied beluisteren, kaarsje branden? Of tijdens een wandeling praten met God? Geef je er iedere dag op dezelfde manier vorm aan of verschilt dat per dag? Heb je er überhaupt wel behoefte aan, of heb je er nooit over nagedacht?
Ik heb er wel behoefte aan, ik ben er tegelijker niet heel erg goed in. Niet dat het een kunstje is, zo bedoel ik het niet. Ik kan wel jaloers worden op de mensen die het met discipline doen. Niet omdat ze het moeten, maar omdat ze het willen. Zich niet anders voor kunnen stellen, het echt nodig hebben. Als het dagelijks brood. Nee, ik ben niet jaloers op de discipline maar wel op de kracht en vrede die ze daardoor uitstralen. Moeilijke tijden in hun leven of niet.
Op dit moment ben ik, op aanraden van een vriendin, begonnen met het boek “Gods namen, jouw gebed” van Ann Spangler. Ben nog maar een week op weg, maar ik ben er tot nu toe nog heel erg blij mee. Het helpt me weer te bidden, dingen in een nieuw Licht te zien, rust te vinden.
Onregelmatige diensten maakt het lastig om een vast moment op de dag te prikken. Maar als ik heel erg eerlijk mag zijn ken ik ook tijden te over dat ik domweg niet genoeg gemotiveerd ben. Toch merk ik dat het me zo ontzettend goed doe als ik het wel doe! En jij? Vind jij het belangrijk om persoonlijke tijd vrij te maken met God? Zo ja, hoe doe je dat dan? En wat doet het met je?
En zo nee, waarom niet? Hoe vul jij het dan wel in, wat vind je wel en niet belangrijk? Ik hoop oprecht dat er veel mensen reageren want ik ben echt benieuwd…!

Eerste Advent

image

God,
onnoembaar in zovele talen,
leer ons geloven
dat uw Naam is
‘Ik zal er zijn’,
een naam als een afspraak,
een belofte,
een teken van leven.
 
Leer ons geloven,
dat U ons leven binnenkomt,
zo klein en kwetsbaar,
zo gewoon en afhankelijk
als een pasgeboren kind.
 
Leer ons geloven
dat Gij tot ons komt
als vredevorst
en bron van vertrouwen,
in Jezus, uw Zoon,
die mens van belofte,
die onze leidraad werd naar
uw land van belofte.
Hij die uw Naam geworden is
‘Immanuël’, God-met-ons

(schrijver mij onbekend)

Vandaag is de eerste zondag van Advent.
Advent is de voorbereiding op het kerstfeest waarin wij vieren en gedenken dat Jezus als kind op deze wereld kwam. God kwam naar ons toe, werd mens. Heeft hier geleefd, gedeeld, gelachen en gehuild, geleden, genezen, gezocht.
Jezus wees de weg naar het Eeuwige leven, is de weg naar het Eeuwige leven.
Advent is ook een tijd van verwachting naar de tijd dat Hij opnieuw zal komen.
Jezus, licht van de wereld, licht in onze duisternis.
Op deze eerste adventszondag steken wij daarom de eerste kaars aan.

Verlangenavond

Gisteravond wilde ik graag iets eerder weg van mijn werk, wat overigens niet is gelukt.
‘Heb je een vergadering dan?’ Nee, dat is het niet. Maar hoe leg je zo’n avond nu uit?
Donderdag is ‘Verlangenavond’. Niet eens de officiele naam, maar onderling al vrij in het begin als zodanig bestempeld. Een avond waar mensen samenkomen met een verlangen naar God en het delen van en in Zijn liefde. Het klinkt gelijk zo zweverig als ik het probeer te omschrijven, maar je moet er bij zijn. Gisteravond was ik laat, maar ik weet dat ik op ieder moment kan en mag binnenvallen. Ik wist niet meer precies in welk huis ik moest zijn maar ik hoefde alleen maar mijn oren te volgen: Ze waren al aan het zingen, een heel mooi lied begeleid door iemand die zijn hart en ziel in zijn gitaarspel kan leggen. Prachtig om zo binnen te komen.
 K. las een gebed voor en ze verontschuldigde zich bij voorbaat al voor de lengte. En het was een gebed wat inderdaad geen einde aan leek te komen, maar dat wilde ik ook helemaal niet. Zin voor zin leek ze laagje voor laagje af te pellen met haar woorden, en God recht in mijn ziel binnen te laten komen. Met haar kwetsbare stem nam ze ons allen mee voor Gods troon, zo intensief heb ik het nog niet vaker ervaren in mijn leven. Een vrouw die weet van diepe dalen en intens verdriet en juist in al haar gebrokenheid straalt ze zo veel heelheid en kracht uit, ze heeft er zelf geen idee van. Ze sprak over hoop, over vertrouwen, over Gods onvoorstelbare liefde dwars door alles heen en je gelooft haar. En na zoveel mooie woorden waar helaas toch een einde aan kwam viel er een stilte. Een mooie stilte. Ook dat is samen delen.

Het was een bijzondere avond, maar ach.. dat is het eigenlijk iedere keer. Het is zo gaaf samen te zingen, bijbel te lezen, voor en met elkaar te bidden, een stukje te delen van jezelf. Ik moet vaak werken op donderdagavond en moe aan het einde van zo’n lange dag. Maar als het enigszins kan wil ik deze avonden toch niet graag missen. Ik er altijd zo door opgeladen! Ik hou van alleen zijn, maar heb net zo hard mensen om mij heen nodig. Samen onderweg; ik ben dankbaar van zoveel mooie mensen die God op mijn pad brengt.
Dus ja.. Verlangenavond. Hoe beschrijf je zo iets..?! Ik heb een poging gewaagd maar eerlijk gezegd kom ik woorden te kort om er echt recht aan te doen…
 

 

Samen

Gisteren, in de middagdienst, zongen we als gemeente onderstaand opwekkingslied.  Om heel eerlijk te zijn vond ik het eerder altijd een verschrikkelijk lied. Komt door de wijs, zo slepend en tergend dat ik er kippenvel van krijg en dan niet op een positieve manier bedoeld. Ik kwam in ieder geval niet meer zo ver dat ik me echt in de tekst verdiepte, hoewel ik doorgaans juist van de teksten ben.

De dominee had het leuk bedacht: We gaan in beurtzang zingen, dan komt de tekst veel meer tot zijn recht. En dwars door mijn vooringenomen reactie heen moest ik bekennen dat hij nog gelijk had ook. Het eerste couplet werd me toegezongen en zo heb ik ook geluisterd. Het raakte me zo diep, ik schrok er van. Ik heb meerkeren naar het vak rechts van mij gekeken. Direct aan de overkant van het pad zat mijn lieve vriendin Maahtje. Ook zonder dat ze het hoefde te zingen wist ik dat het waarheid was. Ervaring, noemen ze dat.  Ze keek niet terug, ik moest toch glimlachen. Maar ik zag ook andere mensen. Ik ken ze voor het overgrote deel, maar velen niet meer dan van her er der een praatje. Een enkeling slechts van gezicht. Ze zongen het. Ook voor mij. Hoe bijzonder.

Tweede couplet zong ik en de rest van het blok en de woorden die ik zong klonken als een belofte die mij, eerlijk gezegd, best zwaar aanvoelden. Dit gaat niet alleen over mijn vrienden en dierbaren in de kerk. Dit gaat over de hele gemeente. Derde couplet werd gedragen door warme mannenstemmen, het vierde klonk in heldere vrouwenklanken. Ik weet niet hoe de rest van de gemeente het ervaren heeft maar ik vond het heel bijzonder om naar een ander toe te zingen en zelf toegezongen te worden. Gaandeweg de coupletten voelde ik ook verdriet. Soms wil je wel geven en delen, houvast bieden, maar kan het niet. Mag het niet. Niet altijd is daar ruimte voor. Die ervaring heb ik ook en het doet zeer.  Mooi om het laatste couplet met z’n allen te zingen. Hoop aan het einde van het lied. Bidden dat het meer dan alleen mooie woorden op slepende tonen zijn, maar echt waarheid worden mag.

Ik wil jou van harte dienen
en als Christus voor je zijn.
Bid dat ik genade vind, dat
jij het ook voor mij kunt zijn.

Wij zijn onderweg als pelgrims,
vinden bij elkaar houvast.
Naast elkaar als broers en zusters,
dragen wij elkanders last.

Ik zal Christus’ licht ontsteken
als het duister jou omvangt.
Ik zal jou van vrede spreken
waar je hart naar heeft verlangd.

Ik zal blij zijn als jij blij bent
huilen om jouw droefenis.
Al mijn leeftocht met je delen
tot de reis ten einde is.

Dan zal het volmaakte komen
als wij zingend voor Hem staan.
Als wij Christus’ weg van liefde
en van lijden zijn gegaan.

Lief kind

Lief kind van God,

Het is vaak moeilijk om in onze wereld te blijven bedenken dat God van je houdt zoals je bent.
God houdt niet van je omdat je goed bent. Nee, God houdt van je, punt uit.
God houdt niet van ons omdat we beminnelijk zijn. Nee, we zijn juist beminnelijk omdat Godt van ons houdt. Het is geweldig als je aanvaard wordt zoals je bent, los van welke prestatie dan ook. Dat is zo bevrijdend!

Desmond Tutu, uit “God has a dream: a vision of hope for our times”

Een quote wat ik eigenlijk iedere dag zou moeten lezen. Het is een waarheid die ik al jaren ken en aangrijp. Tegelijk een waarheid die ik nog dagelijks moeilijk vind om me echt eigen te maken, aan vast te klampen, volledig aan te kunnen nemen. Ik vind het moeilijk in een wereld waarin liefde en aanvaarding op zoveel, zo niet alle, fronten voorwaardelijk lijkt.
Ben ik hierin de enige in..?

Geef reactie

Leiding of naïviteit

‘Ik kijk altijd maar strak voor me uit’, zei ze, ‘en ik ga ook echt niet moeilijk doen als iemand voor probeert te dringen in de rij bij de kassa of zo. Voor je het weet heb je een tik te pakken.
Ze zijn zo brutaal als ik weet niet wat tegenwoordig!’
Om heel eerlijk te zijn herken in mij totaal niet in dat beeld wat de vrouw tegenover mij schetst. Het komt me angstig over, zo benauwd. Het tegenovergestelde, dat past beter bij mij. Of ik nu met mijn hond aan het wandelen ben of naar de stad fiets; ik zoek vaak oogcontact.
Een glimlach, even een goedendag zeggen.. zo doen wij dat nog hier in onze wijk. Gelukkig wel. En om heel eerlijk te zijn kan het me niet echt schelen of iemand er schattig, verloren, crimineel of doodgewoon uitziet. Misschien wat naief, als je me vergelijkt met de vrouw waarmee ik in gesprek was, maar er zijn mij nog nooit nare dingen overkomen.
Rare wel.
Op de een of andere manier voeren de wildvreemdste mensen hele gesprekken met mij, soms tot hele persoonlijke verhalen aan toe. Nu heb ik soms de wat onhandige neiging om vragen te stellen die even een tandje dieper gaan dan de gemiddelde mens zou stellen. Of je er nu op zit te wachten of niet. Of weer zo’n opmerking maken die iemand flink aan het denken zet.
Prima in een pastoraal gesprek of zo, maar als je met een ongeduldige hond aan de andere kant van de hondenriem in mijn verkleumde vingers staat de praten met een iemand die toevallig ook net zijn hondje aan het uitlaten is… tja.
Iemand die net te horen heeft gekregen dat ze ziek is en nog maar een paar maand te leven heeft. Een vrouw wiens man de afgelopen zomer heel plotseling was overleden tijdens een treinreis. Een man die net verlaten is door zijn vrouw, geen famillie of vrienden heeft om zijn verhaal bij kwijt te kunnen en zich stort op zijn werk om zo maar niet aan zijn verdriet te hoeven denken. En ga zo maar door.
Rijst bij mij toch altijd de vraag: Misschien heeft God die persoon wel op mijn pad gezet om even een praatje mee te maken. Die vraag kwam een tijd geleden wel heel eng dichtbij.
Stoere man met stoere hond en een heel triest verhaal. Ik hoorde mij weer van die emo vragen stellen (Yvonne, doe eens rustig aan je kent die beste man niet eens.) Ja hoor, man in tranen. Voordat ik kon bedenken wat ik deed maakte ik zo’n rake opmerking (Wat zei je net nog tegen jezelf?!? Je bent geen proffesionele hulpverlener of zo, schei uit!)
Hij keek mij aan en gaf mij spontaan een knuffel. Slik, wat gebeurt hier. Iemand die zo eenzaam is, zo voor zijn eigen rouwproces wegrent… ik had het echt met hem te doen.
Daar kwam de vraag: ‘Kom jij dan eens bij mij langs, ik kan zo fijn met je praten.’
Euhm.. Ja, daar stond ik dan met mijn vraag: Brengt God deze man op mijn pad en moet ik naar hem toe? Of ben ik weer eens verschrikkelijk naief en ben ik niet goed wijs om er serieus over na te denken om bij een wildvreemde, alleenstaande, lichtelijk wanhopige man thuis te komen.
‘Kom dan bij mij’, bracht ik nog in. Mijn man en puberdochter nog even ter sprake gebracht, gewoon voor de zekerheid. Maar nee, dat vond hij niet fijn praten met derden er bij. Kan ik me nog wel indenken ook.
Eerlijk gezegd dat hij me wel wat overviel en ik niet zomaar een beslissing wilde maken.
Dat vond hij prima. Adressen uitgewisseld (nog lang zitten bedenken hoe verstandig dat eigenlijk was) en gezegd dat hij welkom was. Ik bij hem uiteraard ook, ik moest maar eens aan komen waaien. Ik dacht er nog even het mijne van.
Gods leiding of mijn naieviteit, ik was er nog niet uit.
En echt, ik geloofde zelf niet eens wat er gebeurde, gaf die man mij zo ineens een zoen zo op mijn mond. Nou ja, bijna dan, ik kon nog net op tijd mijn hoofd bijdraaien. Gewoon zo’n blije, dankbare, vriendschappelijke zoen, maar toch.
Ja hoor, heb ik weer!
‘Sorry, maar ik kus geen vreemde mannen’
‘We zijn nu toch geen vreemden meer?’
We namen afscheid. We gingen ieder ons weegs, ieder met onze eigen gedachten.
Ik weet niet eens zijn naam.

Wat vind jij dat ik moet doen?

Geef reactie

Weet jij nog de eerste dingen…

Weet jij nog de eerste dingen die je hoorde over Hem? De vraag overviel me een beetje.
De eerste dingen die ik over God hoorde zullen vast in mijn eerste levensdagen zijn geweest.
‘Here zege spijze ame.’ Geen idee wat ik eigenlijk precies zei maar dat je niet zomaar op je eten aanvalt zonder God er voor te danken en er een zegen over te vragen, dat is me met de paplepel ingegoten. Wel grappig dat ik ruim 35 jaar later, op mijn werk op dezelfde manier aan mijn maaltijd begin. Zij het dan in een ietswat modernere versie: Here, zegen dit eten, Amen. In Jezus naam, plak ik er dan nog vaak tussen.

Het was in de zomer, een paar weken voordat ik vier zou worden. Op bezoek bij opa en oma. Eerst een aantal uren in de auto, daarna nog uren en uren in het vliegtuig. Heel wat water oversteken en dan was je er al. Prachtige tijd gehad daar.
Behalve de hooischuur met kittens, de koe waar zowaar melk uitkwam als opa aan haar uiers trok (He, bij ons komt de melk uit de supermarkt..?!?) en een meer omringt door hoge bomen en oooh, zo zien bergen er dus uit! – kan ik mij er uiteraard niet zo heel veel van herinneren. Want ja.. drie jaar. Wat ik mij nog wel herinneren is oma Canada in de keuken, ze probeert mij een psalmversje aan te leren. In het Engels, hoe kan het anders. Psalm 116; “I love the Lord…”
De eerste bijbelwoorden wat zich in mijn hoofd en hart heeft genesteld om het nooit meer te verlaten zijn hele mooie.

God heb ik lief, want die getrouwe Heer
hoort naar mijn stem
mijn smekingen
mijn klagen
Hij neigt zijn oor
K roep tot Hem al mijn dagen
Hij schenkt mij hulp,
Hij redt mij keer op keer.

Het zal vast niet de eerste keer in mijn leven zijn geweest dat ik over God hoorde.
Wel de eerste keer dat ik het mij bewust voor de geest kan halen.
Als ik deze psalm in zijn geheel weer in lees in de Nieuwe Bijbelvertaling vind ik het een hele mooie, troostvolle ontdekking dat het over een God gaat die allereerst mij heeft gehoord.
En nog steeds hoort en ziet, iedere dag.

En jij, weet jij nog de eerste dingen die je hoorde over Hem?

Geef reactie