Kijk eens wat vaker…

Een kopje dampende thee binnen handbereik, een handdoekje in mijn nek en aluminiumfolie in mijn haar. Het komende half uur wordt ik min of meer verplicht om niks te doen en ik ga daar ook maar eens heerlijk van genieten.
Ik blader wat door een alternatief vrouwenblad, ontdek dat ook daar meerdere artikelen over het zoeken en vinden van rust zijn geschreven – is er dan werkelijk niemand meer die van nature al genoeg rust en vrede in de drukte des levens weet te vinden?
Een moeder zit met haar zoon aan de lange tafel te wachten op haar beurt, luidkeels aan de klets met een student die dat, zo te horen, wel gezellig vind.
“Wie is er dan?” vraagt de kapster die zich voorlopig niet meer met mij hoeft te bemoeien. Zoonlief wordt naar de stoel gedirigeerd en blijkt al snel een meisje te zien. Oeps, mijn vergissing. Hoewel ik mij ontzettend probeer te concentreren op een onwijs interessant stuk over bijzondere bloemen met zuurstofbubbels op een onbewoond eiland, kan ik het toch niet helpen dat ik het gesprek van de mensen naast mij mee krijg. Kapster vraagt iets, kind kijkt verschrikt, moeder geeft antwoord. Nogmaals een vraag van de kapster, nauwelijks zichtbare schouderophalende bewegingen van t kind en moeder geeft antwoord.
Dit herhaalt zich nog een aantal keren. Moeder gaat weer terug naar de lange tafel , roept halverwege nog iets over het onmogelijke haar van haar dochter en wenst kapster succes. Het jongen/meisje…-is het echt een meisje?- heeft inderdaad het haar zodanig op haar hoofd dat ik snel even kijk of ze geen spijker vastheeft die in het stopcontact is gestoken.
De kapster gaat aan de slag met het weerbarstige haar en ik hoor zachtjes:
Wat heb jij een ontzettend mooie kleur haar, zo mooi zie ik het niet vaak. Is heel bijzonder weet je dat! Wij moeten het uit een potje halen en jij hebt het al van jezelf. Heel langzaam zie je de angstvallige onzekerheid verdwijnen, een glimlach breekt door. De kapster gaat door met het knippen van haar haren en uitdelen van aandacht. Er komt meer en meer een modelletje in de enorme bos en met een beetje crème en andere middeltjes blijken er ineens prachtige krullen te ontstaan. Ja, t is toch echt een meisje! Het nieuwe kapsel staat haar goed en de brede glimlach maakt haar mooi.
Ik blader nog wat meer door mijn opengeslagen blaadje, zie nog wat tips voor het vinden van innerlijke rust en ik denk: Zo moeilijk is het niet. Neem tijd voor de ander, deel vaker een compliment, durf het ook zonder weerwoord te ontvangen en kijk vaker in de spiegel van de kapper.

Mooie woorden

Het is weer vrijdag, hè wat een heerlijke dag.
Mijn dag begon goed met een heel lief berichtje op mijn telefoon. Een paar woorden maar, maar het kleurde mijn dag. Blijkbaar was dat van mijn gezicht af te lezen want tijdens de ochtendwandeling met onze hond groette ik een wat chagrijnig kijkende man, ook met hondjes, en hij liep spontaan met een grote glimlach op zijn hoofd verder. Grappig, dacht ik nog.
Vrijdag is een dag vol leuke en soms onverwachte ontmoetingen. En ochtendje bij Hiernaast staat altijd gerant voor veel gezelligheid met regelmatig een leuk, ontroerend of hartverwarmend gesprek. Ook vandaag. Wow, wat kunnen mensen opbloeien na een complimentje zeg!
Wist je dat een negatieve opmerking er vijf keer harder inhakt dan een positieve..!? En dan nog, geeft iemand je een complimentje dan ontkracht of ontken je het weer. Valt je dat wel eens op? Het lijkt een hele kunst om alleen met ‘Dank je wel’ te antwoorden.
Wat is dat toch met positieve woorden? Wat maakt het toch zo verschrikkelijk ingewikkeld?
Nou ja, het hoeft eigenlijk helemaal niet zo ingewikkeld te zijn. Ik kreeg vandaag hele lieve woorden en ik deelde ze weer uit aan een ander. En van beiden werd ik even blij.
Ik moet ineens aan een kinderliedje denken:

Laat ons dan in ’t duister held’re lichtjes zijn
jij in jouw klein hoekje en ik in ’t mijn

Nou, dat moet te doen zijn lijkt me, niet dan 😉