Hersenspinsels met spaghettisaus

“Hoe gaat het met je?”
“Goed.”
“En hoe ziet ‘goed’ er voor jou uit?”

“Vertel, hoe gaat het?”
“Nou, gaat wel…”
“En wat bedoel je daar precies mee?”

Zo begint ongeveer elk eerste lesuur van mijn schooldag. De laatste tijd heb ik nogal wat aan mijn hoofd. In ieder geval vier grote thema’s wat behoorlijk mijn gedachten domineert, impact heeft en hoe dan ook gevolgen zal hebben. Dat past natuurlijk niet allemaal tegelijkertijd. Mijn SLB’er (studie loopbaan begeleider) hielp mij het visualiseren. Hij stelde een enorme berg voor en zei:
“Je kunt je door die berg laten verlammen of overweldigen. Je kan ook beginnen door die berg op te klimmen en stapje voor stapje te dealen met dat wat je bezig houdt.” Nou stel ik mijn hersenen, en met name het gangenstelsel vol gedachtekronkels, op dit moment voor als spaghetti. De gekookte versie. Harrie-in-de-warrie, al kronkelend en een grote massa.
Dus, plaatjes denkend mens als ik ben zag ik gelijk een enorme berg spaghetti voor mij wat ik zou moeten beklimmen. Gelukkig zonder saus.
Tenminste, totdat ik gisteren wat heen en weer appte met een vriendin. Ik vertelde haar dat ik, ondanks alle drukte en spanning, mij eigenlijk nog wel aardig goed voelde. Nog geen half jaar geleden zou ik ondertussen compleet koekkoek zijn geworden. Dit patroon zie ik met enige regelmaat terug in mijn leven, vandaar mijn verbazing.
Reactie van mijn vriendin: “Klinkt als spaghetti met een goed sausje!”
Ik zie nog steeds een enorme berg spaghetti voor mij die ik beklimmen moet, maar vanaf nu dus met saus.

Het gesprek op school ontvouwde zich verder.
“Wat doe jij om je te ontspannen, te ontladen?” De antwoorden van mijn klasgenoten varieerden van mountainbiken via chocola eten tot vet stappen in het weekend. Ik kon zo spontaan niet eens een antwoord bedenken. Op een avond volleyballen in de week na kom ik niet meer toe aan mijn hobby’s. Domweg geen tijd voor, of geen rust in t gat.
Maar later wist ik het wel weer: Schrijven natuurlijk! En bidden.
Omdat ik tegenwoordig meer een soort van multi-disciplinair overleg in mijn hoofd lijk te hebben dan solo-gedachtes, bid ik voornamelijk met muziek. Meezingen, -denken, dansen om mooie gospel, praise, worship, reli-rock of welk naamkaartje je er maar op wilt plakken.
Dus, vanmorgen schrijf ik weer eens een sullig stukje en luister naar prachtige nummers van Gungor om mij vervolgens straks weer op een enorm verslag te storten.

En jij? Hoe deal jij met stress?

Advertenties

Beloftes

“Gaan staan op Gods beloftes” heb ik ooit eens gehoord of gelezen. 
Ik vind het mooi; gaan staan op Gods beloftes vergt vooral een verstandelijke keuze die vaak het gevoelsniveau overstijgt. Tenminste.. ik heb er zelf in ieder geval erg behoefte aan als ik voor de zoveelste keer weer eens in een geloofsdip zit. Er met je verstand voor kiezen omdat je simpelweg wéét dat het klopt, ook al zegt je gevoel heel wat anders. Een van die zekerheden is dat al die negatieve dingen die je in je hoofd haalt altijd ingefluisterd worden door de Duistere, de Satan. Hij kan dat heel verleidelijk, geniepig, geloofwaardig.
“Zie je wel… net niet goed genoeg.”
“Waarom zou dat voor mij weggelegd zijn”
“Ik ben niet goed genoeg, slim genoeg, mooi genoeg…”
“Als er echt Iemand is die naar je om kijkt, waarom gebeurt er dan….”
Ik geloof ze regelmatig hoor, echt waar. Vooral voor de zie-je-wel-net-niet-goed-genoeg virus ben ik erg vatbaar. Niet voor niets dat ik positieve woorden en complimenten op kan zuigen als een droge spons. Bevestiging zoeken, overal en bij iedereen. Maar veel te weinig bij Diegene bij wie ik het echt kan vinden.

Tijdje geleden kregen we – een groep broers en zussen in het geloof – een verzoek om een belofte van God op te schrijven en mee te nemen naar de volgende samenkomst. Om over te vertellen of uit te delen aan een ander. Ik ben toen wat gaan zoeken op internet want ja, lijstjes mens als ik ben verwachtte wel sites te vinden waar deze beloftes op een rijtje stonden. Afgezien van een paar overbekende beloftes (“Zie ik ben met jullie, alle dagen tot aan de voleinding van deze wereld”- een van mijn favorieten) was ik ook wel benieuwd naar wat er nog meer te vinden was. Want, per slot van rekening, als je wilt leren staan op Gods beloftes is het toch ook best handig om te weten wat die beloftes dan zijn.
Hoe kan ik deze leren, waar kan ik ze vinden? Begin maar eerst met het openslaan van de bijbel. Dat deed ik. Digitaal deze keer. Wat schetst mijn verbazing: De ene site spreekt over 1260 beloftes, een ander zelfs over 1700. Welk getal ook klopt, het zijn er dus in ieder geval enorm veel!
En, naast die beloftes, is herhaaldelijk terug te vinden dat God doet wat hij beloofd. Wat Jezus zegt, doet Hij. En geloof me, er is nogal wat beloofd!

– Je bent meer dan een overwinnaar (Rom. 8:37)
– Niks kan jou van Zijn liefde scheiden (Rom. 8:35)
– Alles werkt mee ten goede (Rom 8:28)
– Niemand kan een beschuldiging voor Vader tegen jou inbrengen (Rom. 8:33)
– Hij is voor jou, wie kan tegen jou zijn? (Rom. 8:31)
– De Geest komt altijd jouw zwakheid te hulp (Rom. 8:26)
– Er is géén veroordeling meer (Rom. 8:1)
– Je bent een erfgenaam van God en mede erfgenaam van Christus (Rom. 8:17)

Een kleine greep uit Romeinen 8. Een hoofdstuk van sowieso absoluut de moeite waard is om te lezen. (Klik link)

Die avond heb ik, naast die van mijn gesprekspartner, helaas niet gehoord wat de anderen aan beloftes hebben gedeeld en hoe dat een plek in hun leven heeft gekregen in hun leven. Ben ik eigenlijk nog steeds wel benieuwd naar.
Het is gaaf en bemoedigend om te horen hoe God in iemands leven werkt.

Welke beloftes zijn voor jou bijzonder? Wil je er over schrijven? Dat is ook delen van Gods goedheid, ter bemoediging van anderen, tot Zijn eer.
Ik hoop dat je wil delen…

Stille tijd

Stille tijd. Waarom deze woorden mij vandaag zo door het hoofd spoken weet ik ook niet. Ook al zo’n vak-jargon term, realiseer ik me. Is het eigenlijk wel zo’n ingesleten term in ‘onze kringen’ als ik denk?
Stille tijd. De klank alleen al heeft iets moois, iets rustigs. Hoe doen anderen het eigenlijk, vraag ik me af. Vraag ik nu aan jou, beste lezer. Tijd nemen voor jou en God samen. Heel bewust. Maak jij daar dagelijks tijd vrij voor?
En hoe doe je dat dan? Bijbel lezen, een lied beluisteren, kaarsje branden? Of tijdens een wandeling praten met God? Geef je er iedere dag op dezelfde manier vorm aan of verschilt dat per dag? Heb je er überhaupt wel behoefte aan, of heb je er nooit over nagedacht?
Ik heb er wel behoefte aan, ik ben er tegelijker niet heel erg goed in. Niet dat het een kunstje is, zo bedoel ik het niet. Ik kan wel jaloers worden op de mensen die het met discipline doen. Niet omdat ze het moeten, maar omdat ze het willen. Zich niet anders voor kunnen stellen, het echt nodig hebben. Als het dagelijks brood. Nee, ik ben niet jaloers op de discipline maar wel op de kracht en vrede die ze daardoor uitstralen. Moeilijke tijden in hun leven of niet.
Op dit moment ben ik, op aanraden van een vriendin, begonnen met het boek “Gods namen, jouw gebed” van Ann Spangler. Ben nog maar een week op weg, maar ik ben er tot nu toe nog heel erg blij mee. Het helpt me weer te bidden, dingen in een nieuw Licht te zien, rust te vinden.
Onregelmatige diensten maakt het lastig om een vast moment op de dag te prikken. Maar als ik heel erg eerlijk mag zijn ken ik ook tijden te over dat ik domweg niet genoeg gemotiveerd ben. Toch merk ik dat het me zo ontzettend goed doe als ik het wel doe! En jij? Vind jij het belangrijk om persoonlijke tijd vrij te maken met God? Zo ja, hoe doe je dat dan? En wat doet het met je?
En zo nee, waarom niet? Hoe vul jij het dan wel in, wat vind je wel en niet belangrijk? Ik hoop oprecht dat er veel mensen reageren want ik ben echt benieuwd…!

Verlangenavond

Gisteravond wilde ik graag iets eerder weg van mijn werk, wat overigens niet is gelukt.
‘Heb je een vergadering dan?’ Nee, dat is het niet. Maar hoe leg je zo’n avond nu uit?
Donderdag is ‘Verlangenavond’. Niet eens de officiele naam, maar onderling al vrij in het begin als zodanig bestempeld. Een avond waar mensen samenkomen met een verlangen naar God en het delen van en in Zijn liefde. Het klinkt gelijk zo zweverig als ik het probeer te omschrijven, maar je moet er bij zijn. Gisteravond was ik laat, maar ik weet dat ik op ieder moment kan en mag binnenvallen. Ik wist niet meer precies in welk huis ik moest zijn maar ik hoefde alleen maar mijn oren te volgen: Ze waren al aan het zingen, een heel mooi lied begeleid door iemand die zijn hart en ziel in zijn gitaarspel kan leggen. Prachtig om zo binnen te komen.
 K. las een gebed voor en ze verontschuldigde zich bij voorbaat al voor de lengte. En het was een gebed wat inderdaad geen einde aan leek te komen, maar dat wilde ik ook helemaal niet. Zin voor zin leek ze laagje voor laagje af te pellen met haar woorden, en God recht in mijn ziel binnen te laten komen. Met haar kwetsbare stem nam ze ons allen mee voor Gods troon, zo intensief heb ik het nog niet vaker ervaren in mijn leven. Een vrouw die weet van diepe dalen en intens verdriet en juist in al haar gebrokenheid straalt ze zo veel heelheid en kracht uit, ze heeft er zelf geen idee van. Ze sprak over hoop, over vertrouwen, over Gods onvoorstelbare liefde dwars door alles heen en je gelooft haar. En na zoveel mooie woorden waar helaas toch een einde aan kwam viel er een stilte. Een mooie stilte. Ook dat is samen delen.

Het was een bijzondere avond, maar ach.. dat is het eigenlijk iedere keer. Het is zo gaaf samen te zingen, bijbel te lezen, voor en met elkaar te bidden, een stukje te delen van jezelf. Ik moet vaak werken op donderdagavond en moe aan het einde van zo’n lange dag. Maar als het enigszins kan wil ik deze avonden toch niet graag missen. Ik er altijd zo door opgeladen! Ik hou van alleen zijn, maar heb net zo hard mensen om mij heen nodig. Samen onderweg; ik ben dankbaar van zoveel mooie mensen die God op mijn pad brengt.
Dus ja.. Verlangenavond. Hoe beschrijf je zo iets..?! Ik heb een poging gewaagd maar eerlijk gezegd kom ik woorden te kort om er echt recht aan te doen…