Klotsend badeendje

waterbal

Vroeger had ik zo’n balletje. Zo’n transparante met een badeendje er in. Hoe hard je ook schudde, het beestje bleef vrolijk overeind en hield altijd zo’n grijns op zijn hoofd. “Haha, je krijgt me toch niet te pakken” leek het te zeggen. “Ik win!”
Het water klotste door terwijl de bal zelf allang stil lag in mijn handen, ik snapte er niks van. Geweldig ding, kon er uren naar kijken. Ligt misschien nog wel in een oude doos bij mijn ouders op zolder.

Zomaar ineens staat de zomervakantie voor de deur. Voor mijn idee zat ik nog midden in de drukte, komt mijn dochter thuis met de mededeling dat haar laatste schooldag is geweest en ze haar boeken in kan leveren. Heb ik zelf mijn laatste toets en sta je afscheid te nemen van je klasgenoten met wie je wonderbaarlijk snel een band op hebt gebouwd. In minder dan drie weken zit ik voor (of als het tegenzit met het weer – in) mijn tentje. Nog amper gekeken naar campings of wat dan ook. Niks voor mij…planmiep als ik ben.
Ooit gelezen dat voorpret haast nog belangrijker is dan de vakantie zelf (eigenlijk geloof ik dat niet zo…) dus misschien wordt het tijd om daar eens mee te beginnen. Maar in dat vreselijke gezoek naar de juiste camping, waar ik menig uur van mijn leven nodeloos aan verspild heb, heb ik echt geen zin. Als iemand nog wat leuks weet: roept u maar..! Kernwoorden: Frankrijk – bergen – zwembad – puberproof.
Waar ik altijd wel blij van word is het verzamelen van een stapeltje goede boeken. Geen vakantie zonder minstens uren op een luie stoel met een goed boek. Ik heb het al vaker gevraagd in mijn weblog,op facebook, twitter of noem maar op, maar het blijft leuk om van andere mensen tips te krijgen, bovendien ben ik door mijn tips van vorig jaar heen en heb ik voor nu echt geen idee meer. Wat lees jij dit jaar? Wat heb jij gelezen wat ik absoluut niet missen mag? Ik ben je nu al dankbaar….!

Spagettihoofd maakt plaats voor klotsend eendje. Langzaamaan komt het tot stilstand, het klotst nog wat na, maar I’m still standing (;
Nu dat laatste telefoontje nog, het kan ieder moment komen.
Is dochter over, of toch niet?! Geduld, geduld, geduld…

Advertenties

Afscheid

Het laatste kopje koffie is ingeschonken, tenminste wel de laatste met de pet op als gastvrouw. De tafel zat erg vol, wat een gezelligheid. Ik ga ze missen, al die mooie mensen. Het blijft bijzonder. Je begint ergens als vrijwilliger omdat je er wilt zijn voor de ander. Blijkt het minstens zoveel andersom te zijn.
Ik ben vertrokken met een mooie bos bloemen, lieve knuffels en geschudde handen en nog meer mooie woorden. Wat gaaf om te horen wat je voor een ander hebt mogen betekenen, terwijl je dat zelf niet eens zo in de gaten hebt.
Zouden we eigenlijk vaker moeten doen tegen elkaar…

Dag lieve mensen van Hiernaast. Ik kom vast nog wel een keertje langs.
Kopje koffie halen of zo… 😉

p.s. Ze kunnen altijd wel nieuwe vrijwilligers gebruiken. Kom es langs.
Ik weet zeker dat je je er snel thuis zult voelen!

tnx