I like you, let’s hang out.

Daar zit je dan, in een bloedhete tent, met enkele honderden mensen te luisteren naar een vrouw die hiervoor speciaal overgevlogen is vanuit Engeland. Typische vrouw, die me zowel irriteert als intrigeert. Haar boodschap voelt af en toe wat ver van mijn bed af, maar toch hoor ik haar graag.
Ik ben al mijn leven lang christen en dat is volgende maand al 37 jaar. Een chaotisch christen, een bevlogen christen, een laat-mij-maar-even christen, een al maar weer zoekend christen. Ik heb ondertussen toch al aardig wat seminars, workshops, vrouwenochtenden, -avonden, -weekenden etc etc meegemaakt. Oh en talloze kerkdiensten uiteraard. En toch, dan ineens hoor je iemand vanaf een podium iets tegen je zeggen wat nog nooit eerder echt landde:
“God loves you” Ja, dat wist ik ook wel, al bleef dat af en toe moeilijk te aanvaarden. God is liefde, dus ja.. Hij houdt van al Zijn kinderen. Zo’n massale commitment, als je begrijpt wat ik bedoel. Toen zei de vrouw het volgende:

God Likes you. He likes to hang out with you.

En dat kwam ineens zo dichtbij! Daar kwam God ineens naast mij staan.
Alsof Jezus mij op dat moment recht aankeek en zei: “Joehoe, snap je het nu eens een keer?! Ik vind je leuk! Ik wil graag bij je zijn, tijd met jou doorbrengen.” Nu ik er aan terugdenk krijg ik weer kippenvel.

En uiteraard is het allemaal in de flow van het moment – wat overigens nog de rest van de week heeft geduurd – en dan komen de gedachtes weer, de stemmetjes die me influisteren: “Weet je wel hoeveel mensen er zijn, met hoeveel Hij verbonden wil zijn vanaf het begin van de aarde tot aan nu!? Kan een relatie met God echt zo persoonlijk worden? Is dat niet arrogant en veel te klein van Hem gedacht?
(Her)kent Hij mij echt tussen al die andere mensen? Zo bijzonder ben ik nu ook weer niet. Ik zou haast zeggen: integendeel. Weet je, daar zit misschien ook wel een beetje het probleem. Ik vind mijzelf niet altijd even leuk. Ik weet wat ik gedaan heb, gedacht heb, gelaten heb, waar ik steeds weer te kort schoot en teleurstel. Dus voor even met mij optrekken kan best leuk en gezellig zijn, maar echt dag in dag uit terwijl je me door en door kent… ik ken niet veel mensen die dat volhouden terwijl zij me nog maar deels kennen. Herkenbaar, of ben ik daar de enige in?
Surprise: Jezus kent me door en door, waarschijnlijk nog wel een stuk beter dan mijzelf. En nog steeds houdt Hij van me, vind me leuk en wil tijd met me doorbrengen! Dat heeft Hij me zelf verteld dus zal het wel waar zijn.
En als dat voor mij geld, dan ook voor jou.

Lief kind

Lief kind van God,

Het is vaak moeilijk om in onze wereld te blijven bedenken dat God van je houdt zoals je bent.
God houdt niet van je omdat je goed bent. Nee, God houdt van je, punt uit.
God houdt niet van ons omdat we beminnelijk zijn. Nee, we zijn juist beminnelijk omdat Godt van ons houdt. Het is geweldig als je aanvaard wordt zoals je bent, los van welke prestatie dan ook. Dat is zo bevrijdend!

Desmond Tutu, uit “God has a dream: a vision of hope for our times”

Een quote wat ik eigenlijk iedere dag zou moeten lezen. Het is een waarheid die ik al jaren ken en aangrijp. Tegelijk een waarheid die ik nog dagelijks moeilijk vind om me echt eigen te maken, aan vast te klampen, volledig aan te kunnen nemen. Ik vind het moeilijk in een wereld waarin liefde en aanvaarding op zoveel, zo niet alle, fronten voorwaardelijk lijkt.
Ben ik hierin de enige in..?

Geef reactie