Boos

Een gratis versie van de Eva Magazine valt op de deurmat. Het zonnetje schijnt heerlijk en languit op de ligstoel pak ik even een momentje voor mijzelf. Mijn oog valt al snel op een artikel over moeiten rondom zwangerschappen en ik lees een vertrouwd verhaal, verteld door een ander. Wel spontaan een eerste kindje, maar de tweede zwangerschap blijft uit. Ook zij onderging diverse IUI pogingen en tot haar blijdschap bleek ze zwanger bij de vijfde poging.

Het is een van de laatste zinnen die me door mijn hart snijdt.
“Eindelijk zijn we een gezin.” Ik smijt het blad aan de kant. Verder lezen hoeft van mij niet meer. Jaren lang heb ik er verdriet van gehad. Vond ik ons geen gezin maar een stel met een kind. Wij hebben tig onderzoeken gehad, diverse dingen moeten proberen en hebben zes IUI behandelingen gehad. De laatste poging was een verschrikking door een walgelijke, kille, afstandelijke verpleegkundige die me eerst dik 10 minuten bloot en wijdbeens op zo’n genante stoel laat liggen terwijl ze rustig staat te beppen aan de telefoon. Om vervolgens met de inseminatiespuit in haar hand meewarig de vraag stelt of we dit wel door willen zetten.
“Eigenlijk heeft het toch geen zin, gezien de slechte kwaliteit.” Compleet gedesillusioneerd zijn we het ziekenhuis uitgelopen.

We zijn ondertussen jaren verder, Inge is bijna 15 jaar. Het gemis gaat nooit helemaal weg maar het heeft een plek gekregen. Ik heb al lang geleden geleerd om me niets aan te trekken van zoveel domme, nikszeggende en vaak goedbedoelde woorden die precies het tegenovergestelde effect hebben. Het komt vaker voor dan je denkt. En nu lees ik in dat blad over iemand die door hetzelfde gegaan is, en zij verteld me dat ik geen gezin heb? Dus toch ‘alleen maar’ een stel met een kind? Ik zou me dit ook niet zo aan moeten trekken, maar voor even ben ik boos.
Het blad ligt inmiddels verder ongelezen in de oud papierbak.

Advertenties

Zo mooi, zo mooi

Gewoon vol blijven houden dat je vakantie hebt tussen de werkdagen door. Dochter heeft dat in ieder geval nog wel. De zon blijft onverminderd schijnen, het temperatuurtje is prima; wij gaan een dagje op stap. Haar ik-hoef-lekker-niks-vakantiekapsel (borstel, hoezo borstel, hup in een knotje is net zo makkelijk) wordt een strak gestylde coupe. (Oooh haar mooie krullen, er zijn maar weinig mensen die weten hoe mooi haar haar over haar rug kan golven…) Haar trainings- of pyamabroek verwisseld voor een vlot zomers rokje. Eyeliner strak, mascara voor vollere wimpers en een tasje aan haar arm; we zijn er klaar voor.

De terrasjes zitten vol, de plaatselijke dorpsgek zingt al dansend een vrolijk liedje op het marktplein en boven de slenterende mensen zijn de straten versierd met kleurige paraplu’s. Hè, wat een gezelligheid.

Zoals zo vaak werp ik een blik op mijn dochter. Ik heb echt de mooiste dochter van de hele wereld. Ik weet het, geen enkele moeder of vader zal het met me eens zijn, maar het is echt waar. En dat ik haar zo’n prachtige meid vind is één ding, maar waar ik na een paar jaar nog steeds niet aan kan wennen is dat er geregeld een jongmens haar te lang aan blijft staren of zelfs na kijkt. Raar gevoel hoor; aan de ene kant supertrots zijn en aan de andere hem wel een draai om z’n oren willen geven. Niet te geloven dat mijn kleine, blonde, eigenwijze meisje met heerlijk dikke knijpwangetjes ineens rondloopt als een prachtige jonge vrouw. Overigens nog steeds eigenwijs.

Oh, ik hoop maar dat ze dit niet leest. Niks gênanter dan een pochende moeder – op internet notabene! Een regelrechte verschrikking als je bijna 15 bent.
Rollende ogen, boze blik en een diepe zucht.
Ai.
Sorry dochter…

Mensen

Vier oude dames met net zoveel rimpels in hun gezicht als dat ze plezier hebben met elkaar. Ik kan mijn blik nauwelijks van ze afhouden als ze al giechelend het terras oplopen. Ze gaan schuin achter me zitten zodat ik ze net niet kan zien, maar des te beter kan horen. Ze bestellen een glas melk met een glas water en ach… ‘laten we eens gek doen, een lekker broodje er bij’. Het duurt niet lang voordat de telefoontjes te voorschijn komen. De hipste termen vliegen over tafel, maar dan wel op een manier dat ik de indruk krijg dat ze niet echt precies weten waar ze het over hebben. Ik kan het niet helpen, ik moet even een blik over mijn schouder werpen. Ze hebben zoveel lol met elkaar, het werkt gewoon aanstekelijk. Ze hebben de modernste mobieltjes met felroze hoesjes en jawel; ze zijn selfies aan het maken. En een lol dat ze hebben! De één wil het op Facebook plaatsen en de ander wil het taggen. Ze komen er alleen nog niet helemaal uit hoe. Vier oude gerimpelde dames op een terrasje met onwijs veel plezier. En van een afstandje geniet ik mee…

Zomerregen

Daar lig ik, achterin onze pas opgeknapte tuin, languit op mijn luie stoel. Handen achter mijn hoofd, mijn benen licht gebogen. Vanaf die plek kan ik de dreigende, donkere wolken het beste aan zien komen. Prachtig. Ze pakken samen, schuiven langzaam dichterbij, veranderen bij de minuut. Mijn lijf nog wat bezweet van de warmte. Het is drukkend. Loom gevoeld als een warme deken om mij heen.
Ik kijk naar de wolken, kijk alleen maar omhoog en mijn gedachten gaan zwerven. Denken aan wat was, wat is, wat komt. Ik wacht op de eerste regendruppels. Het duurt langer dan ik dacht. Geeft niet, laat mij maar heerlijk liggen hier.
De eerste druppels vallen. Langzaam, één voor één. Getik om mij heen, dikke druppels op mijn blote benen, mijn armen, mijn hals. Met een holle plons midden in mijn koffiebeker. Laat het maar komen. Wat is dit zwaar genieten.
De stemmen die ik twee tellen eerder nog uit naburige tuinen hoorde zijn verstomd. Ik ben alleen, zelfs de poes houdt het voor gezien en vlucht naar binnen. Het regent steeds harder en nog kan ik mij er niet toe zetten om op te staan. Regendruppels, groot en steeds meer. Het word me uiteindelijk toch iets te gek. Toch maar naar binnen. Langzaam, geen haast. Het leven is de laatste tijd al veel te gehaast geweest. Midden in de tuin blijf ik nog even staan, kijk naar boven, laat me nat regenen. Oh, wat hou ik van een zomerse regenbui na een drukkend warme dag.

Herdenken

De afgelopen dagen was er weer genoeg over te zien op tv; de Tweede Wereldoorlog. Vanavond is er de dodenherdenking. Twee minuten om stil te staan bij hen die gevallen zijn in de oorlog. Als kind heeft 4 mei, 20 uur me altijd al geintrigeerd. Eerst het geroezemoes, het luiden van de klok en dan die intense stilte. Het idee dat echt iedereen in Nederland twee minuten stil was op hetzelfde moment en met zijn of haar gedachten op min of meer dezelfde plek was. Auto’s aan de kant, stoplichten op oranje. Klopt dat of heb ik dat verkeerd in mijn herinnering? Vond ik dat dat gewoon zou moeten..?

In mijn jeugd heb ik heel wat boeken verslonden over de tweede wereldoorlog. Tijdens vakanties of dagjes uit maakten de oorlogsbegraafplaatsen, musea en wat al niet meer zij, diepe indruk. Nog steeds trouwens.
Ik denk aan de verhalen van mijn opa over zijn onderduiktijd; ik hing aan zijn lippen. Hij liet me de voedselbonnnen zien , zijn ausweis, andere spulletjes.

Ik gooide het hier thuis eens in de groep: Eerder zijn we naar het oorlogsmonument in het Volkspark geweest, hier in de stad, waar jaarlijks een herdenking wordt gehouden. Wat zullen we dit jaar doen? Afgelopen jaren vond dochter het maar niks aan, dat saaie gedoe, maar voor dit jaar heb ik betere hoop. Nog geen anderhalve week geleden is ze naar Berlijn geweest en heeft tijdens haar trip concentratiekamp Sachsenhausen bezocht. Veel heeft ze niet verteld, maar aan de dingen die ze wel zei kon ik merken dat de gruwelijkheden die daar plaatsvonden diepe indruk hebben gemaakt. Maar helaas, geen zin om er aandacht aan te besteden door ergens naar toe te gaan. Vanavond voor de tv zitten om 20 uur moet van ons. Het woord “saai” valt weer, maar ik weet dat ze het wel zal doen. In tegenstelling tot afgelopen jaren lijkt het belang van herdenken toch wel binnen te komen.

Dat wat er ooit gebeurd is, langer of korter geleden – want het gaat allang niet meer alleen over de tweede wereldoorlog – zal toch doorverteld moeten worden. Van generatie op generatie. Herdenken moet, uit respect, omdat je het nooit vergeten mag, zodat je weet waarom je een dag later je vrijheid mag vieren.
Vanavond zitten we hier voor de buis, met ons drieën.
Omdat het kan. Omdat het mag. Omdat het moet.

Met mijzelf

Een kaiserbroodje, een croissant en een hardgekookt ei. Zo eentje waarvan het witte velletje onder de schil zich nauwelijks gewonnen geeft, ik heb er wel 5 minuten mee zitten te pielen. Een ontbijtje bij Ikea, helemaal in mijn uppie.
Dat had ik een jaar of wat geleden toch echt niet gedaan. Wat zullen de mensen wel denken? Nou boeit mij dat de laatste tijd gelukkig steeds minder. Ik weet niet wat ze denken, ik schiet er ook niks mee op.

Een kennisje van vroeger deed het met regelmaat. Nee, niet perse het ontbijtje bij Ikea, maar wel met zichzelf op stap. Een filmpje pakken in de bioscoop, een weekendje Londen. Een gezellige, getrouwde vrouw met kindjes, uitgebreide kennissen- en vriendenkring. Heel open, heel sociaal mens. Ze deed het gewoon als ze er zin in had. Ik vond het een beetje raar, zoiets doe je toch niet. Maar ergens was ik ook wel weer jaloers. Zij genoot wel intens van haar leven, deed waar ze zin in had, los van wat iedereen er ook maar van mocht denken. Geweldig.
Ik ga niet gelijk een weekend naar Londen, maar geniet wel van mijn ontbijtje alleen bij Ikea. Het is smoordruk. Echt niemand zit alleen. Vriendinnen, gezinnetjes en heel erg veel stelletjes. Slechts een man zit alleen. Maar halverwege mijn kopje koffie schuift daar ook een vrouw, balancerend met het dienblad en een kindje op de arm, bij hem aan tafel.

Mensen observeren, heerlijk. Ik kijk hoe ze kijken, hoe ze praten.
Of juist niet praten. Wat verveeld langs elkaar heen zitten te kijken. Niemand ziet mij, iedereen is druk in zijn eigen wereldje. Zoveel wereldjes bij elkaar op een paar vierkante meters. En straks denderen we massaal hetzelfde overbekende warenhuis in. He, gezellig.

In een andere wereld

De laatste dagen zwierf ik in het leven van een ander. Woonde ik in een andere omgeving, deelde andermans ervaringen en gedachtes. Na, voor mijn gevoel, een eindeloze tijd heb ik eindelijk een paar dagen achter elkaar vrij en kon ik eindelijk weer ruimte en tijd vrijmaken om in een boek te duiken. Wat heb ik dat gemist! Twee heb ik er gelezen. Heerlijk om uren achtereen te verdwijnen tussen woorden, zinnen, verhaallijnen. Vanmiddag had ik mijn tweede boek uit en het kostte moeite om los te komen uit het verhaal. Heerlijk, als iemand tot de laatste zin toe mij mee weet te trekken in zijn of haar eigen gecreëerde wereld. Kan er jaloers op worden, wat is het lang geleden dat ik zelf mijn eigen wereld creëerde met woorden.
Ik weet nog hoe het voelde en ik mis het.

Nog geen zin om de was te vouwen, wc’s te poetsen of andere oh zo nodige huishoudelijke taken besloot ik om nog even naar Het Goed te gaan, een kringloopwinkel hier in de stad. Al die oude spulletjes, het geurtje wat er hangt. Alsof je weer even duikt in andermans leven. Alles ligt er met een geschiedenis, alles ligt er met een reden. Ik kan er niks aan doen, vind het heerlijk om er rond te struinen. Allerlei prullaria wat me aan vroeger doet denken, of lijkt op iets wat mijn oude schoonmoeder of ooit eens bij mijn opa en oma in de kast stond. Herinneringen. K mag me er graag in wentelen. Toch apart om dan ook nog eens mensen uit het verleden tegen te komen, mensen die ooit eens veel voor me betekenden. Een verbaasde en blije begroeting, beiden toch doorlopen omdat we niet goed weten wat we zeggen moeten. Over herinneringen gesproken.

Ik moet nog even wat boodschapjes halen, rij door de wijk waar ik ooit eens gewoond heb, het ligt toch op de route. Ons eerste huisje, ons oude buurtje. Ik zie me nog zo lopen met de kinderwagen. Het voelt als een leven lang geleden. Eerst even naar een andere winkel. Op zoek naar een nieuw schrijfboekje om weer gehoor te kunnen geven aan de oude drang om te schrijven. Vanmorgen nog een boekje gewonnen via Facebook, eentje met als het goed is volop inspiratie om daar mee aan de slag te gaan. Wat een timing, ik werd er blij van! Alsof het zo moest zijn.
Ik neus wat bij de schriftjes, kan er geen vinden wat me past, en vang een gesprek op tussen de caissière en een klant. Ik ben niet zo van het gesprekken afluisteren, maar kon er niet langer omheen toen ze naar zijn adres vroeg en hij de straatnaam noemde van het huis waar ik het zojuist over had. ‘Huisnummer?’ vraagt de vrouw. ‘Twintig”, wordt er geantwoord. Niet te geloven, dat is precies ons oude huis! Weer een duik in de poel der herinneringen.

Op naar mijn huidige woning. Spulletjes met andermans verleden heb ik niet meegenomen, ik heb wel een paar gebruikte boeken op de bijrijdersstoel liggen. Ik ben blij met mijn aanwinsten. Het duurt niet lang meer of ik duik weer even in het leven van een ander.
Heerlijk, een paar dagen vrij hebben!

Tijd

Het leven is vol, het leven is druk. Altijd bezig zijn met dat wat nog moet gebeuren, nauwelijks de tijd nemen om dat wat je doet bewust te doen. Je zou bijna vergeten te genieten. Bijna?

Haast. Haastig op weg naar het volgende zonder dat wat voor me ligt echt gedaan te hebben. Ik kan geen enkel voordeel bedenken dat ik ooit heb behaald door gehaast zijn. Maar wel duizend dingen die ik kapot gemaakt heb, gemist heb, tienduizend, als gevolg van al dat hollen en vliegen… Door al die haast dat ik dat ik tijd inhaalde. Maar wat ik deed was tijd weggooien.

Dit stukje las ik vanmorgen en ik wist het: ik doe het weer….
Of het nu op het werk is, hier thuis of voor mijn studie; ik lijk altijd haast te hebben en achter de feiten aan te lopen. Je zou toch denken dat ik als christen tijd over heb, ik leef immers in de eeuwigheid. Ik verlang niet naar meer tijd. Ik verlang naar genoeg tijd. Maar op de een of andere manier kom ik altijd wat te kort.
Nee, dat is ook niet helemaal waar. Er zijn momenten dat de tijd tijdloos wordt, de drukte van de wereld verdwijnt en ik heel intens kan genieten van het moment zelf. Het zijn die momenten dat het leven vol is terwijl ik niets anders doe dan stil staan met open handen, een leeg hoofd en een warm hart. Geluk ervaren. Dankbaar zijn.
Soms moet je tijd nemen. Tijd maken.
En op de een of andere manier komt al het andere werk uiteindelijk ook wel af, is mijn ervaring.

Genieten is ook een kado van God. Eentje die ik wel eens vergeet aan te nemen en uit te pakken. En jij?

Geniet op alle dagen van je leven, die God je heeft gegeven. Het bestaan is leeg en vluchtig en je zwoegt en zwoegt onder de zon, dus geniet op elke dag. Het is het loon dat God je heeft gegeven. ~Prediker 9:9

Kunnen wij..?

“Welk lied zou je willen zingen en waarom heb je deze gekozen?”
Een simpele vraag aan het begin van een avond maar wat een tal aan verhalen teweeg bracht. Na elkaar een aantal weken niet meer ontmoet te hebben als groep bij de “avonden van verlangen” was het goed om stukjes leven te delen. De een koos een prijslied, de ander een lied van hoop en verlangen, een lied van troost… er kwam heel wat moois voorbij. Heel bijzonder weer om van zoveel mensen te horen hoe God op dit moment in hun leven werkt, zich heeft laten zien de afgelopen zomerweken of vanuit welk verlangen ze leven.

“Mijn” lied van dit moment is een lied wat ik afgelopen zomer geleerd heb, een lied van Matt Redman. Jammer genoeg niet terug te vinden in de boekjes die wij bij ons hadden, dus niet gezongen, maar ik wilde er toch over vertellen.
Na een gave, intensieve week vol van en met God was daar toch de laatste dienst voor het einde van de New Wine week. Dan ga je weer verder, dan kom je uit het sfeertje en in de ‘gewone wereld’ tja, en dan… Hoe hou je vast aan dat wat je geleerd en ontdekt hebt? Hoe blijf je leven vanuit het vertrouwen, die intimiteit, blijf je je goede voornemens volhouden? Al die succesverhalen die op dat moment – die laatste dienst – voorbij kwamen: heel mooi. Maar mijn twijfel nam toe. Toen zongen we onderstaand lied. Het verwoordde precies hoe ik me op dat moment voelde.
Het kwartje viel: Ik doe het weer! Waar twijfel ik aan? Aan mijzelf. Aan mijn kunnen, mijn kracht. Maar heb ik niet juist geleerd dat God Zijn grootheid kan laten zien in mijn zwakheid?! Ik moet niet weer zelf aan de bak; ik mag vertrouwen op dat wat God wil doen in mijn leven. Op wie God is en wil zijn. Blik niet meer naar binnen gekeerd maar omhoog! En daar kwam dat refrein: “Yes..!” En bij dat lied knalt dat er ook ff heerlijk uit. Ik heb nog nooit zo vanuit mijn tenen meegebleerd, vuist in de lucht – kon me niet meer schelen wat anderen er van zouden denken. Tot mijn verbazing ging de hele tent uit zijn dak. En dan heb ik het over een paar duizend mensen he!! Wow… kippenvel. Ik ben dus niet de enige met die onzekerheid en twijfel, maar ook zeker niet de enige met die Zekerheid en vertrouwen. Gaaf, gaaf, gaaf moment.

Weet je wat me nog het meeste aanspreekt in de tekst van het lied? Niet een vraag of God onze zekerheid wil zijn. Of de vraag of God zijn liefde wil laten zien Nee, de stelligheid dat je het echt geloofd en kan en dat het zo is! Gaan staan in Gods kracht. Gaan staan in Gods liefde. Ik heb dit lied nog vaak gedraaid en meegezongen. Ook als de twijfel en de vragen weer de overhand kregen. Het verbaasd me iedere keer weer dat, ondanks mijn ‘wankele ik’, het uitspreken van die woorden van zekerheid echt wat met je doen.

Kunnen wij echt zo leven, wetend dat Uw genade sterker is
dan al onze fouten en mislukkingen?
Kunnen wij echt zo leven, wetend dat Uw liefde dieper is
dan ons hart kan doorgronden?

Kunnen wij echt zo leven, wetend dat Uw naam hoger is
dan welke macht dan ook?
Kunnen wij echt zo leven, wetend dat Uw wegen wijzer zijn
dan dat wij kunnen bevatten?
Kunnen wij echt op zo’n manier leven?

Ja! God is al wat Hij zegt, al wie Hij is,
Jezus, in Uw naam kunnen we de wereld veranderen.
We staan in Uw liefde, in Uw kracht
en al wie U zegt dat wij zijn
Jezus in uw naam kunnen we de wereld veranderen.

Wij geloven dat Uw genade sterker is
dan al onze fouten en mislukkingen
Wij geloven dat Uw liefde dieper is
dan wij ooit kunnen doorgronden

Ja, God is al wat Hij zegt, al wie Hij is!

Ik vind het heel gaaf om te delen, maar ik vind het minstens zo mooi om te horen: Welk lied is voor jou belangrijk en wi je vertellen waarom? Ik hoor graag van je.. 🙂

I like you, let’s hang out.

Daar zit je dan, in een bloedhete tent, met enkele honderden mensen te luisteren naar een vrouw die hiervoor speciaal overgevlogen is vanuit Engeland. Typische vrouw, die me zowel irriteert als intrigeert. Haar boodschap voelt af en toe wat ver van mijn bed af, maar toch hoor ik haar graag.
Ik ben al mijn leven lang christen en dat is volgende maand al 37 jaar. Een chaotisch christen, een bevlogen christen, een laat-mij-maar-even christen, een al maar weer zoekend christen. Ik heb ondertussen toch al aardig wat seminars, workshops, vrouwenochtenden, -avonden, -weekenden etc etc meegemaakt. Oh en talloze kerkdiensten uiteraard. En toch, dan ineens hoor je iemand vanaf een podium iets tegen je zeggen wat nog nooit eerder echt landde:
“God loves you” Ja, dat wist ik ook wel, al bleef dat af en toe moeilijk te aanvaarden. God is liefde, dus ja.. Hij houdt van al Zijn kinderen. Zo’n massale commitment, als je begrijpt wat ik bedoel. Toen zei de vrouw het volgende:

God Likes you. He likes to hang out with you.

En dat kwam ineens zo dichtbij! Daar kwam God ineens naast mij staan.
Alsof Jezus mij op dat moment recht aankeek en zei: “Joehoe, snap je het nu eens een keer?! Ik vind je leuk! Ik wil graag bij je zijn, tijd met jou doorbrengen.” Nu ik er aan terugdenk krijg ik weer kippenvel.

En uiteraard is het allemaal in de flow van het moment – wat overigens nog de rest van de week heeft geduurd – en dan komen de gedachtes weer, de stemmetjes die me influisteren: “Weet je wel hoeveel mensen er zijn, met hoeveel Hij verbonden wil zijn vanaf het begin van de aarde tot aan nu!? Kan een relatie met God echt zo persoonlijk worden? Is dat niet arrogant en veel te klein van Hem gedacht?
(Her)kent Hij mij echt tussen al die andere mensen? Zo bijzonder ben ik nu ook weer niet. Ik zou haast zeggen: integendeel. Weet je, daar zit misschien ook wel een beetje het probleem. Ik vind mijzelf niet altijd even leuk. Ik weet wat ik gedaan heb, gedacht heb, gelaten heb, waar ik steeds weer te kort schoot en teleurstel. Dus voor even met mij optrekken kan best leuk en gezellig zijn, maar echt dag in dag uit terwijl je me door en door kent… ik ken niet veel mensen die dat volhouden terwijl zij me nog maar deels kennen. Herkenbaar, of ben ik daar de enige in?
Surprise: Jezus kent me door en door, waarschijnlijk nog wel een stuk beter dan mijzelf. En nog steeds houdt Hij van me, vind me leuk en wil tijd met me doorbrengen! Dat heeft Hij me zelf verteld dus zal het wel waar zijn.
En als dat voor mij geld, dan ook voor jou.