Kunnen wij..?

“Welk lied zou je willen zingen en waarom heb je deze gekozen?”
Een simpele vraag aan het begin van een avond maar wat een tal aan verhalen teweeg bracht. Na elkaar een aantal weken niet meer ontmoet te hebben als groep bij de “avonden van verlangen” was het goed om stukjes leven te delen. De een koos een prijslied, de ander een lied van hoop en verlangen, een lied van troost… er kwam heel wat moois voorbij. Heel bijzonder weer om van zoveel mensen te horen hoe God op dit moment in hun leven werkt, zich heeft laten zien de afgelopen zomerweken of vanuit welk verlangen ze leven.

“Mijn” lied van dit moment is een lied wat ik afgelopen zomer geleerd heb, een lied van Matt Redman. Jammer genoeg niet terug te vinden in de boekjes die wij bij ons hadden, dus niet gezongen, maar ik wilde er toch over vertellen.
Na een gave, intensieve week vol van en met God was daar toch de laatste dienst voor het einde van de New Wine week. Dan ga je weer verder, dan kom je uit het sfeertje en in de ‘gewone wereld’ tja, en dan… Hoe hou je vast aan dat wat je geleerd en ontdekt hebt? Hoe blijf je leven vanuit het vertrouwen, die intimiteit, blijf je je goede voornemens volhouden? Al die succesverhalen die op dat moment – die laatste dienst – voorbij kwamen: heel mooi. Maar mijn twijfel nam toe. Toen zongen we onderstaand lied. Het verwoordde precies hoe ik me op dat moment voelde.
Het kwartje viel: Ik doe het weer! Waar twijfel ik aan? Aan mijzelf. Aan mijn kunnen, mijn kracht. Maar heb ik niet juist geleerd dat God Zijn grootheid kan laten zien in mijn zwakheid?! Ik moet niet weer zelf aan de bak; ik mag vertrouwen op dat wat God wil doen in mijn leven. Op wie God is en wil zijn. Blik niet meer naar binnen gekeerd maar omhoog! En daar kwam dat refrein: “Yes..!” En bij dat lied knalt dat er ook ff heerlijk uit. Ik heb nog nooit zo vanuit mijn tenen meegebleerd, vuist in de lucht – kon me niet meer schelen wat anderen er van zouden denken. Tot mijn verbazing ging de hele tent uit zijn dak. En dan heb ik het over een paar duizend mensen he!! Wow… kippenvel. Ik ben dus niet de enige met die onzekerheid en twijfel, maar ook zeker niet de enige met die Zekerheid en vertrouwen. Gaaf, gaaf, gaaf moment.

Weet je wat me nog het meeste aanspreekt in de tekst van het lied? Niet een vraag of God onze zekerheid wil zijn. Of de vraag of God zijn liefde wil laten zien Nee, de stelligheid dat je het echt geloofd en kan en dat het zo is! Gaan staan in Gods kracht. Gaan staan in Gods liefde. Ik heb dit lied nog vaak gedraaid en meegezongen. Ook als de twijfel en de vragen weer de overhand kregen. Het verbaasd me iedere keer weer dat, ondanks mijn ‘wankele ik’, het uitspreken van die woorden van zekerheid echt wat met je doen.

Kunnen wij echt zo leven, wetend dat Uw genade sterker is
dan al onze fouten en mislukkingen?
Kunnen wij echt zo leven, wetend dat Uw liefde dieper is
dan ons hart kan doorgronden?

Kunnen wij echt zo leven, wetend dat Uw naam hoger is
dan welke macht dan ook?
Kunnen wij echt zo leven, wetend dat Uw wegen wijzer zijn
dan dat wij kunnen bevatten?
Kunnen wij echt op zo’n manier leven?

Ja! God is al wat Hij zegt, al wie Hij is,
Jezus, in Uw naam kunnen we de wereld veranderen.
We staan in Uw liefde, in Uw kracht
en al wie U zegt dat wij zijn
Jezus in uw naam kunnen we de wereld veranderen.

Wij geloven dat Uw genade sterker is
dan al onze fouten en mislukkingen
Wij geloven dat Uw liefde dieper is
dan wij ooit kunnen doorgronden

Ja, God is al wat Hij zegt, al wie Hij is!

Ik vind het heel gaaf om te delen, maar ik vind het minstens zo mooi om te horen: Welk lied is voor jou belangrijk en wi je vertellen waarom? Ik hoor graag van je.. 🙂

Advertenties

I like you, let’s hang out.

Daar zit je dan, in een bloedhete tent, met enkele honderden mensen te luisteren naar een vrouw die hiervoor speciaal overgevlogen is vanuit Engeland. Typische vrouw, die me zowel irriteert als intrigeert. Haar boodschap voelt af en toe wat ver van mijn bed af, maar toch hoor ik haar graag.
Ik ben al mijn leven lang christen en dat is volgende maand al 37 jaar. Een chaotisch christen, een bevlogen christen, een laat-mij-maar-even christen, een al maar weer zoekend christen. Ik heb ondertussen toch al aardig wat seminars, workshops, vrouwenochtenden, -avonden, -weekenden etc etc meegemaakt. Oh en talloze kerkdiensten uiteraard. En toch, dan ineens hoor je iemand vanaf een podium iets tegen je zeggen wat nog nooit eerder echt landde:
“God loves you” Ja, dat wist ik ook wel, al bleef dat af en toe moeilijk te aanvaarden. God is liefde, dus ja.. Hij houdt van al Zijn kinderen. Zo’n massale commitment, als je begrijpt wat ik bedoel. Toen zei de vrouw het volgende:

God Likes you. He likes to hang out with you.

En dat kwam ineens zo dichtbij! Daar kwam God ineens naast mij staan.
Alsof Jezus mij op dat moment recht aankeek en zei: “Joehoe, snap je het nu eens een keer?! Ik vind je leuk! Ik wil graag bij je zijn, tijd met jou doorbrengen.” Nu ik er aan terugdenk krijg ik weer kippenvel.

En uiteraard is het allemaal in de flow van het moment – wat overigens nog de rest van de week heeft geduurd – en dan komen de gedachtes weer, de stemmetjes die me influisteren: “Weet je wel hoeveel mensen er zijn, met hoeveel Hij verbonden wil zijn vanaf het begin van de aarde tot aan nu!? Kan een relatie met God echt zo persoonlijk worden? Is dat niet arrogant en veel te klein van Hem gedacht?
(Her)kent Hij mij echt tussen al die andere mensen? Zo bijzonder ben ik nu ook weer niet. Ik zou haast zeggen: integendeel. Weet je, daar zit misschien ook wel een beetje het probleem. Ik vind mijzelf niet altijd even leuk. Ik weet wat ik gedaan heb, gedacht heb, gelaten heb, waar ik steeds weer te kort schoot en teleurstel. Dus voor even met mij optrekken kan best leuk en gezellig zijn, maar echt dag in dag uit terwijl je me door en door kent… ik ken niet veel mensen die dat volhouden terwijl zij me nog maar deels kennen. Herkenbaar, of ben ik daar de enige in?
Surprise: Jezus kent me door en door, waarschijnlijk nog wel een stuk beter dan mijzelf. En nog steeds houdt Hij van me, vind me leuk en wil tijd met me doorbrengen! Dat heeft Hij me zelf verteld dus zal het wel waar zijn.
En als dat voor mij geld, dan ook voor jou.

Weg gaan om thuis te komen

En dan druk je voor het eerst in lange tijd de wekker uit, smeer je wat bammetjes voor je man die wat aan de late kant is voor zijn werk en bereid je je voor op je eigen werkdag. Drie weken lang zijn we uit ons dagelijks leventje gestapt. Sliepen we vrijwillig onder een katoenen doek op langzaam leeglopende luchtbedden. Stond mijn blaas iedere ochtend, zodra ik wakker werd, op knappen en zocht ik al trappelend opzoek naar schoeisel en een dun vestje, om vervolgens twee straatjes verderop al dan niet in de file te komen bij de toiletten. Je weet wel; van het soort waar je echt no-way op gaat zitten. Drie weken heerlijk in het zonnetje en toch tot twee maal toe je tent in de stromende regen af moeten breken. En dat alles noemen ze vakantie. Het was heer-lijk!

New Wine nog in alle rust

New Wine nog in alle rust

New Wine Zomerconferentie was een bijzondere ervaring, niet samen te vatten in een enkel woord. Ik heb geluisterd, ik heb gedeeld. Ik heb weer opnieuw van hart tot Hart leren bidden en ervaren hoe het is als er voor je gebeden wordt. Ik ben klein geworden, nederig en stil. Ik heb onbedaarlijk gelachen. Ik heb gehuild. Heb gedanst in de regen na een bloedhete dag. Met mijn vingers en handen op de grond zitten schilderen domweg omdat de kwasten op waren. Mijzelf onwijs idiote dingen zien doen – al afvragend waar ik de vrede ik aan was begonnen – om vervolgens toch mooi over blokkades en valse schaamte te kunnen stappen. Ik heb gezien en ik werd gezien. Werd ondergedompeld in de massa; met duizenden God aanbeden met geweldige liederen. Sommige teer en kwetsbaar, soms als één groot feest. Ik heb alleen gelopen, gebeden, beleden totdat ik ontdekte dat God naast me liep en eigenlijk al die tijd al wel heeft gedaan. Ik heb genoten van mensen die genoten; van jong tot oud. Was het goed? Ja, het was goed. Het is nog steeds goed.

Na New Wine nog twee weken verbleven in een stukje paradijs op aarde. We zijn in/door/bij plekken in de Franse Alpen geweest waar God volgens mij bijzonder veel plezier aan moet hebben beleefd toen Hij dat creëerde. Daar mochten wij van genieten. En dat deden we. Intens.

Onderweg naar Col Agnel (Hoogte: 2744 m)

Onderweg naar Col Agnel (Hoogte: 2744 m)

Vanmorgen ging weer de wekker, wacht er een enorme berg (schone) was en een avonddienst tot 22 uur. Het dagelijks leventje begint weer. Maar zonder files voor de toiletten, een heerlijk stevig bed en nog voor eventjes met mijn hoofd in de bergen en een hart vol nieuwe moed.

Hersenspinsels met spaghettisaus

“Hoe gaat het met je?”
“Goed.”
“En hoe ziet ‘goed’ er voor jou uit?”

“Vertel, hoe gaat het?”
“Nou, gaat wel…”
“En wat bedoel je daar precies mee?”

Zo begint ongeveer elk eerste lesuur van mijn schooldag. De laatste tijd heb ik nogal wat aan mijn hoofd. In ieder geval vier grote thema’s wat behoorlijk mijn gedachten domineert, impact heeft en hoe dan ook gevolgen zal hebben. Dat past natuurlijk niet allemaal tegelijkertijd. Mijn SLB’er (studie loopbaan begeleider) hielp mij het visualiseren. Hij stelde een enorme berg voor en zei:
“Je kunt je door die berg laten verlammen of overweldigen. Je kan ook beginnen door die berg op te klimmen en stapje voor stapje te dealen met dat wat je bezig houdt.” Nou stel ik mijn hersenen, en met name het gangenstelsel vol gedachtekronkels, op dit moment voor als spaghetti. De gekookte versie. Harrie-in-de-warrie, al kronkelend en een grote massa.
Dus, plaatjes denkend mens als ik ben zag ik gelijk een enorme berg spaghetti voor mij wat ik zou moeten beklimmen. Gelukkig zonder saus.
Tenminste, totdat ik gisteren wat heen en weer appte met een vriendin. Ik vertelde haar dat ik, ondanks alle drukte en spanning, mij eigenlijk nog wel aardig goed voelde. Nog geen half jaar geleden zou ik ondertussen compleet koekkoek zijn geworden. Dit patroon zie ik met enige regelmaat terug in mijn leven, vandaar mijn verbazing.
Reactie van mijn vriendin: “Klinkt als spaghetti met een goed sausje!”
Ik zie nog steeds een enorme berg spaghetti voor mij die ik beklimmen moet, maar vanaf nu dus met saus.

Het gesprek op school ontvouwde zich verder.
“Wat doe jij om je te ontspannen, te ontladen?” De antwoorden van mijn klasgenoten varieerden van mountainbiken via chocola eten tot vet stappen in het weekend. Ik kon zo spontaan niet eens een antwoord bedenken. Op een avond volleyballen in de week na kom ik niet meer toe aan mijn hobby’s. Domweg geen tijd voor, of geen rust in t gat.
Maar later wist ik het wel weer: Schrijven natuurlijk! En bidden.
Omdat ik tegenwoordig meer een soort van multi-disciplinair overleg in mijn hoofd lijk te hebben dan solo-gedachtes, bid ik voornamelijk met muziek. Meezingen, -denken, dansen om mooie gospel, praise, worship, reli-rock of welk naamkaartje je er maar op wilt plakken.
Dus, vanmorgen schrijf ik weer eens een sullig stukje en luister naar prachtige nummers van Gungor om mij vervolgens straks weer op een enorm verslag te storten.

En jij? Hoe deal jij met stress?

Te veel, te weinig, te …

“Ik vind het maar wat lastig” zei ze, en ze sloeg haar ogen neer.
“Wat precies?”
“Tja, wat precies…?! Een echte christen zijn. Bevlogen, vol passie, vanuit je tenen. Je hele leven samen met God oplopen, elk moment van de dag je verbonden weten met Hem. En blij zijn. Niet van het niveau ‘altijd maar vrolijk’ maar wel ten diepste een blijdschap en vrede ervaren. Ook in de tijden dat er van alles gebeurd.”
We lopen samen op, zij en ik. Onze voetstappen klinken zacht en ritmisch.
“En jij ervaart dat niet zo?” Ze schudt ontkennend haar hoofd.
“Geloven lijkt onlosmakelijk verbonden met schuldgevoel. Ik schiet hoe dan ook te kort. Zo vaak krijg ik te horen dat ik niet goed genoeg doe, te weinig verbonden ben met anderen, veel te druk ben met mijn eigen prioriteiten, te vaak weg blijf bij kerkelijke dingen. Alles lijkt teveel, te weinig, te aards, te kort door de bocht, te liefdeloos, te… ”
“En wie zegt dat dan, God of mensen?”
“Beiden, denk ik. Mensen. Maar ook God door mensen heen.”
Even knijpt ze haar ogen samen en schudt dan zacht haar hoofd. Alsof ze zo beter haar gedachten op een rij kan zetten. Dan praat ze verder. Haar stem is zo zacht dat ik mijn best moet doen om haar te kunnen horen.
“God vergeeft. Iedere dag opnieuw mag ik beginnen met een schone lei. Ik weet het. Ik zie het enorme geschenk van zijn liefde hierin. Het is haast beangstigend hoeveel liefde Hij voor mij heeft gehad dat Hij zijn leven voor mij heeft gegeven. Niemand heeft ooit zoveel van mij gehouden. Niemand heeft ooit zoveel lief zonder dat er verwachtingen tegenover staan. Ik weet niet of ik wel aan die verwachtingen kan voldoen. Sterker nog… ik weet wel zeker dat ik dat niet kan.” Voordat ik hier wat op kan zeggen kijkt ze mij ineens vol in mijn ogen, een indringende blik.
“Ik weet wie mij die negatieve dingen influistert. Ik weet dat ik steeds naar de verkeerde stem luister. Ik weet zoveel, eigenlijk, theoretisch dan.
Waarom blijft het in mijn hoofd steken en daalt het niet af in mijn hart? Hoe doe je dat? Hoe doen anderen dat?” Ze schopt een steentje weg wat voor haar voeten ligt en lijkt geheel niet op mijn antwoord te wachten. Daar ben ik blij om, want eerlijk gezegd weet ik daar zo direct ook geen antwoord op. Ik heb mijn eigen zoektochten, sta zelf nog zo vaak in mijn eigen geloofs-woestijn.

De zon staat inmiddels hoog aan de hemel. Verwarmd onze buitenkant waar het hart vaak zo kil aanvoelt. We blijven even stilstaan bij een hek en genieten van de rust. Met mijn ogen gesloten hef ik mijn gezicht omhoog.
Hmmmm….
Is dat het hem, schuilt daar het antwoord in? Is het ontvangen van die liefde, genade, vrijheid ten diepste niet meer dan je blik omhoog richten en ontvangen? Hoe simpel kan het zijn! En tegelijkertijd… hoe moeilijk. Iets ontvangen en alleen maar ‘Dank’ te zeggen. Niets terug hoeven doen, niets terug willen doen.
Ik kijk naar de vrouw naast mij en zie dezelfde glimlach op haar gezicht als ik bij mijzelf voel. Alsof ze mijn onuitgesproken gedachten van even daarvoor heeft gehoord, vult zij aan:
“Als je die warmte ten volle binnen laat komen dan ga je vanzelf stralen he!”

Come to the well

“Vanmorgen las ik ergens anders dat we allemaal een soort innerlijke leegte hebben en dat we die proberen te vullen. Pas als we teruggaan naar De Bron van leven, zal Hij die leegte vullen en kunnen we blij zijn met wie we zijn.”
Deze reactie liet Jedidja achter op vorige blog over tevredenheid. Het was voor mij weer even zo’n ‘Oh ja!’ momentje. Het is al weer een tijd geleden dat ik dit gelezen of gehoord had en ik kan mij herinneren dat ik het een ontzettend mooi beeld vond. Maar zoals veel geleerde dingen in het leven sijpelt het langzaam uit mijn geheugen en vult mijn hoofd zich met rap tempo met andere dingen.
Steeds weer opnieuw is het een les dat ik moet leren, meestal door eerst weer met mijn neus tegen de muur te lopen. Hardleers christen.. God moet wel erg veel geduld met mij hebben, ik was mijzelf allang zat geweest.

Vorig jaar Pasen heb ik hier zelfs nog een gedicht over geschreven (“Sta op en schitter”) en voor mogen dragen in onze kerk.
Mijn inspiratiebron was een lied van Casting Crowns: Come to the Well. Schitterend nummer, zie onderstaand Youtube filmpje.
Er is een lied wat hier geweldig mooi bij aansluit.
Ik zou zeggen: Luister en laat de tekst goed tot je komen…

I have what you need,
but you keep on searchin,
I’ve done all the work,
but you keep on workin.
When you’re runnin on empty,
and you can’t find the remedy,
just come to the well.

You can spend your whole life,
chasin what’s missing,
but that empty inside,
it just ain’t gonna listen.
When nothing can satisfy,
and the world leaves you high and dry,
just come to the well

And all who thirst will thirst no more,
and all who search will find what their souls long for,
The world will try, but it can never fill,
so leave it all behind, and come to the well.

So bring me your heart
no matter how broken.
Just come as you are,
when your last prayer is spoken.
Just rest in my arms a while,
You’ll feel the change my child,
when you come to the well

And now that you’re full,
Of love beyond measure,
your joy’s gonna flow,
like a stream in the desert.
Soon all the world will see that living water is found in me,
‘cuz you came to the well

And all who thirst will thirst no more.
And all who search will find what their souls long for.
The world will try, but it can never fill,
so leave it all behind, and come to the Well.

Ik ben echt gelukkig wanneer…

“Wat denk je nodig te hebben om echt gelukkig te zijn?” Zo’n leuke vraag waar je even over na moet denken omdat je zoveel verschillende antwoorden kunt geven. Tenminste… zo vergaat het mij. Een andere keuken of een nieuwe vloer in de woonkamer staan absoluut op mijn wensenlijstje. De tuin is op dit moment een doorn in mijn oog en een keer zomaar tussendoor een weekje of lang weekend op vakantie gaan zou ook niet gek zijn. Maar om dat nu ‘echt geluk’ te noemen… nee. Ik weet mij een kind van God, hoe rijk wil je zijn?!

Herinneringen van vroeger komen weer boven:
Oh, als ik maar een vriend heb, dan…
Als ik maar aangenomen word voor die baan, dan…
Ik kan niet wachten tot ik het huis uit kan en ik een plekkie voor mijzelf heb, want vanaf dan…
Het geluk lag voor mij altijd net om de volgende hoek. En nu? Huisje, gezinnetje, hond en twee poezen, leuke baan, fijne mensen om mij heen. Ben ik dan eindelijk die laatste hoek om gegaan? Heb ik alles om mij echt gelukkig te voelen? Ik zie mijzelf ontevreden voor de spiegel staan; de zomer komt er aan, ik moet nu echt wat aan die rolletjes rond mijn middel gaan doen. Meer bewegen, meer water drinken, minder snoepen. De onzekerheid en ontevredenheid slaan toe. Als ik maar een paar kilootjes minder zou wegen, dan zou ik wel wat gelukkiger zijn. Ik hou tot op de draad van mijn dochter, maar oh.. die pubertijd. Als die periode maar eenmaal voorbij is. Waar gaan we naar toe met onze kerkelijke gemeente, ik honger en dorst naar… Wat een onzekerheid, wat een verdriet, wat een zoektocht waarin je haast niet anders lijkt te kunnen doen dan anderen en jezelf te beschadigen en tekort te doen. Ligt ook hier het geluk om de volgende hoek, en wanneer hebben wij die hoek gevonden dan, waar is hij überhaupt te vinden?

Ben ik dan toch een ontevreden mens? Kan ik de woorden nog wel uitspreken: De Heer is mijn Herder, mij ontbreekt niet? Mag je geen wensen en hoop hebben dan, moet je leren tevreden te zijn met het hier en nu en met dat wat je hebt?
Tevredenheid is een bijzondere rijkdom. Natuurlijk mogen we verlangens hebben, hoop hebben, wensen, verwachtingen. Het zijn prachtige dingen. Het is wat anders als je alleen maar kunt denken dat je pas gelukkig bent als…

Zo vaak voel ik me leeg, eenzaam, te dik, te arm, te vaak te kort schieten als mens. Als ik al kan bidden, dan is mijn lijst met vragen groter dan de lijst met dankpunten. Ik weet niet hoe het jou vergaat maar in de diepste periodes ervaar ik, vaker dan mij lief is, dat God te druk is met andere dingen om mij te zien. Mij te onbelangrijk vindt om persoonlijk aandacht voor mij te hebben. En dat is zo’n enorm grote leugen die in je hart kan nestelen! Op het moment dat je die leugen als je waarheid maakt begint je hart te verdorren. Tevredenheid is God kunnen danken, niet ondanks alle omstandigheden, maar in alle omstandigheden. Dankbaarheid voor alle zegeningen die je wel hebt ontvangen maakt je rijk. Het is sterker dan geklaag. Het richt je focus weer op Hem die je genoeg geeft voor vandaag, en plannen met je heeft voor morgen. Hij ziet, Hij voorziet. Tevredenheid en dankbaarheid kan relaties redden, geeft je kostbare tijd met dierbaren, meer plezier in je leven. Voor mij maar al te vaak een uitdaging. Maar ik weet dat ik in mijn zwakheid sterk mag zijn in Hem. Meestal. Gaaf om fijne mensen om mij heen te hebben die me dat voor houden als ik het weer eens vergeet. En ik bij hen. Tel je zegeningen, tel ze een voor een…

Je hebt een God die naar je luistert, de kracht van de liefde werkt door je heen, de Heilige Geest woont in je en je hebt niet minder dan de hemel in het vooruitzicht”
Max Lucado

Maar voor wie tevreden is met wat hij heeft, is het geloof grote winst”
1 Tim 6:6

Koud hol

Ik loop naar de parkeerplaats. Het is donker. Snelle voetstappen achter mij. Niet veel later naast mij. Het is een vrouw die ik vaag ken. Wel eens gezien, nooit echt gesproken. Een gesprekje begint; koetjes en kalfjes niveau. Ze komt me ergens bekend voor en ik vraag haar en naar. Er blijkt inderdaad een linkje te zijn, maar toch weer anders dan verwacht. Drie kwartier later nemen we afscheid en ben ik een heel levensverhaal rijker. Een verhaal van verdriet, acceptatie, zoeken, vinden, onderweg zijn. Teleurgesteld zijn, vooral in kerkmensen. Alweer. Wat kom ik dat toch vaak tegen. In andermans verhalen maar om heel eerlijk te zijn ook vanuit mijn eigen. Wat is dat toch met eigen gelijk vast willen houden, tegenover je medemens staan in plaats van er naast. Je moet wel hetzelfde over dingen denken, voor hetzelfde willen vechten, doen zoals het hoort omdat we dat nu eenmaal al zo lang doen, want anders…. Ja, want anders wat?
God is echt geweldig, boven alles goed en liefdevol. Maar zijn vertegenwoordigers hier op aarde maken er maar wat vaak een zooitje van. Een oordeel is zo snel geveld. Een veroordeling….?! Je standpunten verdedigen lijkt het belangrijkste, liefst goed onderbouwt. Maar doorvragen welk gevoel, welke emotie, welke beweegredenen, welk gemis ergens achter zit…. ho maar.
Veel te eng. Stel je voor dat je daar wat mee moet.
Eenmaal in de auto onderweg naar huis overdacht ik nog eens de avond. Wat een bijzonder gesprek was het. In haar zoektocht is ze tegen zoveel stelligheid van kerkmensen gelopen dat ze uiteindelijk de kerk heeft verlaten.
“De kerk, maar niet God!” zei ze vol overtuiging. Dat doet me zeer. Zo is het niet bedoeld; de kerk als een koud hol in plaats van een warm nest. Maar toegegeven, ze vertelde ook over dingen die totaal niet in mijn geloofswereld passen. Ik zat me te bedenken wat ik er van vond. Totdat ik me realiseerde: Misschien hoef ik niet altijd ergens wat van te vinden. Ik begrijp God vaker niet dan wel en ben er van overtuigd dat Hij veel meer en grotere dingen doet dan in mijn straatje of gereformeerde denken past.

Groeien

Groeien is dingen soms los durven laten.
Beelden gaan barsten en schieten tekort.
Groeien is botsen met God en ontdekken
dat je geloof daar niet minder van wordt.

Niet mijn eigen woorden, maar ik kwam het tegen.
Ik vind hem mooi en dacht: ik deel ‘m even…

Beloftes

“Gaan staan op Gods beloftes” heb ik ooit eens gehoord of gelezen. 
Ik vind het mooi; gaan staan op Gods beloftes vergt vooral een verstandelijke keuze die vaak het gevoelsniveau overstijgt. Tenminste.. ik heb er zelf in ieder geval erg behoefte aan als ik voor de zoveelste keer weer eens in een geloofsdip zit. Er met je verstand voor kiezen omdat je simpelweg wéét dat het klopt, ook al zegt je gevoel heel wat anders. Een van die zekerheden is dat al die negatieve dingen die je in je hoofd haalt altijd ingefluisterd worden door de Duistere, de Satan. Hij kan dat heel verleidelijk, geniepig, geloofwaardig.
“Zie je wel… net niet goed genoeg.”
“Waarom zou dat voor mij weggelegd zijn”
“Ik ben niet goed genoeg, slim genoeg, mooi genoeg…”
“Als er echt Iemand is die naar je om kijkt, waarom gebeurt er dan….”
Ik geloof ze regelmatig hoor, echt waar. Vooral voor de zie-je-wel-net-niet-goed-genoeg virus ben ik erg vatbaar. Niet voor niets dat ik positieve woorden en complimenten op kan zuigen als een droge spons. Bevestiging zoeken, overal en bij iedereen. Maar veel te weinig bij Diegene bij wie ik het echt kan vinden.

Tijdje geleden kregen we – een groep broers en zussen in het geloof – een verzoek om een belofte van God op te schrijven en mee te nemen naar de volgende samenkomst. Om over te vertellen of uit te delen aan een ander. Ik ben toen wat gaan zoeken op internet want ja, lijstjes mens als ik ben verwachtte wel sites te vinden waar deze beloftes op een rijtje stonden. Afgezien van een paar overbekende beloftes (“Zie ik ben met jullie, alle dagen tot aan de voleinding van deze wereld”- een van mijn favorieten) was ik ook wel benieuwd naar wat er nog meer te vinden was. Want, per slot van rekening, als je wilt leren staan op Gods beloftes is het toch ook best handig om te weten wat die beloftes dan zijn.
Hoe kan ik deze leren, waar kan ik ze vinden? Begin maar eerst met het openslaan van de bijbel. Dat deed ik. Digitaal deze keer. Wat schetst mijn verbazing: De ene site spreekt over 1260 beloftes, een ander zelfs over 1700. Welk getal ook klopt, het zijn er dus in ieder geval enorm veel!
En, naast die beloftes, is herhaaldelijk terug te vinden dat God doet wat hij beloofd. Wat Jezus zegt, doet Hij. En geloof me, er is nogal wat beloofd!

– Je bent meer dan een overwinnaar (Rom. 8:37)
– Niks kan jou van Zijn liefde scheiden (Rom. 8:35)
– Alles werkt mee ten goede (Rom 8:28)
– Niemand kan een beschuldiging voor Vader tegen jou inbrengen (Rom. 8:33)
– Hij is voor jou, wie kan tegen jou zijn? (Rom. 8:31)
– De Geest komt altijd jouw zwakheid te hulp (Rom. 8:26)
– Er is géén veroordeling meer (Rom. 8:1)
– Je bent een erfgenaam van God en mede erfgenaam van Christus (Rom. 8:17)

Een kleine greep uit Romeinen 8. Een hoofdstuk van sowieso absoluut de moeite waard is om te lezen. (Klik link)

Die avond heb ik, naast die van mijn gesprekspartner, helaas niet gehoord wat de anderen aan beloftes hebben gedeeld en hoe dat een plek in hun leven heeft gekregen in hun leven. Ben ik eigenlijk nog steeds wel benieuwd naar.
Het is gaaf en bemoedigend om te horen hoe God in iemands leven werkt.

Welke beloftes zijn voor jou bijzonder? Wil je er over schrijven? Dat is ook delen van Gods goedheid, ter bemoediging van anderen, tot Zijn eer.
Ik hoop dat je wil delen…