Flair

Deze dag staat gepland als studiedag. Het is dus heel logisch dat ik direct na mijn vroege bezoek aan die vriendelijke mondhygiëniste mij naar huis haast en blijf steken in de bibliotheek. Wat was ik daar lang niet meer geweest! Ondanks de recente interne verbouwing behield ik mijn automatische loopje, lichtelijk verward door de verplaatste afdelingen. Ik belandde op de Nederlands Taal en Letterkunde. Geen straf, integendeel. Klein half uurtje later liep in de deur weer uit, met o.a. Toon Hermans in mijn handen. Een Luisterboek. De enige keer dat ik een luisterboek mee had genomen was voor onze zomervakantie; een kinderboek voor in de auto naar Verwegistan. Geen succes, nooit meer gedaan. Tot nu.
Toon Hermans, wat hou ik van die man. Zijn stem, zijn versjes, zijn treffende gebeden, zijn soms zo intense woorden.
Als ik dingen van hem lees dan stijg ik op en zweef ik naar plekken waar ik nog niet eerder ben geweest en ook nooit meer terug zal komen. Heerlijk. Nog even voor de interessante doch droge stof van de studieboeken aan een paar versjes van hem luisteren.. Twee, drie. Ok, nog eentje dan. Het is een kort verhaaltje. Ik zou willen dat ik ze zo schrijven kon. Titel: Flair. Ik luister glimlachend, zie bepaalde dames voor mijn geestesoog verschijnen. Dan stokt voor heel eventjes mijn adem. Dit gaat over mij! Hij doet het weer, die Toon Hermans, zo’n snaartje weten te raken, je weet wel.. daar ergens in je lijf. Ik kan het niet laten; wederom iets om te delen. Want misschien gaat het ook wel over jou.

Vandaag zag ik de aquarellen van mijn vriend Lodewijk.
Wat hebben die dingen een flair, dacht ik, en … opeens viel me op dat ‘flair’ zo’n goed woord is voor het luchtige gewuif van zijn penselen.
Misschien is dat luchtige gewuif wel waar het eigenlijk om gaat in de schilderkunst. Het luchtige gewuif is misschien wel de grootste waarheid in de kunst. Misschien zelfs in de kunst van het leven. De starheid te omzeilen, intuïtief luchtig wuiven tegen de morgen aan je raam.
Ik zie aan zijn penseelslag dat hij van binnenuit niet bang is voor het linnen. Omdat hij ook niet al te fanatiek wil scoren kent hij die angst niet. Als je angst heb voor het linnen is het doek kapot. De angst voor het linnen verkrampt de handen dan gaat het niet meer. Hoe wil je luchtig wuiven met penselen in een verkrampt handje? Zo gaat het ook met leven, dacht ik. Als je angst hebt om te leven, je te overbewust bent van wat je bent, te belangrijk vinden wat je doet, dan klap je dicht in je eigen introversie, dan beweegt de geest niet meer met de flair waarmee de penselen over het linnen bewegen. Het luchtige wuiven houdt dan op, de geest verstart, evolueert niet meer en de verstarring veruiterlijkt zich zelfs in de bewegingen van het lichaam.
Het karkas verstijft, de souplesse verdwijnt. Je ziet het aan de mensen die bang zijn ‘voor het linnen van het leven.’ Ze moeten leren luchtig wuiven met hun ‘leef-penselen’. Want welke beelden het leven ook in ons oproept, er is iets nodig van flair om te leven. ‘Flair’.
Het is misschien zelfs een wat modieus woord voor vertrouwen.

(Toon Hermans, Liggen in ’t gras)

Groeien

Groeien is dingen soms los durven laten.
Beelden gaan barsten en schieten tekort.
Groeien is botsen met God en ontdekken
dat je geloof daar niet minder van wordt.

Niet mijn eigen woorden, maar ik kwam het tegen.
Ik vind hem mooi en dacht: ik deel ‘m even…

Eerste Advent

image

God,
onnoembaar in zovele talen,
leer ons geloven
dat uw Naam is
‘Ik zal er zijn’,
een naam als een afspraak,
een belofte,
een teken van leven.
 
Leer ons geloven,
dat U ons leven binnenkomt,
zo klein en kwetsbaar,
zo gewoon en afhankelijk
als een pasgeboren kind.
 
Leer ons geloven
dat Gij tot ons komt
als vredevorst
en bron van vertrouwen,
in Jezus, uw Zoon,
die mens van belofte,
die onze leidraad werd naar
uw land van belofte.
Hij die uw Naam geworden is
‘Immanuël’, God-met-ons

(schrijver mij onbekend)

Vandaag is de eerste zondag van Advent.
Advent is de voorbereiding op het kerstfeest waarin wij vieren en gedenken dat Jezus als kind op deze wereld kwam. God kwam naar ons toe, werd mens. Heeft hier geleefd, gedeeld, gelachen en gehuild, geleden, genezen, gezocht.
Jezus wees de weg naar het Eeuwige leven, is de weg naar het Eeuwige leven.
Advent is ook een tijd van verwachting naar de tijd dat Hij opnieuw zal komen.
Jezus, licht van de wereld, licht in onze duisternis.
Op deze eerste adventszondag steken wij daarom de eerste kaars aan.