Zo’n ochtendje

Door de gordijnen schijnt een verdacht lichte gloed. Ik trek mijn dikke ochtendjas nog wat strakker om mij heen, gluur ik naar buiten en staar in een witte wereld. Terwijl de alsmaar dikker wordende vlokken naar beneden dwarrelen nestel ik mij op een stoel dicht bij het raam. Dekentje om mij heen, dampende kop koffie naast me en tablet op schoot. Het is zaterdagochtend en een dag vol aanrommelen ligt voor me. Prettig…

Het is stil in huis, mijn vaste ritueel op een vrije ochtend kan beginnen. Facebook, Twitter, Pinterest, mail en dan uitgebreid allerlei blogs lezen. Verdwalen in andermans schrijfsels en verhalen. Maar het duurt maar even. Gestommel op de trap. Dochterlief, gehuld in een dekentje, stiefelt binnen. Het daarop volgende uur wordt gevuld met gezellig geklets, de geur van gebakken koekjes (Wel eerst fatsoenlijk ontbijten! Jaahh mam), geneurie en nog meer gekeuvel. Van lezen komt niet veel terecht maar mij hoor je niet klagen. Helemaal niet als ze me een heerlijk wentelteefje voorschotelt. Dan biedt ze ook nog eens aan om met de hond te gaan wandelen. Het inmiddels behoorlijk dik pak sneeuw zal daar allicht mee te maken hebben. Voor ze naar boven loopt krijg ik nog instructies mee om op de tweede lading koekjes te letten, die in de oven staan.

Snow-Heart

Het geratel verstomd, ik duik weer in mijn verhaal, totdat de volgende beneden komt; iets minder blij met de sneeuw maar met evenveel verhalen. Van lezen komt niet veel merk ik al. Geeft niet, t blijft evengoed een gezellig keutelochtendje.

Het is inmiddels bijna half elf. Het wordt tijd voor een hete douche en om mijn pyjama te verwisselen voor een warme trui en spijkerbroek. Ik loop naar boven. Komt dochterlief nog even bij me. “Bedankt man, voor t opletten op de koekjes. Ze zijn nu kats verbrand!” Ai. Minpuntje.

 

Advertenties

Dat was het dan… bijna

Vrijdagmiddag, languit op de bank met een kopje thee.
Een onwerkelijk gevoel overvalt me. Ik heb het er bijna opzitten! Alle opdrachten zijn af en ingeleverd, alle Proeves besproken, gepresenteerd en ondertekend. Vandaag nog even op school geweest voor de laatste dingen en nu hoef ik niets meer…
Nou ja, bijna niets. Volgende week beginnen de eindpresentaties, die van mij en mijn klasgenoot is een weekje later gepland (maar al wel af en voorbereid). Dit was het dan. Ik heb nog niet alle beoordelingen terug, maar ik verwacht toch niet dat nu nog iets tussen mij en mijn diploma in staat. Die ik overigens begin maart in ontvangst hoop te nemen.

Ik geloof dat ik de enige uit mijn klas ben die dit zegt, maar ik ga het echt onwijs missen. De vrijdagen op school dan, de opdrachten en verslagen; daar ben ik wel klaar mee. Alhoewel… Call me crazy, maar zelfs verslagen maken vind ik leuk om te doen. Maar ’s morgens in mijn autootje stappen om naar school te gaan, lessen volgen, contact met klasgenoten, het voelde werkelijk iedere keer weer als een dagje uit. Heel bijzondere contacten opgedaan waar ik de rest van mijn leven dankbaar voor zal zijn. Ik voel me toch een beetje een ander mens dan toen ik voor t eerst het prachtige gebouw van het ROC binnen stapte.

image

Daar zit ik dan, bijna niveau 4 op zak, Persoonlijk Begeleider Maatschappelijke Zorg. Weer gewoon aan het werk als assistent begeleider.
Beetje wrang voelt dat wel. Gelukkig ben ik gezegend met een geweldig team met fantastische mensen die me de ruimte geven om extra taken te doen. Maar toch…
Ach, wie weet wat er in de toekomst nog allemaal nog op mijn pad komt.
Voor alles is er een tijd en een plaats, schreef Prediker al. Het komt vast wel goed.
Nu eerst maar eens genieten van de rust.
Jakkes, wat klinkt dat saai (;

Wat gaat het snel…

Rommelen in een kastje met vergeten spullen en daar oude dagboeken tegenkomen. Wat je ook allemaal van plan was te doen, zodra  zo’n boekje wordt opengeslagen weet je dat er van je originele plan weinig meer terecht komt. 

“Zes weken oud is mijn kleine meisje alweer. Wat gaat het snel…” Vervolgens schrijfsels over slaaptijden, voedingen, eerste lachjes en gekke geluidjes. Ik was 23 jaar oud, had mijn baan opgegeven om fulltime moeder te zijn en genoot daar met volle teugen van. “Wat gaat het snel...” Ja, inderdaad. Die 6 weken zijn er inmiddels 798 geworden en nadien zijn er nog heel wat dagboeken vol gepend.

zwanger10“Heb je een baby in de buik?” vroeg een cliënt mij van t weekend. “Nee schat, dat zijn te veel oliebollen geweest”, terwijl ik wat rechterop ging staan en mijn buik inhield. Lukt bij mij nog. Bij mijn zus niet meer. Zij is wel zwanger. Zo leuk! Mijn kleine zusje wordt moeder. Ze was 16 jaar toen ze voor het eerst onze dochter in haar armen hield. Onze dochter is (bijna) 16 als hun kindje in haar armen ligt. “En als mijn zoon straks 16 is, houdt hij haar baby vast”, grapte ze. Hou toch op zeg… daar wil ik nog niet over nadenken. .

Een jongetje. Zus en vriend weten het sinds gisteren. Toen ze het vertelde plopte er gelijk een naam in mijn hoofd. Het zou wel erg toevallig zijn als het klopt.  Tja. Ik word weer tante. Echt niet voor de eerste keer, sterker nog, ik ben het al 16 keer. Maar dit eerste van mijn enige zus. Voelt toch net even wat anders. (sorry, lieve schoonzussen). Nog een paar weken geduld. Week of 16. Oh nee, iets meer.