Over de zak, de kadootjes en het kaartje voor de baby

besparen, goedkope, goedkoop, geld, weinig, op, centen, werkloos, baan, kwijt, sinterklaas, sint, feest, cadeaus, cadeautjes, kado's, pakjesavond, suprises, bedrag, prijs, euro, behapbaar, besparen, betaalbaar, betaalbare, zak, kortingen, codes, sale, aanMijn begeleidster komt me ophalen bij de dagbesteding. Eindelijk mag ik naar de groep. Zal Sinterklaas er al zijn? Ik heb een mooie pietenmuts gemaakt met glitters. Ze vinden het me allemaal zo mooi staan! Leuk voor ze, maar ik wil gewoon naar de groep. Straks ben ik te laat en is hij al weg. Krijg ik geen kadootjes. Mis ik alles. Kom! Met een flinke pas loop ik door de kou. Ik hou niet van de kou en nu moet ik ook nog rustiger gaan lopen. Ik wil niet rustiger gaan lopen.
“Ben je bang dat je te laat komt voor Sinterklaas?”
“Ja” zeg ik, mijn stem klinkt angstig.
“Hoeft niet hoor, hij komt pas na het eten” Ik geloof haar niet. Of toch wel? Vertwijfeld kijk ik haar aan.
“Nee joh” zegt ze met een geruststellende glimlach, “Sinterklaas en de pieten moeten toch ook eerst eten! Net als iedereen.” Oh ja, dat is natuurlijk ook zo. Eerst eten. En daarna komen ze met de kadootjes.
“Krijg ik ook wel een kadootje?”
“Oh ja hoor,dat weet ik zeker.”
Ik slaak een diepe zucht, knijp nog wat harder in de hand van mijn begeleidster en loop op hetzelfde drafje door. Je weet immers maar nooit…
Oh nee, de zak! Zwarte piet heeft vast een grote zak meegenomen! En ik ben heel vaak niet lief geweest. Oh nee, straks moet ik mee. Ik hou mijn pas in en begin zachtjes te jammeren. En als ik in de zak mee moet dan kan ik het kaartje niet sturen voor de baby. Zus heeft gezegd dat de baby wordt geboren als Sinterklaas is geweest. Hoe moet dat nou? Ik wil niet in de zak!
“Nee, nee”, roep ik heel hard en knijp nog veel harder in de hand van mijn begeleidster. Ik kijk haar strak in de ogen aan, ik weet niet meer wat ik moet doen dus begin ik haar maar heel hard te slaan. Natuurlijk zegt ze dat ik haar niet mag slaan, dat weet ik zelf ook wel, maar ik kan het niet helpen dus begin haar nog harder te slaan en begin zo hard te schreeuwen als ik maar kan.
“Het is maar wร t spannend, hรจ..” hoor ik mijn begeleidster zeggen. Gelukkig, ze is niet boos. Ik word heel iets rustiger. Maar dan denk ik weer aan de grote zak, aan de baby, aan het kaartje wat ik moet sturen en weer begin ik te slaan. Ik weet gewoon niet wat ik anders moet doen, help, help me dan, ik weet het allemaal niet meer! Ergens hoor ik de stem van mijn begeleidster, ze zegt mijn naam.
“Wat vind je nu precies allemaal zo spannend dan?” En dan gooi ik alles er uit; van de zak, de baby, het kaartje.
“Och lieverd, maar dat komt allemaal goed! De zak bestaat al heel lang niet meer, daar doet Sinterklaas niet meer aan. Hij neemt niemand mee. Hij komt alleen maar wat brengen. Kadootjes, ook voor voor jou.”
“Ja?” Maar oh nee, ik ben helemaal niet lief geweest, hoe moet dat nou?
“Geke, je bent hardstikke lief. Tuurlijk krijg jij kadootjes. Dat weet ik 100% zeker.”
“Ja?”
“Ja” en ze slaat een arm om me heen en druk me even stevig tegen zich aan. Weer een diepe zucht en mijn schouders zakken wel 10 cm naar beneden.
“En de baby dan?”
“De baby zit nog in de buik van zijn mama. Hij moet eerst nog groter groeien voordat hij geboren kan worden.” Oh ja, dat hebben ze vaker gezegd.
“De baby moet eerst nog goed groeien en als hij geboren wordt dan vertellen we je dat.”
Gelukkig maar. Rustig lopen we verder. Een kort stukje maar, want hoe dichter we bij huis komen, hoe spannender het wordt en begint het hele riedeltje overnieuw.

De middag en de avond duurden nog ontzettend lang. Ik heb nog heel veel geschreeuwd, geslagen en met spullen gegooid op mijn kamer. Gelukkig bleef mijn begeleidster heel dicht bij me en werd niet een keer boos op mij. Eigenlijk moest ik even een dutje doen. En ik was ook moe, zo vreselijk moe, maar stel je voor dat ik de Sint toch mis! Wat fijn dat ik mocht helpen om de slingers op te hangen en ik heb zelfs geholpen met andere klusjes. Na het eten ben ik toch in slaap gevallen, ik trok het allemaal niet meer. Maar ik was er bij toen de sint kwam, ik mocht op schoot zitten van mijn begeleidster en ik heb haar handen de hele tijd vast gehouden, bijna fijngeknepen zelfs. Ik heb haar alleen losgelaten om af en toe van het lekkers te snoepen wat op tafel stond. Eindelijk, eindelijk kwamen ze … sinterklaas en zijn pieten. Het was niet eens de echte zwartepiet. Het was het meisje van boven, ik zag het wel! Een nep zwarte piet! Toen ze zei dat het ons geheimpje was moest ik heel hard giechelen.

~ Geke is een bewoner van de woongroep voor verstandelijk beperkten, waar ik werk.
Dit is uiteraard niet haar echte naam.

Advertenties

5 gedachtes over “Over de zak, de kadootjes en het kaartje voor de baby

  1. Mooi verteld Yvonne. Knap dat je eigenlijk zo van plaats kunt wisselen en vanuit dat perspectief kunt schrijven. Moeilijk om een blog te schrijven? Dan weet je dat goed te verbergen ๐Ÿ˜‰
    Fijn weekend.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s