Wie, ik?

Op vrijdag negeren dat je ziek bent en gewoon naar school gaan, examen doen, lessen volgen, dat lukt nog. Op zaterdag negeren dat je nog wat zieker bent en alsnog naar t werk gaan, dat lukt wat minder. Resoluut werd ik naar huis gestuurd door mijn lieve, zorgzame collega’s (vreselijk, je ziekmelden als je weet dat er een andere collega voor jouw uren op moet draaien…).

Inmiddels heb ik er al wat uurtje bankhangen opzitten. Aantal films gekeken, herhalingen van series, half in slaap, half uit verveling en ondertussen verwend worden door het thuisfront. Zo trekken de uren wel voorbij. Hangdag twee ging voorbij, hangdag drie in het verschiet. Om het onaangename toch met het nuttige te verenigen dacht ik dat ik mijn schoolwerk wel even bij kon werken. Laptopje op schoot, wederom half hangend op de bank en mijn kop alles behalve bij de overgang naar zelfsturende teams (Eindopdracht) of dingen wat zich op dit moment in de maatschappij afspelen op gebied van multicultureel bla bla, wat was de opdracht ook alweer? Uren verprutst en t heeft niks opgeleverd. Nope, dan maar vast bezig voor Sinterklaas. Nee, die hele zwartenpietendiscussie kan me gestolen worden, welke multiculturele opdracht ik ook mag hebben voor Burgerschap. Laat mij maar heerlijk verlanglijstjes maken. Gedichtjes verzinnen. Dat soort onzin. Geen surprises dit jaar, de rollende ogen van puberdochter zeiden meer dan genoeg. Waarschijnlijk moet ik mijn hoop op gedichtjes ook maar opgeven, kadootjes… verder geen gezeur. Goed, verlanglijstjes dus. Op dit moment gaat mijn verlangen niet heel veel verder dan naar een paracetamol en naar mijn diploma voor de opleiding zodat ik me überhaupt niet meer druk hoef te maken om die verslagen, maar dat past natuurlijk niet op zo’n wat-zal-ik-nu-eens-vragen-lijstje.

Op de achtergrond staat het journaal op, gevolgd door Een vandaag. Actie tegen Ebola, de ziekte waar nog steeds 100 mensen per week mee besmet worden. Ouderen die in ons land aan hun lot worden overgelaten omdat de hulp grotendeels van ze weggenomen wordt. Het zijn geen nieuwe berichten en helaas ook niet de enige nare berichten, maar vandaag komt het toch wat meer binnen dan andere keren. Zit ik mij daar rustig over te geven aan een griepje, ben ik heel luxe een verlanglijstje aan het maken terwijl ik al veel te veel spullen heb. Ja, ik weet wel dat ik overvallen wordt door misplaatst schuldgevoel. Sinterklaas overslaan maakt geen verschil in de ellende van deze wereld. Zelfs niet als we ons voor de sint gereserveerde centjes overmaken naar een of ander goed doel. Al is dat laatste best een nobel idee. Of zal dat alleen maar afkopen van schuldgevoelens zijn? En nu ik er over nadenk, ik laat ook genoeg mensen aan hun lot over door vooral druk te zijn met mijn eigen dingetjes, terwijl ik best vaker kan langskomen. Helpen. Aandacht geven. Wat dan ook.

Wat is dat toch met schuldgevoelens over te weinig doen, te veel laten. Maar genieten van wat je hebt moet ook, anders waardeer je je zegeningen niet. Ik moet niks, ik mag van alles, ik ben aan niemand verantwoording schuldig. Is dat zo? Ik weet het niet, ik voel weer hoofdpijn opkomen. Is niet zo, maar doen alsof maakt het soms wat makkelijker. Kop in t zand. Wat ik niet zie, dat is er niet. Ik sluit mijn ogen maar weer voor al die dingen waar ik anders weer te kort in schiet. Laat mij maar rustig mijn leventje leiden. Oogjes dicht en snaveltjes toe. Veel te ingewikkeld om over na te denken. Maar ja, zo werkt dat natuurlijk ook weer niet…

do_nothing

 

Advertenties

3 gedachtes over “Wie, ik?

  1. Heel herkenbaar. Je kunt niet de hele last van de wereld op je schouders nemen. Je kunt wel íets doen, en vaak ligt dat gewoon voor je, in je dagelijkse leven, in het kleine en niet zichtbare. Toch maar ‘gewoon’ leven, tussen haakjes want geen enkel leven is gewoon. Hoe kan dat nou, als dat leven door God gegeven is? Rust lekker uit. Geniet van je gezin. Lach veel. Lichtjes aan in je hart. x

  2. Een schrijfsel met veel diepgang. Waar je allemaal toch over aan het nadenken bent terwijl je eigenlijk gewoon lui op de bank of in je bed moet liggen uit te zieken. En als ik het over “moeten” heb krijg ik toch een kritiek over me heen 😉
    Blijf maar gewoon wie je bent, da’s mooi genoeg.
    Gevoelig neergezet Yvonne.

    En in reactie op Maahtje: ook een druppel kan een emmer laten overlopen.

  3. Herkenbaar, dat ik zie ik zie wat jij niet ziet. Het werkt zo verlammend als jouw/ mijn bijdrage die ene druppel op die grote gloeiende plaat is. Wanneer wordt een druppel een emmer vol?
    Enne, beterschap!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s