Daar heb je wat aan…

Er brandt een lampje in mijn auto. Ik houd niet van brandende lampjes op plekken waar dat niet zou moeten. Om heel eerlijk te zijn weet ik niet eens of ik het vandaag voor het eerst zie of dat mijn natuurlijke reactie was dat ik het wel eerder gezien had, maar niet registreerde. Zo van; zie ik het probleem niet, is er geen probleem. Dan gaat het vast vanzelf wel over. Mijn auto denkt daar anders over. Het begint licht te protesteren door wat minder soepeltjes te lopen, wat na een poosje overgaat in dreigen met afslaan. Ok, ok. Ik snap de hint. Probleem geregistreerd en bijgeschreven op het lijstje met actiepunten.

Snel naar huis dan maar. Paar straten verderop rij ik weer terug om mijn bijna vergeten dochter alsnog van school op te halen (oeps). Toch vertederend hoe dochterlief mij enigszins moed inpraat als dat lampje-wat-niet-hoort-te-branden ook nog eens begint te knipperen.
“Rustig maar mama, het komt allemaal goed.” Om mij vervolgens vierkant uit te lachen als ik nog verder in de stress schiet als de auto ook nog eens andere vreemde kuren begint te krijgen.
“Oh mam kijk, allemaal rook!”
“He, wat, waar, nee he..”
“Grapje…!”
Fijn, heel fijn. Schattig. Leuk van je. Ze komt niet meer bij van het lachen.
“Om de spanning een beetje te breken”, zegt ze dan ook nog met een grote grijns. Ondertussen knippert het lampje dan weer wel, dan weer niet, rijdt de auto zoals het hoort, dan weer niet. Ik vertrouw het voor geen meter. Ik zie me al midden op een druk kruispunt stilstaan, of op de rondweg waar geen andere auto meer langs zou kunnen. Dochterlief doet er nog een schepje bovenop en bedenkt al plekken waar we het beste zouden kunnen stranden wil de verkeerschaos op zijn best zijn. Mijn steun en toeverlaat…

Eindelijk rijden we onze wijk in. Nog maar een paar straten en ja; we hebben het gehaald. Bij thuiskomst het auto boekje er maar bij gepakt.
“Indien lampje knippert, bel direct de garage.” Het blijkt het lampje van de motor te zijn. Ik voel mijn portemonnee al jeuken. Vanmiddag nog maar eens de halve stad door rijden en hopen dat ik ook daar ongeschonden aankom.
Ik denk dat ik dochter maar thuis laat.

Advertenties

3 gedachtes over “Daar heb je wat aan…

  1. Da’s nog eens genieten, zo’n dochter. Je moet haar vooral niet thuis laten maar meenemen op deze avontuurlijke reizen. Ben je in ieder geval niet alleen als je auto het begeeft. Sterkte met het vehikel.

    PS
    Je kunt natuurlijk ook het lampje afplakken. Dan zie je het tenminste niet meer.

    Oh ja, ik rijd vrijdag wel. Weten we zeker dat we onderweg niet stranden.

    • Ik heb stiekem ook echt wel zwaar van haar genoten hoor 😉
      Enne… ik hoop toch dat vrijdag de auto wel weer klaar is! Fietsband is trouwens ook weer geplakt, dus…. opties genoeg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s