The notebook

Voor het eerst in mijn leven dat ik een boekrecensie schrijf. Wel vaker aan gedacht, maar nog nooit aan toegekomen. En ach… misschien is iets anders op mijn blog ook wel een keer leuk. Ik vond het iig leuk om te doen (:

The Notebook – Nicholas Sparks

Het is voorbij en ik voel me te kort gedaan. Al vanaf de eerste zin werd ik gegrepen door het verhaal van Noah en zijn geliefde Allie en veel te snel was het voorbij. Mij met verbazing en weemoed achterlatend. Toch voelt het niet vervelend, het geeft me juist een gevoel van dankbaarheid dat ik heel even deel mocht zijn van een heel bijzonder leven. Wat natuurlijk absurd is, het is maar een verhaal. Een compliment aan het adres van de schrijver.

Wie ben ik? En hoe, vraag ik me af, zal dit verhaal eindigen? De dag is zojuist begonnen, en ik zit voor een raam dat beslagen is met de adem van een voorbij leven. Ik zie er niet uit vanochtend: twee overhemden, een broek van zware stof, een das die tweemaal om mijn hals is geslagen en in een dikke trui gestopt die mijn dochter dertig verjaardagen terug voor me heeft gebreid.

Een oude man, in de laatste dagen van zijn leven. Vol verdriet, kwetsbare hoop en overvloedige dankbaarheid voor een leven samen met de vrouw waar hij zielsveel van houdt. De vrouw in wiens herinneringen niet alleen gaten geslagen zijn, maar grotendeels is gewist door de ziekte Alzheimer. Noah neemt je mee tijdens zijn laatste dagen; de kostbare momenten die hij met zijn demente vrouw doorbrengt. Hij leest haar het dagboek voor waarin het verhaal opgetekend staat van hem en haar en zo leer je hun geschiedenis. Zo hoopt hij ook haar weer terug te krijgen, al is het maar voor enkele minuten. Een blik van herkenning, een paar woorden van verbondenheid, een teder gebaar. Een paar momenten lijkt het hem te lukken om haar daarna vervolgens weer te verliezen.

Het klinkt misschien als een zoetsappig verhaal. Dat is het niet. Nicholas Sparks weet op een hele kwetsbare maar ook tegelijk krachtige manier twee dingen neer te zetten. Het geloof dat ware liefde ijzersterk is, een soort liefde wat in mijn beleving zeldzaam is maar waarvan ik weiger te geloven dat het niet bestaat. Onverwoestbare liefde dwars door afscheid heen. Het tweede wat op mij erg veel indruk heeft gemaakt is het verhaal van de mens achter de diagnose Alzheimer. En dan met name van degene die machteloos toe moet kijken hoe een geliefde verdwijnt terwijl zij er lijfelijk nog is.

Ik weet dat ik zielsblij zou moeten zijn, want dit samenzijn is het bewijs dat er nog liefde tussen ons mogelijk is. Maar ik weet ook dat er voor deze avond een eind aan komt. De zon is al lang onder en de dief zal zo binnensluipen, en ik kan hem op geen enkele wijze tegenhouden. Dus ik kijk naar haar en wacht en leef in de resterende minuten een eeuwigheid. Niets. Ik zeg haar deze avond voor het laatst dat ik haar liefheb. En de dief is komt. Niets.

Ik ben vaker in een boek van Nicholas Sparks begonnen, maar toch weer afgehaakt. Dit boek raakte me wel en dat heeft voor een heel groot deel te maken met zijn schrijfstijl. Ik werd er in ieder geval warm van. Wie denkt het verhaal van de film terug te vinden komt voor een groot deel bedrogen uit. De jonge jaren worden slechts als herinneringen aangehaald maar komt verder niet voor in het boek. Het boek is kleiner, daardoor ook krachtiger denk ik. Ingezoomd op slechts enkele dagen met een kleine uitstap in de vorm van een flashback. Een verhaal van hoop, liefde, afscheid, de kwetsbaarheid van het leven. De wil om de moed nooit op te geven. Maar ook van intens genieten en dankbaarheid voor juist de kleine momenten die het leven zo mooi kunnen maken.

Advertenties