Herdenken

De afgelopen dagen was er weer genoeg over te zien op tv; de Tweede Wereldoorlog. Vanavond is er de dodenherdenking. Twee minuten om stil te staan bij hen die gevallen zijn in de oorlog. Als kind heeft 4 mei, 20 uur me altijd al geintrigeerd. Eerst het geroezemoes, het luiden van de klok en dan die intense stilte. Het idee dat echt iedereen in Nederland twee minuten stil was op hetzelfde moment en met zijn of haar gedachten op min of meer dezelfde plek was. Auto’s aan de kant, stoplichten op oranje. Klopt dat of heb ik dat verkeerd in mijn herinnering? Vond ik dat dat gewoon zou moeten..?

In mijn jeugd heb ik heel wat boeken verslonden over de tweede wereldoorlog. Tijdens vakanties of dagjes uit maakten de oorlogsbegraafplaatsen, musea en wat al niet meer zij, diepe indruk. Nog steeds trouwens.
Ik denk aan de verhalen van mijn opa over zijn onderduiktijd; ik hing aan zijn lippen. Hij liet me de voedselbonnnen zien , zijn ausweis, andere spulletjes.

Ik gooide het hier thuis eens in de groep: Eerder zijn we naar het oorlogsmonument in het Volkspark geweest, hier in de stad, waar jaarlijks een herdenking wordt gehouden. Wat zullen we dit jaar doen? Afgelopen jaren vond dochter het maar niks aan, dat saaie gedoe, maar voor dit jaar heb ik betere hoop. Nog geen anderhalve week geleden is ze naar Berlijn geweest en heeft tijdens haar trip concentratiekamp Sachsenhausen bezocht. Veel heeft ze niet verteld, maar aan de dingen die ze wel zei kon ik merken dat de gruwelijkheden die daar plaatsvonden diepe indruk hebben gemaakt. Maar helaas, geen zin om er aandacht aan te besteden door ergens naar toe te gaan. Vanavond voor de tv zitten om 20 uur moet van ons. Het woord “saai” valt weer, maar ik weet dat ze het wel zal doen. In tegenstelling tot afgelopen jaren lijkt het belang van herdenken toch wel binnen te komen.

Dat wat er ooit gebeurd is, langer of korter geleden – want het gaat allang niet meer alleen over de tweede wereldoorlog – zal toch doorverteld moeten worden. Van generatie op generatie. Herdenken moet, uit respect, omdat je het nooit vergeten mag, zodat je weet waarom je een dag later je vrijheid mag vieren.
Vanavond zitten we hier voor de buis, met ons drieën.
Omdat het kan. Omdat het mag. Omdat het moet.

Advertenties