Met mijzelf

Een kaiserbroodje, een croissant en een hardgekookt ei. Zo eentje waarvan het witte velletje onder de schil zich nauwelijks gewonnen geeft, ik heb er wel 5 minuten mee zitten te pielen. Een ontbijtje bij Ikea, helemaal in mijn uppie.
Dat had ik een jaar of wat geleden toch echt niet gedaan. Wat zullen de mensen wel denken? Nou boeit mij dat de laatste tijd gelukkig steeds minder. Ik weet niet wat ze denken, ik schiet er ook niks mee op.

Een kennisje van vroeger deed het met regelmaat. Nee, niet perse het ontbijtje bij Ikea, maar wel met zichzelf op stap. Een filmpje pakken in de bioscoop, een weekendje Londen. Een gezellige, getrouwde vrouw met kindjes, uitgebreide kennissen- en vriendenkring. Heel open, heel sociaal mens. Ze deed het gewoon als ze er zin in had. Ik vond het een beetje raar, zoiets doe je toch niet. Maar ergens was ik ook wel weer jaloers. Zij genoot wel intens van haar leven, deed waar ze zin in had, los van wat iedereen er ook maar van mocht denken. Geweldig.
Ik ga niet gelijk een weekend naar Londen, maar geniet wel van mijn ontbijtje alleen bij Ikea. Het is smoordruk. Echt niemand zit alleen. Vriendinnen, gezinnetjes en heel erg veel stelletjes. Slechts een man zit alleen. Maar halverwege mijn kopje koffie schuift daar ook een vrouw, balancerend met het dienblad en een kindje op de arm, bij hem aan tafel.

Mensen observeren, heerlijk. Ik kijk hoe ze kijken, hoe ze praten.
Of juist niet praten. Wat verveeld langs elkaar heen zitten te kijken. Niemand ziet mij, iedereen is druk in zijn eigen wereldje. Zoveel wereldjes bij elkaar op een paar vierkante meters. En straks denderen we massaal hetzelfde overbekende warenhuis in. He, gezellig.

In een andere wereld

De laatste dagen zwierf ik in het leven van een ander. Woonde ik in een andere omgeving, deelde andermans ervaringen en gedachtes. Na, voor mijn gevoel, een eindeloze tijd heb ik eindelijk een paar dagen achter elkaar vrij en kon ik eindelijk weer ruimte en tijd vrijmaken om in een boek te duiken. Wat heb ik dat gemist! Twee heb ik er gelezen. Heerlijk om uren achtereen te verdwijnen tussen woorden, zinnen, verhaallijnen. Vanmiddag had ik mijn tweede boek uit en het kostte moeite om los te komen uit het verhaal. Heerlijk, als iemand tot de laatste zin toe mij mee weet te trekken in zijn of haar eigen gecreëerde wereld. Kan er jaloers op worden, wat is het lang geleden dat ik zelf mijn eigen wereld creëerde met woorden.
Ik weet nog hoe het voelde en ik mis het.

Nog geen zin om de was te vouwen, wc’s te poetsen of andere oh zo nodige huishoudelijke taken besloot ik om nog even naar Het Goed te gaan, een kringloopwinkel hier in de stad. Al die oude spulletjes, het geurtje wat er hangt. Alsof je weer even duikt in andermans leven. Alles ligt er met een geschiedenis, alles ligt er met een reden. Ik kan er niks aan doen, vind het heerlijk om er rond te struinen. Allerlei prullaria wat me aan vroeger doet denken, of lijkt op iets wat mijn oude schoonmoeder of ooit eens bij mijn opa en oma in de kast stond. Herinneringen. K mag me er graag in wentelen. Toch apart om dan ook nog eens mensen uit het verleden tegen te komen, mensen die ooit eens veel voor me betekenden. Een verbaasde en blije begroeting, beiden toch doorlopen omdat we niet goed weten wat we zeggen moeten. Over herinneringen gesproken.

Ik moet nog even wat boodschapjes halen, rij door de wijk waar ik ooit eens gewoond heb, het ligt toch op de route. Ons eerste huisje, ons oude buurtje. Ik zie me nog zo lopen met de kinderwagen. Het voelt als een leven lang geleden. Eerst even naar een andere winkel. Op zoek naar een nieuw schrijfboekje om weer gehoor te kunnen geven aan de oude drang om te schrijven. Vanmorgen nog een boekje gewonnen via Facebook, eentje met als het goed is volop inspiratie om daar mee aan de slag te gaan. Wat een timing, ik werd er blij van! Alsof het zo moest zijn.
Ik neus wat bij de schriftjes, kan er geen vinden wat me past, en vang een gesprek op tussen de caissière en een klant. Ik ben niet zo van het gesprekken afluisteren, maar kon er niet langer omheen toen ze naar zijn adres vroeg en hij de straatnaam noemde van het huis waar ik het zojuist over had. ‘Huisnummer?’ vraagt de vrouw. ‘Twintig”, wordt er geantwoord. Niet te geloven, dat is precies ons oude huis! Weer een duik in de poel der herinneringen.

Op naar mijn huidige woning. Spulletjes met andermans verleden heb ik niet meegenomen, ik heb wel een paar gebruikte boeken op de bijrijdersstoel liggen. Ik ben blij met mijn aanwinsten. Het duurt niet lang meer of ik duik weer even in het leven van een ander.
Heerlijk, een paar dagen vrij hebben!