Kunnen wij..?

“Welk lied zou je willen zingen en waarom heb je deze gekozen?”
Een simpele vraag aan het begin van een avond maar wat een tal aan verhalen teweeg bracht. Na elkaar een aantal weken niet meer ontmoet te hebben als groep bij de “avonden van verlangen” was het goed om stukjes leven te delen. De een koos een prijslied, de ander een lied van hoop en verlangen, een lied van troost… er kwam heel wat moois voorbij. Heel bijzonder weer om van zoveel mensen te horen hoe God op dit moment in hun leven werkt, zich heeft laten zien de afgelopen zomerweken of vanuit welk verlangen ze leven.

“Mijn” lied van dit moment is een lied wat ik afgelopen zomer geleerd heb, een lied van Matt Redman. Jammer genoeg niet terug te vinden in de boekjes die wij bij ons hadden, dus niet gezongen, maar ik wilde er toch over vertellen.
Na een gave, intensieve week vol van en met God was daar toch de laatste dienst voor het einde van de New Wine week. Dan ga je weer verder, dan kom je uit het sfeertje en in de ‘gewone wereld’ tja, en dan… Hoe hou je vast aan dat wat je geleerd en ontdekt hebt? Hoe blijf je leven vanuit het vertrouwen, die intimiteit, blijf je je goede voornemens volhouden? Al die succesverhalen die op dat moment – die laatste dienst – voorbij kwamen: heel mooi. Maar mijn twijfel nam toe. Toen zongen we onderstaand lied. Het verwoordde precies hoe ik me op dat moment voelde.
Het kwartje viel: Ik doe het weer! Waar twijfel ik aan? Aan mijzelf. Aan mijn kunnen, mijn kracht. Maar heb ik niet juist geleerd dat God Zijn grootheid kan laten zien in mijn zwakheid?! Ik moet niet weer zelf aan de bak; ik mag vertrouwen op dat wat God wil doen in mijn leven. Op wie God is en wil zijn. Blik niet meer naar binnen gekeerd maar omhoog! En daar kwam dat refrein: “Yes..!” En bij dat lied knalt dat er ook ff heerlijk uit. Ik heb nog nooit zo vanuit mijn tenen meegebleerd, vuist in de lucht – kon me niet meer schelen wat anderen er van zouden denken. Tot mijn verbazing ging de hele tent uit zijn dak. En dan heb ik het over een paar duizend mensen he!! Wow… kippenvel. Ik ben dus niet de enige met die onzekerheid en twijfel, maar ook zeker niet de enige met die Zekerheid en vertrouwen. Gaaf, gaaf, gaaf moment.

Weet je wat me nog het meeste aanspreekt in de tekst van het lied? Niet een vraag of God onze zekerheid wil zijn. Of de vraag of God zijn liefde wil laten zien Nee, de stelligheid dat je het echt geloofd en kan en dat het zo is! Gaan staan in Gods kracht. Gaan staan in Gods liefde. Ik heb dit lied nog vaak gedraaid en meegezongen. Ook als de twijfel en de vragen weer de overhand kregen. Het verbaasd me iedere keer weer dat, ondanks mijn ‘wankele ik’, het uitspreken van die woorden van zekerheid echt wat met je doen.

Kunnen wij echt zo leven, wetend dat Uw genade sterker is
dan al onze fouten en mislukkingen?
Kunnen wij echt zo leven, wetend dat Uw liefde dieper is
dan ons hart kan doorgronden?

Kunnen wij echt zo leven, wetend dat Uw naam hoger is
dan welke macht dan ook?
Kunnen wij echt zo leven, wetend dat Uw wegen wijzer zijn
dan dat wij kunnen bevatten?
Kunnen wij echt op zo’n manier leven?

Ja! God is al wat Hij zegt, al wie Hij is,
Jezus, in Uw naam kunnen we de wereld veranderen.
We staan in Uw liefde, in Uw kracht
en al wie U zegt dat wij zijn
Jezus in uw naam kunnen we de wereld veranderen.

Wij geloven dat Uw genade sterker is
dan al onze fouten en mislukkingen
Wij geloven dat Uw liefde dieper is
dan wij ooit kunnen doorgronden

Ja, God is al wat Hij zegt, al wie Hij is!

Ik vind het heel gaaf om te delen, maar ik vind het minstens zo mooi om te horen: Welk lied is voor jou belangrijk en wi je vertellen waarom? Ik hoor graag van je.. ๐Ÿ™‚

Advertenties

I like you, let’s hang out.

Daar zit je dan, in een bloedhete tent, met enkele honderden mensen te luisteren naar een vrouw die hiervoor speciaal overgevlogen is vanuit Engeland. Typische vrouw, die me zowel irriteert als intrigeert. Haar boodschap voelt af en toe wat ver van mijn bed af, maar toch hoor ik haar graag.
Ik ben al mijn leven lang christen en dat is volgende maand al 37 jaar. Een chaotisch christen, een bevlogen christen, een laat-mij-maar-even christen, een al maar weer zoekend christen. Ik heb ondertussen toch al aardig wat seminars, workshops, vrouwenochtenden, -avonden, -weekenden etc etc meegemaakt. Oh en talloze kerkdiensten uiteraard. En toch, dan ineens hoor je iemand vanaf een podium iets tegen je zeggen wat nog nooit eerder echt landde:
“God loves you” Ja, dat wist ik ook wel, al bleef dat af en toe moeilijk te aanvaarden. God is liefde, dus ja.. Hij houdt van al Zijn kinderen. Zo’n massale commitment, als je begrijpt wat ik bedoel. Toen zei de vrouw het volgende:

God Likes you. He likes to hang out with you.

En dat kwam ineens zo dichtbij! Daar kwam God ineens naast mij staan.
Alsof Jezus mij op dat moment recht aankeek en zei: “Joehoe, snap je het nu eens een keer?! Ik vind je leuk! Ik wil graag bij je zijn, tijd met jou doorbrengen.” Nu ik er aan terugdenk krijg ik weer kippenvel.

En uiteraard is het allemaal in de flow van het moment – wat overigens nog de rest van de week heeft geduurd – en dan komen de gedachtes weer, de stemmetjes die me influisteren: “Weet je wel hoeveel mensen er zijn, met hoeveel Hij verbonden wil zijn vanaf het begin van de aarde tot aan nu!? Kan een relatie met God echt zo persoonlijk worden? Is dat niet arrogant en veel te klein van Hem gedacht?
(Her)kent Hij mij echt tussen al die andere mensen? Zo bijzonder ben ik nu ook weer niet. Ik zou haast zeggen: integendeel. Weet je, daar zit misschien ook wel een beetje het probleem. Ik vind mijzelf niet altijd even leuk. Ik weet wat ik gedaan heb, gedacht heb, gelaten heb, waar ik steeds weer te kort schoot en teleurstel. Dus voor even met mij optrekken kan best leuk en gezellig zijn, maar echt dag in dag uit terwijl je me door en door kent… ik ken niet veel mensen die dat volhouden terwijl zij me nog maar deels kennen. Herkenbaar, of ben ik daar de enige in?
Surprise: Jezus kent me door en door, waarschijnlijk nog wel een stuk beter dan mijzelf. En nog steeds houdt Hij van me, vind me leuk en wil tijd met me doorbrengen! Dat heeft Hij me zelf verteld dus zal het wel waar zijn.
En als dat voor mij geld, dan ook voor jou.

Weg gaan om thuis te komen

En dan druk je voor het eerst in lange tijd de wekker uit, smeer je wat bammetjes voor je man die wat aan de late kant is voor zijn werk en bereid je je voor op je eigen werkdag. Drie weken lang zijn we uit ons dagelijks leventje gestapt. Sliepen we vrijwillig onder een katoenen doek op langzaam leeglopende luchtbedden. Stond mijn blaas iedere ochtend, zodra ik wakker werd, op knappen en zocht ik al trappelend opzoek naar schoeisel en een dun vestje, om vervolgens twee straatjes verderop al dan niet in de file te komen bij de toiletten. Je weet wel; van het soort waar je echt no-way op gaat zitten. Drie weken heerlijk in het zonnetje en toch tot twee maal toe je tent in de stromende regen af moeten breken. En dat alles noemen ze vakantie. Het was heer-lijk!

New Wine nog in alle rust

New Wine nog in alle rust

New Wine Zomerconferentie was een bijzondere ervaring, niet samen te vatten in een enkel woord. Ik heb geluisterd, ik heb gedeeld. Ik heb weer opnieuw van hart tot Hart leren bidden en ervaren hoe het is als er voor je gebeden wordt. Ik ben klein geworden, nederig en stil. Ik heb onbedaarlijk gelachen. Ik heb gehuild. Heb gedanst in de regen na een bloedhete dag. Met mijn vingers en handen op de grond zitten schilderen domweg omdat de kwasten op waren. Mijzelf onwijs idiote dingen zien doen – al afvragend waar ik de vrede ik aan was begonnen – om vervolgens toch mooi over blokkades en valse schaamte te kunnen stappen. Ik heb gezien en ik werd gezien. Werd ondergedompeld in de massa; met duizenden God aanbeden met geweldige liederen. Sommige teer en kwetsbaar, soms als รฉรฉn groot feest. Ik heb alleen gelopen, gebeden, beleden totdat ik ontdekte dat God naast me liep en eigenlijk al die tijd al wel heeft gedaan. Ik heb genoten van mensen die genoten; van jong tot oud. Was het goed? Ja, het was goed. Het is nog steeds goed.

Na New Wine nog twee weken verbleven in een stukje paradijs op aarde. We zijn in/door/bij plekken in de Franse Alpen geweest waar God volgens mij bijzonder veel plezier aan moet hebben beleefd toen Hij dat creรซerde. Daar mochten wij van genieten. En dat deden we. Intens.

Onderweg naar Col Agnel (Hoogte: 2744 m)

Onderweg naar Col Agnel (Hoogte: 2744 m)

Vanmorgen ging weer de wekker, wacht er een enorme berg (schone) was en een avonddienst tot 22 uur. Het dagelijks leventje begint weer. Maar zonder files voor de toiletten, een heerlijk stevig bed en nog voor eventjes met mijn hoofd in de bergen en een hart vol nieuwe moed.