Attraversiamo

Een stel nieuw gevonden vrienden, samen aan een bistro tafeltje in het zonovergoten Rome. Tijd is geen issue, taal wel. Zij leren haar Italiaans, zij leert hen Amerikaans. Nieuwe woorden worden geleerd, geproefd, gesproken. Glaasje vino op tafel, naast een of ander overheerlijke Italiaanse lunch. De kunst van het genieten wordt daar overvloedig beoefend: Il dolce far niente / the sweetness of doing nothing – iets waar ik mijzelf nog wel even stevig in mag trainen.

Het is een scene uit een boek wat ik een poos geleden gelezen heb.
“Iedere stad heeft zijn eigen woord” gaat het gesprek verder. Ze stoeien met ideeen en strooien wat met suggesties.
“Wat is jouw eigen woord?” Het gesprek wordt persoonlijker. Zijn woord; ik heb echt geen idee meer. Misschien stond het niet eens in het boek, het verhaal ging immers over haar. Ik kan me wel herinneren dat de rest van het boek een zoektocht naar haar woord was. Naar dat en zoveel meer. Terwijl de puzzelstukjes van haar leven langzamerhand op de juiste plek lijken te vallen vindt ze haar eigen woord: Attraversiamo – Laten we oversteken. Klinkt vaag, zo solo, ik weet het, maar met het verhaal op de achtergrond is het volstrekt logisch.

Ik vind het maar een idioot idee; je eigen woord zoeken. Slaat echt nergens op. Waarom oh waarom is nou juist die vraag uit dat boek, wat ik al weken geleden gelezen heb (en nog niet eens helemaal moet ik bekennen, want op het laatst heb ik complete hoofdstukken overgeslagen), mij bijgebleven?!? Waarom betrap ik mij er wel eens op een woord te proeven, ervaren of het bij mij past? Er zijn best al wat woorden gewikt, gewogen en te licht bevonden. Je zou haast denken dat het woord ‘ontevreden’ mijn woord zou zijn, maar nee.. als er al een woord zou zijn, dan toch graag een iets positievere.

Een zoektocht naar een woord, het is te belachelijk voor woorden. Een bepaald lied of muziekstuk, ja.. dat heb ik wel met grote regelmaat. Zo een die precies je gevoel en emotie op dat moment of zelfs fase in je leven weer kan geven. Maar een woord… nee, dat niet.
Of toch wel?
openb
Op een plank in mijn kamer ligt een wit steentje. Kadootje van mijn man, na aanleiding van iets. Hij had er iets opgeschilderd: Opb 2:17

“Ik zal hem een witte steen geven met op die steen een nieuwe naam geschreven, die niemand kent dan wie hem ontvangt.”

Ergens heb ik een eigen woord, een nieuwe naam. Ik weet het nog niet, maar krijg het straks wel. Uit Zijn hand. Ik begrijp niet wat het precies betekend of waarom dat zo is, maar het intrigeert me wel. Een nieuwe naam die niemand kent behalve Hij en ik… Welk woord vindt Hij bij mij passen? En waarom?
Ik heb werkelijk geen idee, maar het maakt me wel erg nieuwsgierig.

Advertenties

Klotsend badeendje

waterbal

Vroeger had ik zo’n balletje. Zo’n transparante met een badeendje er in. Hoe hard je ook schudde, het beestje bleef vrolijk overeind en hield altijd zo’n grijns op zijn hoofd. “Haha, je krijgt me toch niet te pakken” leek het te zeggen. “Ik win!”
Het water klotste door terwijl de bal zelf allang stil lag in mijn handen, ik snapte er niks van. Geweldig ding, kon er uren naar kijken. Ligt misschien nog wel in een oude doos bij mijn ouders op zolder.

Zomaar ineens staat de zomervakantie voor de deur. Voor mijn idee zat ik nog midden in de drukte, komt mijn dochter thuis met de mededeling dat haar laatste schooldag is geweest en ze haar boeken in kan leveren. Heb ik zelf mijn laatste toets en sta je afscheid te nemen van je klasgenoten met wie je wonderbaarlijk snel een band op hebt gebouwd. In minder dan drie weken zit ik voor (of als het tegenzit met het weer – in) mijn tentje. Nog amper gekeken naar campings of wat dan ook. Niks voor mij…planmiep als ik ben.
Ooit gelezen dat voorpret haast nog belangrijker is dan de vakantie zelf (eigenlijk geloof ik dat niet zo…) dus misschien wordt het tijd om daar eens mee te beginnen. Maar in dat vreselijke gezoek naar de juiste camping, waar ik menig uur van mijn leven nodeloos aan verspild heb, heb ik echt geen zin. Als iemand nog wat leuks weet: roept u maar..! Kernwoorden: Frankrijk – bergen – zwembad – puberproof.
Waar ik altijd wel blij van word is het verzamelen van een stapeltje goede boeken. Geen vakantie zonder minstens uren op een luie stoel met een goed boek. Ik heb het al vaker gevraagd in mijn weblog,op facebook, twitter of noem maar op, maar het blijft leuk om van andere mensen tips te krijgen, bovendien ben ik door mijn tips van vorig jaar heen en heb ik voor nu echt geen idee meer. Wat lees jij dit jaar? Wat heb jij gelezen wat ik absoluut niet missen mag? Ik ben je nu al dankbaar….!

Spagettihoofd maakt plaats voor klotsend eendje. Langzaamaan komt het tot stilstand, het klotst nog wat na, maar I’m still standing (;
Nu dat laatste telefoontje nog, het kan ieder moment komen.
Is dochter over, of toch niet?! Geduld, geduld, geduld…