Hersenspinsels met spaghettisaus

“Hoe gaat het met je?”
“Goed.”
“En hoe ziet ‘goed’ er voor jou uit?”

“Vertel, hoe gaat het?”
“Nou, gaat wel…”
“En wat bedoel je daar precies mee?”

Zo begint ongeveer elk eerste lesuur van mijn schooldag. De laatste tijd heb ik nogal wat aan mijn hoofd. In ieder geval vier grote thema’s wat behoorlijk mijn gedachten domineert, impact heeft en hoe dan ook gevolgen zal hebben. Dat past natuurlijk niet allemaal tegelijkertijd. Mijn SLB’er (studie loopbaan begeleider) hielp mij het visualiseren. Hij stelde een enorme berg voor en zei:
“Je kunt je door die berg laten verlammen of overweldigen. Je kan ook beginnen door die berg op te klimmen en stapje voor stapje te dealen met dat wat je bezig houdt.” Nou stel ik mijn hersenen, en met name het gangenstelsel vol gedachtekronkels, op dit moment voor als spaghetti. De gekookte versie. Harrie-in-de-warrie, al kronkelend en een grote massa.
Dus, plaatjes denkend mens als ik ben zag ik gelijk een enorme berg spaghetti voor mij wat ik zou moeten beklimmen. Gelukkig zonder saus.
Tenminste, totdat ik gisteren wat heen en weer appte met een vriendin. Ik vertelde haar dat ik, ondanks alle drukte en spanning, mij eigenlijk nog wel aardig goed voelde. Nog geen half jaar geleden zou ik ondertussen compleet koekkoek zijn geworden. Dit patroon zie ik met enige regelmaat terug in mijn leven, vandaar mijn verbazing.
Reactie van mijn vriendin: “Klinkt als spaghetti met een goed sausje!”
Ik zie nog steeds een enorme berg spaghetti voor mij die ik beklimmen moet, maar vanaf nu dus met saus.

Het gesprek op school ontvouwde zich verder.
“Wat doe jij om je te ontspannen, te ontladen?” De antwoorden van mijn klasgenoten varieerden van mountainbiken via chocola eten tot vet stappen in het weekend. Ik kon zo spontaan niet eens een antwoord bedenken. Op een avond volleyballen in de week na kom ik niet meer toe aan mijn hobby’s. Domweg geen tijd voor, of geen rust in t gat.
Maar later wist ik het wel weer: Schrijven natuurlijk! En bidden.
Omdat ik tegenwoordig meer een soort van multi-disciplinair overleg in mijn hoofd lijk te hebben dan solo-gedachtes, bid ik voornamelijk met muziek. Meezingen, -denken, dansen om mooie gospel, praise, worship, reli-rock of welk naamkaartje je er maar op wilt plakken.
Dus, vanmorgen schrijf ik weer eens een sullig stukje en luister naar prachtige nummers van Gungor om mij vervolgens straks weer op een enorm verslag te storten.

En jij? Hoe deal jij met stress?