Te veel, te weinig, te …

“Ik vind het maar wat lastig” zei ze, en ze sloeg haar ogen neer.
“Wat precies?”
“Tja, wat precies…?! Een echte christen zijn. Bevlogen, vol passie, vanuit je tenen. Je hele leven samen met God oplopen, elk moment van de dag je verbonden weten met Hem. En blij zijn. Niet van het niveau ‘altijd maar vrolijk’ maar wel ten diepste een blijdschap en vrede ervaren. Ook in de tijden dat er van alles gebeurd.”
We lopen samen op, zij en ik. Onze voetstappen klinken zacht en ritmisch.
“En jij ervaart dat niet zo?” Ze schudt ontkennend haar hoofd.
“Geloven lijkt onlosmakelijk verbonden met schuldgevoel. Ik schiet hoe dan ook te kort. Zo vaak krijg ik te horen dat ik niet goed genoeg doe, te weinig verbonden ben met anderen, veel te druk ben met mijn eigen prioriteiten, te vaak weg blijf bij kerkelijke dingen. Alles lijkt teveel, te weinig, te aards, te kort door de bocht, te liefdeloos, te… ”
“En wie zegt dat dan, God of mensen?”
“Beiden, denk ik. Mensen. Maar ook God door mensen heen.”
Even knijpt ze haar ogen samen en schudt dan zacht haar hoofd. Alsof ze zo beter haar gedachten op een rij kan zetten. Dan praat ze verder. Haar stem is zo zacht dat ik mijn best moet doen om haar te kunnen horen.
“God vergeeft. Iedere dag opnieuw mag ik beginnen met een schone lei. Ik weet het. Ik zie het enorme geschenk van zijn liefde hierin. Het is haast beangstigend hoeveel liefde Hij voor mij heeft gehad dat Hij zijn leven voor mij heeft gegeven. Niemand heeft ooit zoveel van mij gehouden. Niemand heeft ooit zoveel lief zonder dat er verwachtingen tegenover staan. Ik weet niet of ik wel aan die verwachtingen kan voldoen. Sterker nog… ik weet wel zeker dat ik dat niet kan.” Voordat ik hier wat op kan zeggen kijkt ze mij ineens vol in mijn ogen, een indringende blik.
“Ik weet wie mij die negatieve dingen influistert. Ik weet dat ik steeds naar de verkeerde stem luister. Ik weet zoveel, eigenlijk, theoretisch dan.
Waarom blijft het in mijn hoofd steken en daalt het niet af in mijn hart? Hoe doe je dat? Hoe doen anderen dat?” Ze schopt een steentje weg wat voor haar voeten ligt en lijkt geheel niet op mijn antwoord te wachten. Daar ben ik blij om, want eerlijk gezegd weet ik daar zo direct ook geen antwoord op. Ik heb mijn eigen zoektochten, sta zelf nog zo vaak in mijn eigen geloofs-woestijn.

De zon staat inmiddels hoog aan de hemel. Verwarmd onze buitenkant waar het hart vaak zo kil aanvoelt. We blijven even stilstaan bij een hek en genieten van de rust. Met mijn ogen gesloten hef ik mijn gezicht omhoog.
Hmmmm….
Is dat het hem, schuilt daar het antwoord in? Is het ontvangen van die liefde, genade, vrijheid ten diepste niet meer dan je blik omhoog richten en ontvangen? Hoe simpel kan het zijn! En tegelijkertijd… hoe moeilijk. Iets ontvangen en alleen maar ‘Dank’ te zeggen. Niets terug hoeven doen, niets terug willen doen.
Ik kijk naar de vrouw naast mij en zie dezelfde glimlach op haar gezicht als ik bij mijzelf voel. Alsof ze mijn onuitgesproken gedachten van even daarvoor heeft gehoord, vult zij aan:
“Als je die warmte ten volle binnen laat komen dan ga je vanzelf stralen he!”

Advertenties

Come to the well

“Vanmorgen las ik ergens anders dat we allemaal een soort innerlijke leegte hebben en dat we die proberen te vullen. Pas als we teruggaan naar De Bron van leven, zal Hij die leegte vullen en kunnen we blij zijn met wie we zijn.”
Deze reactie liet Jedidja achter op vorige blog over tevredenheid. Het was voor mij weer even zo’n ‘Oh ja!’ momentje. Het is al weer een tijd geleden dat ik dit gelezen of gehoord had en ik kan mij herinneren dat ik het een ontzettend mooi beeld vond. Maar zoals veel geleerde dingen in het leven sijpelt het langzaam uit mijn geheugen en vult mijn hoofd zich met rap tempo met andere dingen.
Steeds weer opnieuw is het een les dat ik moet leren, meestal door eerst weer met mijn neus tegen de muur te lopen. Hardleers christen.. God moet wel erg veel geduld met mij hebben, ik was mijzelf allang zat geweest.

Vorig jaar Pasen heb ik hier zelfs nog een gedicht over geschreven (“Sta op en schitter”) en voor mogen dragen in onze kerk.
Mijn inspiratiebron was een lied van Casting Crowns: Come to the Well. Schitterend nummer, zie onderstaand Youtube filmpje.
Er is een lied wat hier geweldig mooi bij aansluit.
Ik zou zeggen: Luister en laat de tekst goed tot je komen…

I have what you need,
but you keep on searchin,
I’ve done all the work,
but you keep on workin.
When you’re runnin on empty,
and you can’t find the remedy,
just come to the well.

You can spend your whole life,
chasin what’s missing,
but that empty inside,
it just ain’t gonna listen.
When nothing can satisfy,
and the world leaves you high and dry,
just come to the well

And all who thirst will thirst no more,
and all who search will find what their souls long for,
The world will try, but it can never fill,
so leave it all behind, and come to the well.

So bring me your heart
no matter how broken.
Just come as you are,
when your last prayer is spoken.
Just rest in my arms a while,
You’ll feel the change my child,
when you come to the well

And now that you’re full,
Of love beyond measure,
your joy’s gonna flow,
like a stream in the desert.
Soon all the world will see that living water is found in me,
‘cuz you came to the well

And all who thirst will thirst no more.
And all who search will find what their souls long for.
The world will try, but it can never fill,
so leave it all behind, and come to the Well.

Ik ben echt gelukkig wanneer…

“Wat denk je nodig te hebben om echt gelukkig te zijn?” Zo’n leuke vraag waar je even over na moet denken omdat je zoveel verschillende antwoorden kunt geven. Tenminste… zo vergaat het mij. Een andere keuken of een nieuwe vloer in de woonkamer staan absoluut op mijn wensenlijstje. De tuin is op dit moment een doorn in mijn oog en een keer zomaar tussendoor een weekje of lang weekend op vakantie gaan zou ook niet gek zijn. Maar om dat nu ‘echt geluk’ te noemen… nee. Ik weet mij een kind van God, hoe rijk wil je zijn?!

Herinneringen van vroeger komen weer boven:
Oh, als ik maar een vriend heb, dan…
Als ik maar aangenomen word voor die baan, dan…
Ik kan niet wachten tot ik het huis uit kan en ik een plekkie voor mijzelf heb, want vanaf dan…
Het geluk lag voor mij altijd net om de volgende hoek. En nu? Huisje, gezinnetje, hond en twee poezen, leuke baan, fijne mensen om mij heen. Ben ik dan eindelijk die laatste hoek om gegaan? Heb ik alles om mij echt gelukkig te voelen? Ik zie mijzelf ontevreden voor de spiegel staan; de zomer komt er aan, ik moet nu echt wat aan die rolletjes rond mijn middel gaan doen. Meer bewegen, meer water drinken, minder snoepen. De onzekerheid en ontevredenheid slaan toe. Als ik maar een paar kilootjes minder zou wegen, dan zou ik wel wat gelukkiger zijn. Ik hou tot op de draad van mijn dochter, maar oh.. die pubertijd. Als die periode maar eenmaal voorbij is. Waar gaan we naar toe met onze kerkelijke gemeente, ik honger en dorst naar… Wat een onzekerheid, wat een verdriet, wat een zoektocht waarin je haast niet anders lijkt te kunnen doen dan anderen en jezelf te beschadigen en tekort te doen. Ligt ook hier het geluk om de volgende hoek, en wanneer hebben wij die hoek gevonden dan, waar is hij überhaupt te vinden?

Ben ik dan toch een ontevreden mens? Kan ik de woorden nog wel uitspreken: De Heer is mijn Herder, mij ontbreekt niet? Mag je geen wensen en hoop hebben dan, moet je leren tevreden te zijn met het hier en nu en met dat wat je hebt?
Tevredenheid is een bijzondere rijkdom. Natuurlijk mogen we verlangens hebben, hoop hebben, wensen, verwachtingen. Het zijn prachtige dingen. Het is wat anders als je alleen maar kunt denken dat je pas gelukkig bent als…

Zo vaak voel ik me leeg, eenzaam, te dik, te arm, te vaak te kort schieten als mens. Als ik al kan bidden, dan is mijn lijst met vragen groter dan de lijst met dankpunten. Ik weet niet hoe het jou vergaat maar in de diepste periodes ervaar ik, vaker dan mij lief is, dat God te druk is met andere dingen om mij te zien. Mij te onbelangrijk vindt om persoonlijk aandacht voor mij te hebben. En dat is zo’n enorm grote leugen die in je hart kan nestelen! Op het moment dat je die leugen als je waarheid maakt begint je hart te verdorren. Tevredenheid is God kunnen danken, niet ondanks alle omstandigheden, maar in alle omstandigheden. Dankbaarheid voor alle zegeningen die je wel hebt ontvangen maakt je rijk. Het is sterker dan geklaag. Het richt je focus weer op Hem die je genoeg geeft voor vandaag, en plannen met je heeft voor morgen. Hij ziet, Hij voorziet. Tevredenheid en dankbaarheid kan relaties redden, geeft je kostbare tijd met dierbaren, meer plezier in je leven. Voor mij maar al te vaak een uitdaging. Maar ik weet dat ik in mijn zwakheid sterk mag zijn in Hem. Meestal. Gaaf om fijne mensen om mij heen te hebben die me dat voor houden als ik het weer eens vergeet. En ik bij hen. Tel je zegeningen, tel ze een voor een…

Je hebt een God die naar je luistert, de kracht van de liefde werkt door je heen, de Heilige Geest woont in je en je hebt niet minder dan de hemel in het vooruitzicht”
Max Lucado

Maar voor wie tevreden is met wat hij heeft, is het geloof grote winst”
1 Tim 6:6

Over herdenken, vieren, delen en dienen…

Zoals zo vaak word ik een paar minuten voor de wekker wakker. Met mijn ogen nog even gesloten om de nacht wat langer te rekken hoor ik een specht, wat duiven, veel merels en vast nog veel meer vogels die ik zo direct niet herken.
Ze fluiten van vrijheid. Het is bevrijdingsdag.
Gisteravond, ruim voor 20.00 uur. We zitten voor de buis; 1700 mensen op de dam, een kersvers koningspaar. Een handjevol oude mensen, mensen van toen. Ieder jaar weer wat minder. Wat zal het anders zijn als zij er niet meer zijn; de mensen die het meemaakten, het zelf nog kunnen navertellen en doorgeven.
Ik kijk naar onze dochter die dit jaar met iets minder overredingskracht op tijd bij ons is komen zitten en woorden als “saai” en “moet dat” zijn niet eens gevallen. De trompet klinkt. Twee minuten stilte. Ik zie voormalig commandant der strijdkrachten Peter van Uhm en hoor zijn toespraak. Het raakt me, zijn woorden maken diepe indruk.

“…miljoenen mensen is ’n keuze ontnomen.
Jij hebt wel een keuze.
Wat ga jij doen met je leven?
Wat ga jij doen om de wereld beter te maken?’’
Ik besloot te dienen.
Omdat ik geloof dat in dienen de sleutel ligt.
Wie dient, denkt niet alleen in ‘ik’.
Wie dient, denkt niet alleen in ‘zij’. Wie dient, denkt ook in ‘wij’….”

Mijn dochter plukt wat aan haar korte broekje en maakt een opmerking dat ze blij is met haar nieuwe kleren.
“Dit wordt vast mijn favoriet!” Ik glimlach, voel me wat deemoedig omdat de zwaarte van 4 mei aan haar niet zo lijkt te kleven als het van kinds af aan bij mij heeft gedaan. Ik glimlach omdat ik blij en dankbaar ben dat zij zich alleen maar druk hoeft te maken om kleren, make-up en andere kleine dingetjes.
In tegenstelling tot zoveel kinderen toen. In tegenstelling tot zoveel kinderen nu.

Ik word wakker met de fluitende vogels op de achtergrond en denk voor het eerst in jaren aan mijn opa en oma. Hij was het die het mij vertelde, zij was het die het mij liet zien: de etensbonnen, de persoonsbewijzen. Ik mis ze en zou zo graag willen dat ik weer heel eventjes bij ze op bezoek kon. Horen hoe ze mijn dochter hun verhaal vertellen, de overgebleven tastbare herinneringen laten zien. Ze zijn al lang geleden overleden, ze hebben elkaar zelfs nog nooit ontmoet. Vandaag gaan we naar mijn dochters oma. Zal ze vragen? Zal zij vertellen?

Het is vandaag zondag, we mogen vieren dat we vrij zijn. Wat gaan we doen met die vrijheid, wat gaan we kiezen om te doen met onze tijd. Vandaag vieren we dat we vrij zijn, geniet van dat geschenk!