Afscheid

Het laatste kopje koffie is ingeschonken, tenminste wel de laatste met de pet op als gastvrouw. De tafel zat erg vol, wat een gezelligheid. Ik ga ze missen, al die mooie mensen. Het blijft bijzonder. Je begint ergens als vrijwilliger omdat je er wilt zijn voor de ander. Blijkt het minstens zoveel andersom te zijn.
Ik ben vertrokken met een mooie bos bloemen, lieve knuffels en geschudde handen en nog meer mooie woorden. Wat gaaf om te horen wat je voor een ander hebt mogen betekenen, terwijl je dat zelf niet eens zo in de gaten hebt.
Zouden we eigenlijk vaker moeten doen tegen elkaar…

Dag lieve mensen van Hiernaast. Ik kom vast nog wel een keertje langs.
Kopje koffie halen of zo… 😉

p.s. Ze kunnen altijd wel nieuwe vrijwilligers gebruiken. Kom es langs.
Ik weet zeker dat je je er snel thuis zult voelen!

tnx

Het kind Jonathan

Er valt een grote enveloppe op de mat. Eindelijk. Ik had er naar uitgezien. Niet veel later houd ik zijn foto in mijn handen; Jonathan. Donker bruine ogen, even zo donker vlassig haar en een ietwat te korte spijkerbroek. Ik hoop van ganser harte dat ik hem de komende tijd beter mag leren kennen, al zal ik hem waarschijnlijk nooit ontmoeten.

Een week of wat geleden keken we zwijgend en onder de indruk naar de film ’58 . Ik zeg je er maar direct eerlijk bij: ik vond het maar niks. Treurige gezichten van mensen onder zulke trieste omstandigheden. Kinderen zonder hoop, met verloren dromen. Waarom zou je dromen als je toekomst niet meer is dan de ellende waar je nu in zit? Een sneu muziekje eronder, natuurlijk… dik mijn schuldgevoel maar aan. Een gevoel van onbehagen, machteloosheid.
Ik steek liever mijn kop in het zand. Gaandeweg veranderd de sfeer in de film. Sprankeltjes hop. Mensen die mensen helpen. Gedreven door Hoop, heel bewust met een hoofdletter geschreven. God doet geweldige dingen door ogenschijnlijke kleinigheden. Het beeld veranderd. Een man op een podium in mooie nette kleren. We zijn weer terug in het rijke Westen. De cijfers die hij laat zien zijn schokkend. Nee, niet de cijfers van ellende, maar cijfers van hoop en uitzicht. De exacte getallen weet ik zo niet meer, wel de getallen van mensen die overleven, beter leven hebben door het aanleg van een schoonwater put, muskieten netten enzovoort. Duizenden levens gered, meer nog. Hulp aan een generatie is bouwen aan een betere toekomst voor de volgende generatie. Een steen in de vijver effect, de kringen worden almaar wijder en wijder.
Ineens wordt het tastbaar: ook ik kan een verschil maken, al is het maar klein. Ook met kleine druppels kun je een grote emmer vullen.

Ik denk aan Maquine, een kindje wat we een aantal jaren hebben mogen sponseren. Een meisje uit Haïti. Na de grote aardbeving duurde het lang voordat we wat over haar vernomen. Gelukkig, zij en haar familie hadden het overleefd. Van haar zelf hebben we nooit meer een brief gehad.
Het duurde niet lang voordat we een officieel bericht kregen dat ze het programma verlaten had, ze was verdwenen…
De ramp is ondertussen drie jaar geleden. We hebben daarna niet direct een nieuw kindje gesponsord. Het goede voornemen is, zoals zovele, blijven liggen op de plank. Tot nu.  Ik kan een verschil maken in iemands leven. Het is mijn opdracht als christen om niet werkeloos toe te zien. Dat komt middels die film ook als een mokerslag binnen, terwijl ik die waarheid eigenlijk al lang kende. Uiteraard kun je die opdracht op zovele manieren invullen. We hebben ieder onze eigen mate van rijkdom, tijd, energie, mogelijkheid, talenten en gaven gekregen, en niet om alleen voor onszelf te houden. Laat iedereen doen op de manier waartoe hij geroepen is. Maar niets doen is geen optie!

En dan zit je dan voor zo’n scherm met al die gezichtjes. Hoe kan ik kiezen, ik wil niet kiezen. Laat Compassion dat maar doen. Toch valt mijn oog steeds op Jonathan.

Voor ieder kind die God ons wil geven, sponseren we ook een kindje ergens anders in de wereld, spraken we bij de geboorte van onze dochter af. Het bleef bij een. Zowel volgens de natuurlijke als de medische weg hebben we tot groot verdriet geen kinderen meer mogen ontvangen. Meestal verwerk ik dat wat me bezig houd (hoe verrassend) al schrijvende. Toen onze dochter 10 jaar was en nog steeds enig kind, heb ik een verhaal geschreven. Het verhaal is fictief, de emoties werkelijkheid. Het verhaal is getiteld ‘Brief aan Jonathan’.
Wellicht dat je nu begrijpt waarom mijn oog steeds op het fotootje viel van dit jochie. Zijn geboortedatum gaf de doorslag: September 1999.
Degenen die mij en mijn gezin kennen weten dan wel genoeg…
Knipoog van God? Ik weet het niet, misschien wel.
Hoe dan ook geloof ik niet in toeval…

Stille tijd

Stille tijd. Waarom deze woorden mij vandaag zo door het hoofd spoken weet ik ook niet. Ook al zo’n vak-jargon term, realiseer ik me. Is het eigenlijk wel zo’n ingesleten term in ‘onze kringen’ als ik denk?
Stille tijd. De klank alleen al heeft iets moois, iets rustigs. Hoe doen anderen het eigenlijk, vraag ik me af. Vraag ik nu aan jou, beste lezer. Tijd nemen voor jou en God samen. Heel bewust. Maak jij daar dagelijks tijd vrij voor?
En hoe doe je dat dan? Bijbel lezen, een lied beluisteren, kaarsje branden? Of tijdens een wandeling praten met God? Geef je er iedere dag op dezelfde manier vorm aan of verschilt dat per dag? Heb je er überhaupt wel behoefte aan, of heb je er nooit over nagedacht?
Ik heb er wel behoefte aan, ik ben er tegelijker niet heel erg goed in. Niet dat het een kunstje is, zo bedoel ik het niet. Ik kan wel jaloers worden op de mensen die het met discipline doen. Niet omdat ze het moeten, maar omdat ze het willen. Zich niet anders voor kunnen stellen, het echt nodig hebben. Als het dagelijks brood. Nee, ik ben niet jaloers op de discipline maar wel op de kracht en vrede die ze daardoor uitstralen. Moeilijke tijden in hun leven of niet.
Op dit moment ben ik, op aanraden van een vriendin, begonnen met het boek “Gods namen, jouw gebed” van Ann Spangler. Ben nog maar een week op weg, maar ik ben er tot nu toe nog heel erg blij mee. Het helpt me weer te bidden, dingen in een nieuw Licht te zien, rust te vinden.
Onregelmatige diensten maakt het lastig om een vast moment op de dag te prikken. Maar als ik heel erg eerlijk mag zijn ken ik ook tijden te over dat ik domweg niet genoeg gemotiveerd ben. Toch merk ik dat het me zo ontzettend goed doe als ik het wel doe! En jij? Vind jij het belangrijk om persoonlijke tijd vrij te maken met God? Zo ja, hoe doe je dat dan? En wat doet het met je?
En zo nee, waarom niet? Hoe vul jij het dan wel in, wat vind je wel en niet belangrijk? Ik hoop oprecht dat er veel mensen reageren want ik ben echt benieuwd…!

Van waarde

Familiebanden zijn vrij losjes. En dat is in sommige gevallen nog mild uitgedrukt. Vriendschappen vervagen, mensen trekken zich terug uit mijn leven. Het kringetje om me heen wordt steeds kleiner en zelfs daarbinnen, vaker dan mij lief is, gekenmerkt door spanningen, teleurstellingen en verdriet. Het lijkt wel of je in deze wereld meer en meer wordt beoordeeld op dat wat je niet hebt gedaan, tekort in bent geschoten of zelfs in hebt gefaald, in plaats van het goede. En als die stempel is gezet is het maar wat moeilijk om daar van af te komen. Wat maakt het toch zo moeilijk om verder te kijken dan alleen de buitenkant? Nee, als ik uit al deze dingen mijn waarde moet halen dan blijft er niet veel van mij over, ben ik bang. De zonloze dagen helpen ook niet mee. De ene grijze dag volgt de ander in een eentonig ritme.

In het begin schiep God de hemel en de aarde…

Het scheppingsverhaal ontvouwt zich voor mij. Hoe vaak heb ik dit al gelezen in mijn leven? Ik lees het nu in een wat andere versie en wat me opvalt is de eenvoud van het ritme en de rust waarin alles omschreven wordt. Alsof de schrijver zijn adem inhoudt bij dat wat hij voor zijn geestesoog ziet gebeuren.

Toen zei God: “Er moet licht komen. God noemde het licht dag en de duisternis nacht. Het werd avond, het werd morgen. De eerste dag.

We lezen hier over God, de Machtige Schepper, Elohim en de geschiedenis van de oorsprong. Met een knip van zijn vingers had Hij de hele wereld, met alles er op, er aan, er boven en er onder, kunnen maken. Hij deed het niet. Hij genoot enorm van dat wat Hij aan het creëren was en nam daar dan ook uitgebreid de tijd voor. Het begint heel groots, dan gaat Hij steeds gedetailleerder aan het werk. Zaaddragende planten, bomen met vruchten. Dieren in ieder maat en soort; in het water, de lucht, op de aarde.

Toen zei God: laten wij mensen maken die ons evenbeeld zijn, die op ons lijken.” God zegende hen: “Wees vruchtbaar en wordt talrijk, bevolk de aarde en breng haar onder je gezag: heers over de vissen van de zee, over de vogels van de hemel en over alle dieren die op de aarde rondkruipen.
God keek naar alles wat Hij had gemaakt en zag dat het zeer goed was.

God lijkt verrukt te zijn door alles wat Hij heeft gemaakt, verklaarde dat het goed is, zeer goed zelfs. Gemaakt naar zijn evenbeeld; ook wij hebben het vermogen tot liefhebben, goed doen, blij zijn, omzien naar elkaar. Geduld, vriendelijkheid, creeren van mooie dingen. Maar ook denken, beredeneren, en al die andere talenten en gaven wat in je ligt en wat je mag gebruiken. Sterker nog, als je dat niet gebruikt zal dat je blijdschap en vreugde in je leven niet bevorderen.
Missen we niet veel te vaak de schoonheid van het leven omdat we domweg te druk zijn met de gebreken er van?!

God bracht orde aan in de choas, gaf leven aan schoonheid en noemde het allemaal goed. Hij schiep de eerste mens zo vol liefde en aandacht. Hij doet dat nu, al die jaren later, inmiddels in een gebroken wereld, nog steeds.
Zo maakte Hij mij, zo maakt Hij jou. Of je dat nu gelooft of niet.

Even terug naar het begin van dit stukje. Als ik hier mijn waarde uit mag halen, ja dan blijft er alles van mij over! En voor jou? Hoe vormt Gods waardering en liefde over jouw schepping, je eigen houding tegenover jezelf?
Het niet ervaren van waarde is niet hetzelfde als het niet zijn.
Je bent van onschatbare waarde. Nooit vergeten!

Ongelezen

De eerste vier dagen van het nieuwe jaar liggen achter ons en de kerstboom heeft het nog steeds overleefd. Ik ben hem allang zat maar heb nog niet de gelegenheid gehad om het af te tuigen. Het is dan ook heel logisch dat ik de kerstdozen weer naar beneden haal en met het opruimen van lades en manden begin.
Drie manden, twee lades en de lectuurbak zijn uitgemest. Resultaat: de papier container zit bijna voor de helft vol en ik ben blij dat de grijze Otto van de week net geleegd is. Het ruimt lekker op zo. Vooral in mijn hoofd.
Maar sjonge, wat kwam ik veel half of ongelezen bladen tegen zeg! Drie stapeltjes voor elk lid van ons gezin en een algemene. De Duckies zijn wel zowat allen in een versleten dan wel grijs gelezen staat, maar de andere drie stapels liggen keurig op elkaar. Immers wachtend om gelezen te worden en niet alleen halfslachtig doorgebladerd. Enkele daar gelaten. Vlak voor het einde van het vorige jaar hebben we overigens drie abonnementen stopgezet. Het scheelt te veel geld, te veel oud papier en ruimte, te veel bomen. Op de een of andere manier lukt het me niet vaak genoeg om echt relaxed er voor te gaan zitten.
Kopje thee er bij, goede muziek op de achtergrond, geen gezelschap.
Iemand nog belang bij een stapeltje “Eva’s”? Je mag ze komen halen…
Ik kan het toch ook niet over mijn hart verkrijgen om al die bladen bij het oud papier te gooien. De bladen van manlief mochten absoluut niet weg (al moest ik een enkeling zelfs nog uit het cellofaantje halen) en ook dochter koestert al haar jaargangen als ware het een kist met goud.
De nieuwste ongelezen blad van Eva ligt bovenop de stapel. Wachtend totdat ik tijd heb… euh, tijd maak. Altijd wat te doen he. Dat is wat ik mijzelf iig wijs maak (:
Waar was ik ook alweer mee bezig?
Oh ja, de kerstspullen opruimen.

Dromen

In andere culturen komen dromen voor, in mythes, legendes, verhalen van nu en ooit. Ook in de bijbel zijn dromen van belang. Maar in mijn wereldje worden dromen vaak afgezet als verwerking van dat wat je bezighoudt of domweg onrealistisch. Al weet ik dat bepaalde type dromen wel degelijk ergens voor staan.
Vanmorgen werd ik wakker met een droom nog vers in mijn geheugen. Haarscherp. Al zou ik het willen, omschrijven kan ik het met moeite. Losse beelden, warrige fragmenten maar op een bepaalde manier toch ook weer een geheel. De beelden laten mij niet los, de hele dag al niet. Het was zo’n andere droom als anders. Veel onbekende mensen, heel veel. Maar ook een enkel dierbaar gezicht. Zijn waren nog dezelfde, ik niet. Het was een rampscenario, dat kan ik me nog wel herinneren. Letterlijk. De wereld in paniek.
Mijn rol in het geheel werd steeds duidelijker. Ik stond meerdere keren voor keuzes, totaal verschillende. Iedere keer weer reageerde ik zo totaal anders dan ik in het echte leven zou doen. Ik was zo’n ander persoon dan ik in werkelijkheid ben. Of misschien ben ik het wel maar durf ik dat nog niet te zijn..?
Sommige emoties waren wel degelijk herkenbaar, pijnlijk sterk.
Hebben dromen betekenis, staan ze ergens voor? Hebben ze voorspellende kracht? Eens wel, en nu…? Ik weet dat er verschillend over gedacht wordt.
Een ding weet ik wel, deze droom doet iets met me.

2013

Wakker worden op de eerste dag van het nieuwe jaar is wakker worden in een stille wereld. De klokt tikt slaperig zijn secondes weg, de waterkoker borrelt maar verder is er geen geluid te horen. Er wordt nog volop geslapen in dit huis, zelfs de hond vind het wel prima zo en legt zijn kop met een zucht terug op zijn poten. Buiten is het grijs, grauw en nat. Niemand die zich naar buiten waagt.
Oh toch, een hardloper in een fluoriserend geel shirt trippelt voorbij.
Het contrast had niet groter kunnen zijn.
Vannacht hebben we het jaar uit- en ingeluid met veel mensen. Prachtig vuurwerk, heerlijke hapjes, gezellige mensen. T was leuk! Vandaag de verplichte familliebezoekjes. Zelfs daar heb ik eigenlijk wel zin in na een aantal jaren achter elkaar gewerkt te hebben op nieuwjaarsdag.

Ja, ik heb er wel zin in, dit nieuwe jaar. Er ligt een bewogen jaar achter mij, vooral op emotioneel gebied. Voor mij liggen plannen, nieuwe kansen, nieuwe mensen, oude vrienden en heel veel van hetzelfde van vorig jaar. KWW. Kiek’n wat ’t wordt.
Maar niet alleen. Ik mocht de drempel oversteken terwijl Iemand mijn hand vast hield. Zonder garanties maar met beloftes en hoop mogen wij allen ontdekken wat er in 2013 voor ons klaar ligt. Het zal vast niet allemaal mooi en fijn zijn.
Met God er bij is het hoe dan ook een goed jaar.
Ik hoop en bid dat jij dat ook kunt zeggen.
Ga met God…
Gezegend nieuwjaar!