Voornemens

En voor je het weet sta je alweer voor de deur van een heel nieuw jaar. Oke, nog een paar dagen wachten maar dan is er echt al weer een jaar voorbij.
“Welke goede voornemens had jij eigenlijk aan het begin van dit jaar?” vroeg ik vanavond tijdens het eten aan onze dochter. Ze had het wel ergens opgeschreven, wist het niet meer zo uit haar hoofd. Oh ja, toch wel “Op televisie komen!”
En ja hoor, het is haar nog gelukt ook. Het Glazen huis van Serious Request stond dit jaar in onze stad en ze is een paar keer volop in beeld gekomen. Niet dat ik het gezien heb, k lag helaas met een migraine op bed die zaterdag. Toch top dat een zo op het eerste oog onbereikbaar iets toch nog gelukt is. Zelfs ik ben afgelopen maandag nog even met mijn snuffert in beeld geweest, maar volgens mij ben ik de enige die dat -achteraf- gezien heeft. Dat hoop ik tenminste. Ben niet zo gek op camera’s. Manlief had geen goede voornemens, hij doet niet aan die onzin.
En ik… tuurlijk doe ik er aan! Ik ben gek op dat soort onzinnige dingen.
Wat het was? Meer durven, minder uitstellen en vaker doen. Ik ben niet zo’n held hoor, mensen denken dat vaak wel maar dat valt vaak vies tegen.
Goede voornemens voor het nieuwe jaar heb ik nog net echt bedacht. Misschien dat ik deze gewoon nog even aan houd. Is wel goed bevallen.
Nog vier dagen te gaan de deur achter 2012 gesloten wordt en we 2013 in gaan.
Of we nu willen of niet. Ik wens je alvast een hele gezellige jaarwisseling toe!

Kijk eens wat vaker…

Een kopje dampende thee binnen handbereik, een handdoekje in mijn nek en aluminiumfolie in mijn haar. Het komende half uur wordt ik min of meer verplicht om niks te doen en ik ga daar ook maar eens heerlijk van genieten.
Ik blader wat door een alternatief vrouwenblad, ontdek dat ook daar meerdere artikelen over het zoeken en vinden van rust zijn geschreven – is er dan werkelijk niemand meer die van nature al genoeg rust en vrede in de drukte des levens weet te vinden?
Een moeder zit met haar zoon aan de lange tafel te wachten op haar beurt, luidkeels aan de klets met een student die dat, zo te horen, wel gezellig vind.
“Wie is er dan?” vraagt de kapster die zich voorlopig niet meer met mij hoeft te bemoeien. Zoonlief wordt naar de stoel gedirigeerd en blijkt al snel een meisje te zien. Oeps, mijn vergissing. Hoewel ik mij ontzettend probeer te concentreren op een onwijs interessant stuk over bijzondere bloemen met zuurstofbubbels op een onbewoond eiland, kan ik het toch niet helpen dat ik het gesprek van de mensen naast mij mee krijg. Kapster vraagt iets, kind kijkt verschrikt, moeder geeft antwoord. Nogmaals een vraag van de kapster, nauwelijks zichtbare schouderophalende bewegingen van t kind en moeder geeft antwoord.
Dit herhaalt zich nog een aantal keren. Moeder gaat weer terug naar de lange tafel , roept halverwege nog iets over het onmogelijke haar van haar dochter en wenst kapster succes. Het jongen/meisje…-is het echt een meisje?- heeft inderdaad het haar zodanig op haar hoofd dat ik snel even kijk of ze geen spijker vastheeft die in het stopcontact is gestoken.
De kapster gaat aan de slag met het weerbarstige haar en ik hoor zachtjes:
Wat heb jij een ontzettend mooie kleur haar, zo mooi zie ik het niet vaak. Is heel bijzonder weet je dat! Wij moeten het uit een potje halen en jij hebt het al van jezelf. Heel langzaam zie je de angstvallige onzekerheid verdwijnen, een glimlach breekt door. De kapster gaat door met het knippen van haar haren en uitdelen van aandacht. Er komt meer en meer een modelletje in de enorme bos en met een beetje crème en andere middeltjes blijken er ineens prachtige krullen te ontstaan. Ja, t is toch echt een meisje! Het nieuwe kapsel staat haar goed en de brede glimlach maakt haar mooi.
Ik blader nog wat meer door mijn opengeslagen blaadje, zie nog wat tips voor het vinden van innerlijke rust en ik denk: Zo moeilijk is het niet. Neem tijd voor de ander, deel vaker een compliment, durf het ook zonder weerwoord te ontvangen en kijk vaker in de spiegel van de kapper.

Eerste Advent

image

God,
onnoembaar in zovele talen,
leer ons geloven
dat uw Naam is
‘Ik zal er zijn’,
een naam als een afspraak,
een belofte,
een teken van leven.
 
Leer ons geloven,
dat U ons leven binnenkomt,
zo klein en kwetsbaar,
zo gewoon en afhankelijk
als een pasgeboren kind.
 
Leer ons geloven
dat Gij tot ons komt
als vredevorst
en bron van vertrouwen,
in Jezus, uw Zoon,
die mens van belofte,
die onze leidraad werd naar
uw land van belofte.
Hij die uw Naam geworden is
‘Immanuël’, God-met-ons

(schrijver mij onbekend)

Vandaag is de eerste zondag van Advent.
Advent is de voorbereiding op het kerstfeest waarin wij vieren en gedenken dat Jezus als kind op deze wereld kwam. God kwam naar ons toe, werd mens. Heeft hier geleefd, gedeeld, gelachen en gehuild, geleden, genezen, gezocht.
Jezus wees de weg naar het Eeuwige leven, is de weg naar het Eeuwige leven.
Advent is ook een tijd van verwachting naar de tijd dat Hij opnieuw zal komen.
Jezus, licht van de wereld, licht in onze duisternis.
Op deze eerste adventszondag steken wij daarom de eerste kaars aan.